Na het huisbezoek
2004-04-30
Hij kwam thuis toen ze al op bed lag.- Jaargang 48
- nummer 9
Ze hoorde ‘m wat stommelen beneden en even later kwam hij naast ‘r zitten met een glas wijn en een paar stukjes kaas bij zich.
´Je bent laat.´, stelde ze vast. Ze wist hoe demotiverend de laatste huisbezoeken waren geweest. Niets anders dan brandjes blussen. Hij overwoog zelfs ontheffing te vragen, omdat hij al die spanning er naast zijn werk eigenlijk niet bij kon hebben.
´Toch niet weer troubles?´ Kauwend op een stukje kaas bromde hij van nee.
´’t Was toch Hans, hè?´, vroeg ze.
´Ja, Hans A., uit L. Hij woont hier al twaalf jaar.´ ´Ken ik ‘m?´ ´Ik denk het niet. Hij is al in geen jaren naar de kerk geweest. Dat hij nog lid bij ons werd, ging meer uit van z’n ouders, dan van ‘m zelf.´ ´Getrouwd?´ ´Nee, wel een tijdje samengewoond, maar z’n vriendin is vorig jaar bij ‘m weggegaan.´ In het zwakke licht van de lamp zag ze ‘m zitten. Hij nipte aan de wijn.
Over zijn gezicht lag iets dat ze gemist had, de laatste keren dat hij van huisbezoek kwam.
Ze zei: ´’t Wilde wel?´ ´Ja… Ik weet niet waarom, maar volgens mij was hij heel open… ’t Is echt een eenzame jongen. Hij is kok, een hele goeie zelfs, maar sociaal niet sterk… Hij heeft alleen maar vrienden om mee te stappen. En het contact met z’n ouders liep vast toen hij met die vriendin aankwam… De enige over wie hij heel positief is, is z’n jongere zus… Een heel gelovig meisje is dat, zegt-ie.´ Ze opperde: ´Misschien dank je het aan haar, dat je langs mocht komen?´ ´Wie weet…´
Na nog een stukje kaas hoefde ze niets meer te vragen.
´Weet je,´ zei hij, ´soms voel je echt Gods leiding. Je maakt kennis, luistert, stelt de goede vragen, op de juiste toon. Zo ging dat vanavond. Op een gegeven moment merkte ik dat die jongen enorm verlangt naar contact… met mensen… een vriendin… en volgens mij naar God. Dus ik gaf dat aan en hij herkende zich. Nou, toen hebben we een heel goed gesprek gehad.
Ik had echt het gevoel dat ik hem kon helpen.´ Met een nieuwe slok wijn slikte hij zijn emotie weg.
´Heb je het nog over het geloof gehad?´ ´Niet echt… Maar ik heb wel gevraagd of ik voor ‘m mocht bidden. Ik kon dat joch na zo’n gesprek toch niet alleen achterlaten! Hij vond het oké.
Heel bijzonder, zoals dat ging… Het gesprek kwam helemaal terug in het gebed. Ik sprak voor Hans en tegelijk sprak ik tot Hans, namens God. En na mijn ‘amen’, zei Hans ook ‘amen’.´
De wijn en kaas waren op.
´Ik heb een nieuwe afspraak met ‘m gemaakt. Voor over een paar weken.´ Ze twijfelde. Zou ze het vragen? Maar hij was er al voor: ´Weet je, één zo’n avond weegt tegen een heleboel rottigheid op.´
Jan Mudde, Enschede