‘Ik hardlopen? Ja da-ag!’
2004-04-30
Het begin was meteen heftig: flitsen uit de film The Passion of Jesus Christ.- Jaargang 48
- nummer 9
De theatergroep No More Lies weet hoe je de aandacht van tieners kunt pakken. En dat het boeiend was bleek wel uit de reacties van de tieners zelf. De voorstelling had Henk Jan uit Hengelo en Martin uit Nijverdal, twee neven die elkaar hier tegen het lijf liepen, erg aangesproken.
Het sprak aan juist doordat er weinig gezegd, maar des te meer uitgebeeld werd. Sommige beelden zitten in hun hoofd geprent.
Het is totaaltheater dat No More Lies opvoert. Op het podium staat maar één man: de mimespeler Theo Dekker, die in een sneltreinvaart zijn sketches en verhalen brengt. De anderen ondersteunen zijn spel met verrassende licht- en geluidseffecten. Wat ze brengen is direct en indringend, feilloos afgestemd op de gedachtewereld van de doelgroep, niet kinderachtig en niet te volwassen en in hun eigen taal.
Direct. Als toeschouwer ervaar je de wanhoop en machteloosheid van de mens die na de (plastisch uitgebeelde) zondeval niet meer kan loskomen uit zijn uitzichtloze situatie doordat zijn handen en voeten aan elastieken vastzitten.
Natuurlijk brengt het kruis redding – met oogverblindend licht en kleuren.
Maar als ik dit zo opschrijf klinkt het al weer te prekerig. In de voorstelling is het heel direct en maak je het haast lijfelijk mee.
Het verhaal gaat verder. Wie zegt: ‘Bedankt Jezus, nu kan ik mijn eigen leventje weer voortzetten,’ wordt teruggefloten. ‘Ik wil je helemaal, ik wil je elke dag’.
‘Veel bidden, Heer? Alles met U bespreken? Maar U weet toch alles al. Dat kost u maar tijd, en mij trouwens ook!’
Schitterend is de dialoog met Paulus die wil dat je aan de hardloopwedstrijd deelneemt. ‘Ik hardlopen? Ja dáàg!’ En de kerkscène waarin de mimespeler, onder het oorverdovend lawaai van de popversie van Bachs Tocata in d, laat zien wat Jezus volgen reëel betekent. Met Gerald Troost ’s middags een geslaagd tienerprogramma.