Een onbekende in de kerk...
2003-02-14
Hoe is het om als onbekende van een gemeente een kerk binnen te stappen? Wat valt op, wat gebeurt er en hoe wordt er op je gereageerd? Opbouw nam de proef op de som en tekende eind december 2002 onderstaand verslag in de Nederlands Gereformeerde- en Christelijke Gereformeerde Kerk in Almere op.- Jaargang 47
- nummer 4
De regen valt met bakken neer. Het is zondagmorgen, tien over negen. Een loodgrijze lucht laat weten niet van plan te zijn ook maar iets in het weerbeeld van vandaag te veranderen. Het parkeerterrein tegenover het kerkgebouw stroomt in razendsnel tempo vol met auto’s.
Paraplu’s worden haastig uitgeklapt, plassen handig ontweken.
Bij de deur roken drie jongeren nog snel een sigaretje en klagen ze over de kou.
In de garderobe vang ik een deel van een gesprek op waarin iemand wordt gestrikt voor het voorlezen van een gedicht in een dienst.
‘Da’s wel erg kort dag, hé?’, sputtert de gevraagde dame nog even tegen. ‘Maar ik zal het wel doen.’ Het is ook overal hetzelfde, denk ik en loop de ontvangsthal binnen. Het is er een drukte van belang. Er worden liturgieën uitgedeeld voor de speciale dienst van vanmorgen waarin zes kinderen gedoopt zullen worden.
Ook krijg ik het mededelingenblad De Brug in handen gedrukt. Een eindje verderop staat op een groot vel papier een plattegrond van de kerkzaal afgebeeld. Aangegeven staat wie verwacht wordt waar te zitten, afhankelijk van de vraag of je vandaag familie, gast of gemeentelid bent. Een praktische oplossing!
Links van de ingang staat in een zaal een groot scherm.
Het blijkt de bijzaal te zijn voor mensen die niet meer in de kerkzaal kunnen zitten en op die manier via video de dienst in de kerk kunnen volgen.
In de kerk hebben veel mensen al een plek gevonden.
Op de achterste rij neem ik op een klapstoel plaats en bekijk het enigszins knus aandoende, roodbakstenen pand uitvoerig. Er klinkt muziek, de dwarsfluitiste oefent alvast en ook het orgel speelt zijn deuntje mee. Iedereen praat met iedereen, zo lijkt het. De sfeer in de kerk doet ongedwongen aan, er is veel geroezemoes en heen en weer geloop. Even na half tien zet het orgel in met Gezang 125 vers 1: ‘O kom, o kom Immanuël’, daarna komen de doopouders en hun kinderen binnen en steekt dominee Ton Vos met een jongetje de adventskaarsen aan. Er volgen mededelingen en de dienst begint. Een gevarieerde dienst, zo mag gerust onderstreept worden. Naast ruimte voor gebed en samenzang is er een kinderkoor, zingen tieners, wordt er een gedicht voorgelezen en belooft de gemeente met een helder klinkend ‘ja’ om rond de gedoopte kinderen en hun ouders te zullen staan.
Vlak voor de preek vertrekken de kinderen naar de bijbelklas.
De redelijk korte preek gaat over het thema ‘Beter dan een succesvol leven’ waarin de geschiedenis van Jozef als onderkoning in Egypte aan bod komt. Over het besef dat Jozef zo sterk had dat het na dit leven niet afgelopen was, dat hij deel wilde uitmaken van Gods Grote Verhaal, Zijn plan met de wereld.
‘Jullie mogen ’t de kinderen vertellen, met zo’n boodschap geef je hen werkelijk het allerbeste mee’, eindigt Vos.
Opwekkingslied ‘Heer uw licht en uw liefde schijnen’ volgt en er wordt door een groot deel van de gemeente enthousiast meegeklapt. Na de twee collectes, zingen en zegen wordt er aan de uitgang opnieuw gecollecteerd, dit keer voor de jeugdgevangenis.
Daarna kunnen doopouders worden gefeliciteerd, is er koffie en daarmee tijd voor de ultieme test: snel kladblok verstoppen, kopje koffie in de hand en vriendelijk rondkijken.
Wie stapt er het eerst op de buitenstaander af?
Oeps, dat valt tegen.
Onzekere blikken geven aan dat ik wel gesignaleerd ben, maar iedereen kiest de weg van de minste weerstand: oude bekenden aanschieten, dat praat wat makkelijker.
Een herkenbaar patroon, dat zich ongetwijfeld in meer kerken zal voordoen. Wel krijg ik intussen een heerlijke koek van een spontaan meisje aangeboden. Beslist boeiend om zo even in die rol van buitenstaander te kruipen.
Natuurlijk is het een momentopname, maar stel dat de buitenstaander van vandaag iemand was die eindelijk de moed eens bijelkaar had geraapt om na al die jaren weer eens een kerk te bezoeken, denk ik bij mijzelf. Wat zou er met diegene na afloop van de dienst gebeurd zijn?” Afgezien hiervan laat Almere over het algemeen een positieve indruk achter.
Wervelend, actief en ongedwongen.