Groeien in leiderschap
2006-11-10
Op de startzondag heb ik de gemeente in Dalfsen uitgedaagd: ‘Het jaarthema in onze gemeente is ‘groei’.- Jaargang 50
- nummer 22
Denk daar eens over na: waar zou je in willen groeien, dit seizoen? In geduld, in inzet? Als opvoeder, als
kringleider? Voor mijzelf weet ik het wel: ik wil groeien in leiderschap.’
Daarom had ik me (toen al) opgegeven voor de Global Leadership Summit (Wereldwijde Leiders Top).
Deze is in de zomer in Chicago, USA gehouden, en op vele plaatsen live in Amerika uitgezonden. Later werden alle toespraken in plaatsen over de hele wereld uitgezonden. Zo ook op 29 en 30 september in Drachten. Ik was daar met nog ongeveer 700 kerkelijke leiders, jeugdwerkers en gemeenteleden. Ik ging erheen in de verwachting dat de Here God mij als leider in de kerk zou toerusten. Zo heb ik het ook ervaren.
Prima voor elkaar
Willow Creek Nederland (WCN) heeft veel ervaring met het organiseren van conferenties. Deze tweedaagse zat ook weer heel goed in elkaar.
Bij binnenkomst kreeg ik een boekje met een samenvatting van elke toespraak, aangevuld met duidelijke gespreksvragen en allerlei tips om het gehoorde te overdenken en in de praktijk te brengen. Tijdens de conferentie was een gebedsteam aan het bidden. Je kon een gebedskaartje invullen, waar door het gebedsteam een reactie op geschreven werd, die je in een gesloten envelop weer kon afhalen.
De zeven toespraken waren te zien op drie megagrote schermen. Ik dacht: als ik thuis vertel dat ik twee dagen DVD’s heb zitten kijken, geeft dat een vertekend beeld. De impact van het geheel was alsof het gewoon ‘live’ was. Bovendien gebeurde er op het podium van alles aan drama en lofprijzing. Een geweldig goede band begeleidde de aanbidding, en leidde mij trouwens juist door hun kwaliteiten ook nogal eens daarvan áf.
Sceptisch
Ik ben vrij sceptisch over Amerikaanse succesverhalen. Die scepsis is na deze conferentie niet verdwenen. Ik ben me er bovendien van bewust dat je de visie van WCN op leiderschap niet zo maar kunt brengen naar de Nederlandse situatie. Toch geloof ik dat iedereen die in de kerk leiding geeft, veel van deze summit kan leren. Als voorganger in de kerk vervul je hoe dan ook een leidersrol.
Voor mijzelf is dat iets waar ik nog altijd in moet groeien. De gave van leiding geven bezit ik niet van nature, en die moet ik me daarom actief eigen maken. Daarom ging ik naar deze conferentie.
Neem je verantwoordelijkheid!
Bill Hybels sprak over de levenscyclus van een leider. Wil je God dienen in de kerk, dan heb je allereerst passie nodig: een hart voor mensen.
Vervolgens moet je vaardigheden hebben en daar iets mee doen. Deze moet je ontwikkelen ‘up to the zenith of your possibilities’. Je moet er vervolgens voor waken dat je geen autoritaire leider wordt. Je moet mensen zoeken, aanstellen en toerusten die je helpen. Ik denk dan: is dat niet de kerkenraad die wij allang hadden?
Goed om daar eens over na te denken: op grond waarvan stellen wij mensen aan op sleutelposities in de gemeente?
Hybels is een boeiend spreker. Ik heb me diverse keren afgevraagd: hoe bestaat het, dat ik anderhalf uur op het puntje van mijn stoel zit? Hij vertelde hoe hij in Afrika ging kijken bij een hulpverleningsproject van zijn gemeente. Hij zag een arme vrouw die zonder steun zou sterven. Het drong tot Hybels door: als ik mijn taak als voorganger verwaarloos, sterft deze vrouw. Het is een zaak van leven en dood! De kracht van de plaatselijke kerk werd steeds weer benadrukt.
Het interview dat hij hield met Bono, waarbij het ging over aidswezen, onderstreepte dat. De kerk moet zijn verantwoordelijkheid nemen, en zich inzetten voor de armen.
Elke kerk moet groeien
James Meeks sprak over de vijanden van een groeiende kerk. ‘Everything that is planted is supposed to grow’, was zijn stelling. Een baby die gezond is, groeit. Zo is het ook met de kerk.
Ik denk dan direct: ‘groei’ kan toch ook geestelijke groei zijn? Dan hoeft een kerk toch niet in aantal te groeien?
