Ds. J.F. Ezinga over de gevolgen van zijn overstap naar de NGK
2004-11-12
‘Ik was noodgedwongen opeens geen dominee meer', zegt ds. J.F. Ezinga (49) over de gevolgen van zijn keus om van de Gereformeerde kerk (synodaal) over te stappen naar de Nederlands Gereformeerde kerk. ‘En dat betekent echt het trapje naar beneden.’ Aanvankelijk werkte hij nog een jaar als dominee in Yerseke, de plaats waar hij al achteneenhalf jaar stond. Een opmerkelijke situatie, omdat lang niet elke gemeente daarvoor openstaat.- Jaargang 48
- nummer 22
Ezinga maakte indertijd een weloverwogen keuze. ‘Ik doe niets lichtvaardig. Ik draai wel honderd keer om de hete brij heen.’ Maar hij wilde niet langer verantwoordelijk zijn voor de opvattingen, die opgang doen in de Gereformeerde kerk. ‘Ook had ik al die tijd in Yerseke geen beroep ontvangen; voor mijn gevoel hoorde ik bij het meubilair.’ Op de dag van de moord op Pim Fortuyn, 6 mei 2002, maakte hij zijn plan kenbaar.
‘De kerkenraad heeft mij uit goodwill een poos laten blijven.’ Dat wekte verwondering bij anderen. En nog steeds zijn de verhoudingen uitstekend, want Ezinga gaat er regelmatig voor.
Na het afscheid van Yerseke vond hij een baan als zorgkundig coach in het gezinsvervangend tehuis Filadelfia in Rhoon. ‘Je moet moedig zijn om zo over te stappen’, zegt hij. Met name omdat hij geen opleiding had in die richting. Het huishouden lukte wel, de rest ging hem minder soepel af. Aan het eind van zijn jaarcontract werd hij ontslagen, al kreeg hij wel te horen dat zijn inzet goed was. ‘Je denkt dat je op God vertrouwt, maar je komt er achter dat je nog veel meer moet leren vertrouwen.’ Toch heeft hij nooit twijfels gehad over zijn keuze. ‘Ik hád eigenlijk geen keuze. Collega's van me die me goed kennen, vonden dat ik het lang heb uitgehouden.’
Ongelooflijk rendement
Ezinga werd uit bewogenheid predikant, een ambt dat hij al ruim twintig jaar bekleedt.
‘Ik kom uit een gezin van gescheiden ouders. Mijn moeder heeft de zeven kinderen alleen opgevoed. Toen heb ik ervaren dat God een geweldige Vader is. Dat wilde ik doorgeven aan mensen.
Want ik merkte dat veel mensen niet in de gaten hebben hoe geweldig God is.
Ook zit het in mijn karakter om met iets blijvends bezig te zijn. Als ik als kind een cadeau kreeg, wilde ik liever een boek dan een stuk speelgoed dat snel kapot zou gaan. Dat boek was er na een jaar nog. En bezig zijn met God levert iets blijvends op. Het eeuwige leven is een investering met een ongelooflijk rendement.’ Sinds 1 juli is Ezinga in deeltijd verbonden aan de gemeente van Westbroek, die tot voor kort eveneens bij de Gereformeerde kerk behoorde.
Een jaar geleden sloot de gemeente met 218 leden zich aan bij de NGK. Dat levert raakvlakken op, al signaleert Ezinga in de praktijk weinig veranderingen. ‘Op een gewone zondag kun je het niet merken. Dan moet je echt een diep gesprek met de mensen aangaan. De grote lijnen zijn hetzelfde. Ze zingen uit het liedboek, op enkele positieve uitzonderingen na meestal bij het orgel en ik krijg overal een hand.
Ik ben zelf ook niet veranderd.
Ik houd dezelfde preken als voorheen en de mensen zijn nog steeds enthousiast.’ Wel is Ezinga blij, dat Westbroek principieel heeft gekozen. ‘Ik merk dat God die stap heeft gezegend. Al betekent dat niet dat de zegen niet bij andere kerken is, want overal zitten Gods kinderen. Maar Westbroek heeft het signaal gegeven dat ze trouw is aan de Bijbel.’ Zelf woont Ezinga nog in Zeeland. Al naar gelang hij preekdienst heeft, werkt hij van zondag tot dinsdag of woensdag in Westbroek.
Wanneer volgend jaar de pastorie is opgeknapt, gaat hij in Westbroek wonen. ‘Ik merk geen verschil, het is gewoon goed. Het is een goede keus geweest.’