Geen droom
2004-10-15
Vorige week moest ik mijn allereerste praatje maken voor een Alpha-ochtend.- Jaargang 48
- nummer 20
Onderwerp: Waarom stierf Jezus aan het kruis? Terwijl ik daar mee bezig was bracht de radio het nieuws van de dood van André Hazes. Nu heb ik niet echt iets met André als zanger, maar toch had ik er een verdrietig gevoel over. Zo van: wat erg, wat jammer van iemand die nog betrekkelijk jong is en een vrouw en jonge kinderen heeft. Daar bleef het bij tot ik 's avonds laat voor de tv pardoes in de documentaire over zijn leven viel.
Roem, bekendheid, duizenden fans in alle lagen van de bevolking. Een man die met zijn liedjes de mensen recht in het hart trof, omdat hij over zijn eigen leven zong. Zonder opsmuk, een jongen uit het volk. Zeer geliefd als je ziet hoeveel tranen er om hem werden vergoten.
Had hij niet alles wat een mens zich maar wensen kan? En toch zag je in die documentaire een angstig, onzeker mannetje dat stijf stond van de zenuwen voor ieder optreden. Het ene biertje na het andere, de ene sigaret na de andere. 'Hij heeft gelééfd,' hoorde ik een journalist zeggen.
Alleen kostte de roem hem wel zijn gezondheid, twee huwelijken en kinderen die hij niet meer ziet. En ook al geen gemakkelijke relatie met de vrouw die nu de zijne is.
En was zijn enige houvast dat lied: 'Zij gelooft in mij...' Arme eenzame André.
'Het hoeft niet meer Dré,' stond er in één van de advertenties.
Een paar dagen later hoorde ik wat Paul de Leeuw aan het eind van het concert in de Arena gezegd heeft: 'André, waar je nu ook bent, ik hoop dat je zingen zult. Want wat verlangde je naar dat droomland, ver hier vandaan, waar ik zo graag wil komen, daar waar geen leed kan bestaan.
Zing, André, zing! En als we hier met z'n allen stil zijn, kunnen we je misschien horen. Droomland...droomland, o ik verlang zo naar droomland...' En ik dacht... Heeft nou niemand die jongen van Hazes verteld hoe het werkelijk is?
De bijbel van kaft tot kaft: eerste hoofdstuk, schepping en paradijs, laatste hoofdstuk: nieuwe hemel nieuwe aarde. Niks droomland.
Het ND nam een stukje van Jessica Durlacher over uit NRC Handelsblad: 'Het overweldigende rouwbeklag naar aanleiding van de dood van André Hazes is in feite één grote schreeuw naar Boven.' En ze schrijft verder: 'ik was wel geroerd maar vooral ook licht verbijsterd over de roes van al deze mensen (...) de roes van een gospelkoor, de roes van de overgave aan iets eeuwigs, iets wat groter leek dan de som van al het grote verdriet dat hier bij elkaar gekomen was (...)' En aan het eind schrijft ze: 'Maar als iemand doodgaat die net zo leed als wij, die misschien wel als een martelaar voor ons heeft geleden, zoals Fortuyn en Hazes, dan huilen we met ons allen en zijn we blij dat we met zoveel zijn, eindelijk, en vragen we ons af: God, waarom hebben wij U in 's hemelsnaam verlaten?'
Eén grote schreeuw naar Boven. Staat dat ook niet ergens van het volk Israël? Ze schreeuwden tot God en God luisterde naar het roepen van zijn afgedwaalde volk.
Hij stuurt een profeet. Vandaag evangeliseren we op vele manieren. De Alpha-cursus is er één van. Maar al die miljoenen die we niet bereiken?
Gelukkig hangt de redding van mensen niet van onze inspanningen af.
Dan zag het er slecht uit voor de wereld.
Heer, doet U het alsublieft. En zegen onze gebrekkige pogingen U aan de man/vrouw te brengen.
Daarom denk ik dat Gods Geest André het ware verhaal heeft ingefluisterd: het is geen droomland, mijn jongen, het is werkelijkheid. God tekent het al voor je uit. Nieuwe hemel en nieuwe aarde. Jezus heeft het voor je verdiend. Daarom stierf hij aan het kruis.