Toch zet zijn benadering me opnieuw aan het denken hierover.
Waarom reageer ik zo? Waarom zou de kerk ook niet in ledenaantal kunnen en moeten groeien? Wat is daarvoor nodig?
De kerk op de tweede plek
Andy Stanley deelde met het publiek de beste beslissing die hij ooit in zijn leven genomen had. Hij had het druk en kwam tijd tekort, als voorganger en als echtgenoot en vader. Hij liep er thuis de kantjes van af en stortte zich op het werk in de kerk. Hij bad: ‘wilt U ondertussen voor mijn vrouw en kinderen zorgen en de gaten opvullen die ik achterlaat?’ Totdat hij leerde het om te draaien. Hij sloot een deal met God: ik ga 45 uur per week werken aan de kerk; de rest van de tijd ben ik in mijn gezin; van 4 uur tot 7 uur ben ik er gewoon niet voor de kerk. Hij bad: ‘wilt U in de kerk de gaten opvullen zodat ik de vader en echtgenoot kan zijn die ik moet zijn?’ Wij verwarren deze dingen vaak: wij bouwen aan de kerk en vragen God van ons gezin te houden. Het is andersom: God bouwt de kerk, en wij moeten van ons gezin houden. Je begrijpt dat ik als dominee, echtgenoot en vader mij door deze woorden zeer voelde aangesproken.
Bedienaar en mens
Wayne Cordeiro sprak over hoe hij vastliep als predikant. Hij voelde zich zo’n circusartiest die een heleboel bordjes tegelijk draaiend moet zien te houden. Na zijn ‘meltdown’ ging hij zijn leven anders inrichten. Dingen die eerst waardevol waren, kregen minder waarde, en andersom: hij veranderde de prijsstickertjes van de dingen in zijn leven. Heel belangrijk is te beseffen dat je behalve dominee ook gewoon mens bent. Zijn advies: voed je leven met die dingen die jou energie geven. Voor mezelf vul ik dat zo in: als ik het te druk heb om te volleyballen, ben ik verkeerd bezig.
Een helder geluid
De slotspeech van Bill Hybels heeft diepe indruk op mij gemaakt. Met de nodige humor sprak hij n.a.v. 1 Korintiërs 14:8 over ‘een duidelijk signaal’.
Een trompettist in het leger moest een duidelijk signaal geven. Of het nu ‘aanvallen’ is of ‘terugtrekken’, als het maar duidelijk is. ‘Wat is het nu? Aanvallen of terugtrekken?’ ‘Volgens mij was het de bel voor het eten’. Denk je in: 10.000 soldaten die door elkaar heen lopen. Een onduidelijk signaal is funest. De gemeente verwacht van haar leiders een glashelder geluid. Vervolgens sprak Hybels zeer indringend over het plaatsvervangend lijden van Jezus Christus.
Straks zal er gevraagd worden: wie zal betalen voor mijn zonden? Doe ik het zelf of doet Jezus het voor mij?
Ieder persoon op aarde verdient het deze boodschap duidelijk te horen.
De finale
De conferentie eindigde met ongeveer 30 mensen die allemaal een bord in hun hand hielden met de verandering in hun leven. Bijvoorbeeld: ‘Ik was verslaafd’. Daarna werd de achterkant getoond: ‘Nu bevrijd door Jezus’. Eén voor één liepen ze het podium op. Daar zit een show-element in. En toch… Natuurlijk dacht ik: dát is gaaf, als mensen worden veranderd door de liefde van de Here Jezus. Zo ging ik zeer bemoedigd naar huis. Overweldigend bevestigd in mijn keuze voor een leven als predikant.
Ik heb dat nodig. Soms voel ik me in een spagaat hangen. Zoveel tegenstellingen.
Behoudend en vooruitstrevend.
Gereformeerd en charismatisch.
Binnenkerkelijk en missionair. Zweven op de wind of liever met twee benen op de grond. Dat voelt niet goed. Een spagaat doet na een poosje zeer. En een dominee in een spagaat is niet het type leider waar je wat aan hebt.
Maar na deze conferentie wist ik weer heel zeker wat ik al wist. Dáár vergadert God zijn gemeente, waar zijn Woord wordt gebracht. Dáár wil ik voor leven. Met alle gaven die Hij me gegeven heeft. Vol goede moed ben ik de volgende dag aan het preken gegaan. Vol verwachting van wat God gaat doen. Met beide benen op de grond. Want wie wil groeien, moet wel zichzelf blijven.