Een baksteen als bindmiddel
2003-03-14
Dronten – Tijdens een gezamenlijke kerkenraadsvergadering van de CGK en NGK te Dronten kregen de beide predikanten van die gemeenten, ds. Hulshof en ds. Van Leeuwen uit handen van de jeugdouderlingen ieder een grote baksteen. De stenen zijn bedoeld om ouderen en jongeren te laten ervaren dat ze bij elkaar horen en samen een geïntegreerde gemeente vormen.- Jaargang 47
- nummer 6
De jeugdouderlingen deden dat nadat ze in samenspel een inleiding hadden gehouden over het complete jeugdwerk; ze vroegen daarbij vooral aandacht voor de wereld waarin de jongeren opgroeien en voor wat jongeren beweegt, hun cultuur.
Hun betoog liep uit op het pleidooi als geheel een geïntegreerde gemeente te vormen.
Ouderen en jongeren zijn niet twee onderdelen van de gemeente, die elk hun eigen leven leiden, maar door elkaar zijn ze de stenen die samen het bouwwerk vormen dat de kerk is, met Christus als hoeksteen.
De bakstenen zijn hiervan niet slechts het symbool, maar – anders dan je zou denkenook het middel om die band tussen jong en oud te bevorderen.
Hoe dat werkt?
De zondag erna hielden de beide dominees, ieder in zijn eigen gemeente, een preek over – hoe kon het anders – 1 Petr. 2, over de levende stenen.
Na de preek vroegen ze een jongere naar voren te komen. Aan hem / haar werd de steen doorgegeven met de opdracht een oudere uit te kiezen, daar op bezoek te gaan en met elkaar in gesprek te raken. De steen wordt daar achtergelaten en nu is het de beurt van de oudere een jeugdige broeder of zuster te gaan opzoeken, en zo verder. De hele gemeente kan de tocht van de steen volgen, want de ontvanger schrijft naar aanleiding van het gesprek een stukje in het plaatselijke kerkblad.
(Met de steen gaat een brief mee, waarop de namen komen te staan van degenen die bezocht zijn.
Verder is afgesproken dat je geen familielid mag uitkiezen om te gaan bezoeken.
Op de steen is een koperen plaatje bevestigd waarop een en ander uitgelegd wordt.) (jl)