The boys
2004-06-11
Elke dinsdagavond; vaste prik. 20.00 uur in de Irish Pub…- Jaargang 48
- nummer 12
Het enige mannengezelschap waar ik me in beweeg.
Nou ja 'mannen'. 'Jonge mannen' op z’n hoogst. Al drie jaar lang ben ik hun 'Catechisatiemeester' zoals ze het maar genoemd hebben; bij gebrek aan een beter woord.
De barkeeper vroeg een keer wat we voor groupie zijn ('voetbal jongens? Neej eh, van de kerk…slik'). We zitten namelijk nogal onorthodox in een kroeg, maar kennen alleen het orthodoxe woord catechisatie. En hoe leg je dat eigenlijk uit?
Elke dinsdagavond.
Vijf jongens en één man.
Vaste tafel, meestal zelfde samenstelling, verrassend dat er af en toe een vriendinnetje meekomt.
Kattebak geven is leuk.
Al moet ik zeggen dat ik zo om 19.15 uur, met kop koffie op de bank altijd weer even baal dat mijn dinsdag avond verknipt wordt.
Maar... na afloop van zo’n avond is het weer danken geblazen.
Wat is het grappig, boeiend, leerzaam, fun om met vijf jongens mee te groeien vanaf hun 16de.
Al drie jaar zijn we een vaste ploeg en delen we elke dinsdag datgene wat ons bindt.
God, de plaatselijke jeugdkerk, humor, school, en liefdesperikelen.
Een geweldige groep.
Trouwens, mijn kerk is ook wel oké, want in plaats van zaalhuur te betalen in een gebouw, mogen we allemaal
twee consumpties nemen op kosten van de kerk in deze gezellige plaatselijke kroeg.
Het gevolg... het kattebakseizoen loopt dus nog steeds en vlak voor de zomervakantie zullen we wel eens een terras pakken en afsluiten.
Mijn wederhelft vraagt me af en toe of het nu niet al 'klaar is'. 'Wij stopten vroeger altijd voor Pinksteren.'
Wat doen jullie er eigenlijk?
Deze vraag stuit op mysteries.
Er is een geheimhoudingscode; alles wat we aan tafel bespreken blijft onder ons.
De jongens zijn er trouw in. Ik ook.
Ik kan er mijn zwakheden belijden, delen in wie ik ben, wat Jezus voor mij deed.
Zelf zijn ze ook open.
Erg open.
We weten dat er thuis niets over verteld wordt door de anderen.
Als ouders vragen hoe het op catechisatie was, zeggen ze, net als elke andere jongere 'Oh, leuk'. En op de vraag waar het over ging zeggen ze met het grootste gemak: 'Oh, over God en Jezus enzo.'
En dat klopt.
En over uitgaan, over afgaan, over seks, en geen seks, over je eigen lijf, over negers, over Nieuw-Zeelandse meiden, over verkering die uit gaat, over bidden met je vriendin, over
klasgenoten die niet geloven, over belijdenis uitstellen, maar God zoeken, over de rare baard van dominee en zijn leuke humor of een gozer die hardcore partys bezoekt en voor wie
we dan maar bidden omdat hij nu op het zesde adres woont in vier maanden. En…
Elke week…
Sturen we een boomerang-kaartje.
In de kroeg gratis verkrijgbaar. De een nog schunniger en wereldser dan de andere. Naar zieken, naar elkaar, naar een
moeder met een zere vinger.
De kaartjes gaan vol humor de deur uit.
Niemand lacht erom. Wij wel.
Toch zijn de geschreven boodschappen uit ons hart. Vaak zelfs op rijm. Maar ja, we hebben ook een bekende rapper in ons midden.
Dan... op een dinsdag wordt mijn kindje geboren. Ik ga zelf maar niet naar kattebak. De boys wel. Ze kunnen het ook zonder mij.
Dan kleppert om 22.30 uur onze de brievenbus.
Een handvol boomerang kaartjes ligt op de deurmat.
Ik lees ze naast het kraambed.
Ik glimlach zo luid dat de baby wakker wordt.
Mijn boys.
Als ik al van ze hou, wat moet God dan wel niet gek op ze zijn!