Flip de Fluiter
2009-09-11
Enthousiast schallen de vakantieverhalen door mijn auto. Sinds kort ben ik de gelukkige bezitter van een handsfree apparaat zonder oordoppen en dat heeft zo z’n voordelen. In drie kwartier praat mijn schoonzoon mij weer helemaal bij tijdens de rit van Utrecht naar Krommenie. Over de kleinkinderen. Over kinderen die bij vrienden en kennissen zijn geboren. Hij babbelt opgewekt door. Dan schiet hem iets anders te binnen. ‘Oh ennummm…’ er volgt een omslachtig verhaal, zijn toon verandert en ik zet me schrap. Hier volgt een slecht nieuws bericht. ‘Herinner je je Flip de Fluiter? Hij woonde vroeger naast jullie’. Of ik Flip de Fluiter nog ken. Wij waren waarschijnlijk de enigen die de man zo noemden. Als nabije buren hoorden we hem dagelijks fluiten. Een vrolijke buurman en vergadering van gelovigen broeder, later baptistenbroeder. Enthousiast deelde hij zijn geloof, maar hij was ook niet te beroerd om met oud en nieuw een enorme duizend of wat klapper uit te rollen. Hij had dat ding samen met zijn zoon uit België opgehaald. Heerlijk vond hij het om ’s avonds met een goed glas wijn op zijn manier te filosoferen over de dingen des levens. Met het ouder worden was hij gaan wielrennen. En dan ook niet van die kinderachtige stukjes. Deze zomer deed hij nog de Mont Ventoux, de beruchtste berg uit de Tour de France. - Jaargang 53
- nummer 18
Met diezelfde energie zette hij vol overtuiging een gebedskring op toen een dierbare vriend van ons en oud-gemeentelid van Flip tien jaar geleden een ongeneeslijke vorm van kanker bleek te hebben. Wekelijks kwam de kring bijeen om te bidden en daags voor een ingrijpende operatie trommelde hij een paar honderd mensen bij elkaar om voor onze vriend te bidden. Twee dagen later stonden de artsen voor een raadsel. Het gezwel bleek aanzienlijk kleiner te zijn dan ze op de foto’s hadden gezien en onze vriend kon na de operatie tegen alle verwachtingen in normaal eten en heel behoorlijk functioneren. Flip was ook de man die nog onlangs de organisatie rond kreeg voor de opvoering van een gospelmusical in het plaatselijk theater. Niet helemaal gebruikelijk in het westen van het land.
‘Ja, of ik die ken’, schetter ik met een benauwd hart terug door het microfoontje boven mijn hoofd. ‘Tja. Uhm. Hij heeft een paar weken geleden een bizar ongeluk gehad. Hij is met zijn racefiets tegen een stilstaande vrachtwagen aangereden en verongelukt’.
Ik ben er stil van.
Een man zo blakend van gezondheid.
Zo vol energie en levenslust.
Een paar dagen later spreken mijn man en ik onze vrienden: ‘Vlak voor onze vakantie hebben we nog even met hem over de heg staan praten. En je weet hoe hij was, vol gedrevenheid stond hij daar, handenwrijvend in zijn tuin: het zal toch wat zijn als we naar het nieuwe Jeruzalem gaan en al die straten van goud zien.’
Stilletjes denken we aan hem terug. Misschien was hij niet zo’n diepgraver, maar zijn impact was enorm. Zelfs na zijn overlijden nog op ons, verre bekenden. Zijn familie heeft na de begrafenis door hun tranen heen een glas champagne geheven, helemaal in zijn sfeer. Hun vader had zijn doel bereikt. Ze hadden weinig moeite om hem te zien, juichend voor Gods troon.
Emmy Viezee-Fock
Emmy Viezee-Fock is bedrijfsjournalist en lid van de NGK in Krommenie.