Een parel
2003-05-09
Op de vensterbank in onze huiskamer stond eens een klein stenen handje met een glimmend pareltje erin. Ik kocht het op een conferentie waar iemand sprak over Gods grootheid en Zijn liefde voor de mensen. Het handje herinnerde mij er aan hoe God naar mij kijkt. Dat ik een waardevolle parel ben in Zijn hand. Toen ik het handje kocht, wist ik niet dat het nog eens zou verhuizen naar het nachtkastje van Samantha, een vrouw die ik op dat moment helemaal niet kende.- Jaargang 47
- nummer 10
Niet te bekeren
Ik ontmoette Samantha op een feestelijke Alpha-avond waarbij iedereen iets te eten had meegebracht voor een lopend buffet.Voor sommigen vormde dit feest de afsluiting van tien weken Alpha, voor anderen was het een eerste kennismaking met de cursus.
Samantha behoorde tot de laatste categorie.
Toen ze zich telefonisch aanmeldde voor de avond gaf ze al te kennen dat we niet hoefden te proberen om haar te bekeren. Ze wilde gewoon eens wat meer over de cursus horen.
Het feit dat er een kinderprogramma was, trok haar uiteindelijk over de streep. Ze zou haar kinderen meenemen.
Kwarktaart met knakworstjes
Die avond maakte Samantha een nerveuze indruk. De kinderen voelden zich duidelijk meer op hun gemak. Ze holden af en aan naar het buffet en ze genoten zichtbaar van het feit dat ze zelf mochten kiezen wat ze wilden eten.
Ze vulden hun borden met kwarktaart, knakworstjes en satésaus en daarbij dronken ze zoveel cola als ze opkonden.
Een boef
Tijdens de maaltijd zat ik naast Samantha.
Ze begon spontaan te vertellen over haar jeugd. Ze was opgegroeid op de walletjes in Amsterdam. Haar ouders hadden daar een café. Als kind heeft ze in coma gelegen. 'Ja, ik ben dood geweest,' zei ze tussen neus en lippen door. 'Je hoeft niet bang te zijn om dood te gaan hoor. Het is daar heel fijn. En je gaat trouwens niet gelijk naar de hemel, je krijgt nog tijd om afscheid te nemen van mensen.' Ze vertelde maar door alsof ze me al jaren kende. Over haar man met wie ze niet samen kon blijven wonen. En over een vriend die actief was in het criminele circuit. 'Wij hebben hem vorige week begraven,' zei ze. 'Hij is dood geschoten. Vroeger was ik zelf ook een boef hoor,' voegde ze er met een lachende blik aan toe. Ik vroeg me af in hoeverre ik die opmerking letterlijk moest nemen.
’Bull shit’
Toen begon ze ineens over de bijbel.
'De bijbel vind ik bull shit,' zei ze. Ik wist niet goed hoe ik op die opmerking moest reageren. Ik vroeg haar of ze wel eens in de bijbel las. 'Nou, daar ben ik mee gestopt, want ik vind het allemaal onzin.' 'Begreep je wat je las?' 'Nou dat bedoel ik dus, het is allemaal zo cryptisch omschreven, ik snap niet waarom Jezus zo ingewikkeld deed.
Ik geloof wel in een God, maar Jezus daar kan ik niks mee.'
Ik vertelde Samantha dat ik later op de avond – net als op een 'gewone' Alpha cursus-avond – iets aan de groep zou vertellen over wie God voor mij is. Ik zei haar dat ik benieuwd was wat ze van mijn verhaal zou vinden. En zo hield ik die avond een 'praatje' (inleiding) over de machtige Schepper van hemel en aarde die al het leven begonnen is. En Die er zo naar verlangt om een relatie met ons te hebben. Ik illustreerde mijn verhaal met het handje met de parel.
Iemand die van je houdt
Toen ik even later weer naast Samantha zat, zei ze: 'Eén ding moet ik eerlijk tegen je zeggen. Weet je, jullie hebben iets wat je mist als je niet gelooft.
Namelijk dat je zeker weet dat er Iemand is die van je houdt zoals je bent.' Ik kreeg een brok in mijn keel, dat is nu precies waar het om draait.
Tranen
Als afsluiting van de avond zongen we nog een lied. Samantha had tranen in haar ogen. Ze vroeg of ze het papier met de liederen mee naar huis mocht nemen. Ineens bedacht ik dat ik haar ook mijn handje met de parel wilde geven. 'Waarom vind je mij zo belangrijk?' vroeg ze terwijl ze de parel voorzichtig in haar tas stopte. Bij het aantrekken van haar jas vertrouwde ze me toe dat ze al een plekje wist voor de parel. 'Die komt op mijn nachtkastje,' zei ze.
Toen ik even later naar huis reed, moest ik denken aan het verhaal van de Samaritaanse vrouw met een slechte reputatie die midden op de dag water ging putten. Ze had een ontmoeting met Jezus waarna ze tot geloof kwam. In haar enthousiasme vertelde ze het Goede Nieuws aan iedereen door. En zo kwamen velen tot geloof. Ik dacht er over na hoe geweldig het zou zijn als God Samantha zou gebruiken om Zijn liefde uit te stralen naar de mensen in haar omgeving.
Wie weet verhuist het handje met de parel nog wel eens naar een nachtkastje in de bijlmer-bajes of naar eentje op de Amsterdamse wallen.
Criminelen en prostituees zijn toch ook parels in Gods ogen?
Namen in dit artikel zijn gefingeerd.
De auteur is bekend bij de redactie.