Scriba van Westbroek over ervaringen na toetreding tot NGK
2004-11-12
‘In de Gereformeerde kerk waren we altijd een buitenbeentje, maar nu wordt onze stem wel gehoord’, typeert Dik van Barneveld (58), scriba van de gemeente van Westbroek, het belangrijkste verschil dat hij een jaar na de toetreding tot de Nederlands Gereformeerde kerken signaleert. ‘ Op de eerste regiovergadering werden we als kerkenraad direct opgenomen. We voelden ons thuis en dat was voor ons een nieuwe ervaring.’- Jaargang 48
- nummer 22
In september was het een jaar geleden dat Westbroek unaniem uit de Gereformeerde kerk stapte. Jarenlange onvrede ging daaraan vooraf. Van Barneveld is zijn hele leven al lid in Westbroek. Hij was als ouderling en scriba nauw bij het onttrekkingsproces betrokken. Het ging onder meer om de ideeën van Kuitert en Den Heyer, die het verzoeningswerk loochenen en beweren dat de bijbelse verhalen niet echt gebeurd zijn. ‘Op vergaderingen gaf men toe dat het niet goed was, maar er werd niets tegen gedaan.’ Westbroek schreef diverse malen naar de synode, maar kreeg nooit antwoord.
Op de classisvergaderingen werd Westbroek behandeld als het lastige jongetje.
‘Westbroek is hier altijd om er tegenin te gaan’, omschrijft Van Barneveld de sfeer. ‘Je hoorde bij wijze van spreken al bijna een zucht als wij het woord namen. Op een gegeven moment wilde niemand de classisvergaderingen meer bijwonen.’ Het Samen op Weg-proces betekende de bekende druppel. ‘Toen kwamen vanuit de gemeente punten naar voren: Waarom blijven we er? En kan dat eigenlijk nog wel?’
Huiswerk
Er volgde een periode van gedegen oriëntatie, vooronderzoek, kerkenraads- en gemeentevergaderingen, gesprekken met dominees en andere belanghebbenden.
Kerkenraadsvergaderingen werden bijgewoond door NGdominees.
Die kwamen op bezoek om de intentie van Westbroek te peilen. ‘Maar dat gebeurde in een hele ongedwongen sfeer’, licht Van Barneveld toe. ‘Dominee Busstra merkte zelfs op: 'Jullie hebben je huiswerk goed gedaan. Jullie weten er haast meer vanaf dan wij''’, lacht hij. ‘En wij hadden als kerkenraad het gevoel dat eindelijk een keer naar ons werd geluisterd.’ Vervolgens besloot de gemeente bijna unaniem zich uit de Gereformeerde kerk terug te trekken. Toen de synode daar lucht van kreeg, kwam er opeens wel een reactie.
‘Plotseling bleek dat we de synode toch na aan het hart lagen. Zelf heb ik nog enkele lange gesprekken gevoerd met dominee Bos uit Nieu wegein, de voorzitter van de classis. Hij heeft erg zijn best gedaan ons op andere gedachten te brengen.’ Het was echter tevergeefs. ‘Uiteindelijk zijn we toch goed uit elkaar gegaan’, vindt Van Barneveld.
‘We hebben elkaar de hand gedrukt en Gods zegen toegewenst.’ En daar is hij heel blij om.
Minder post
Gereformeerde predikanten komen overigens nog gewoon in Westbroek preken. ‘Slechts één heeft er bedankt’, vertelt Van Barneveld. ‘Maar van de meesten krijgen we zelfs positieve reacties. Ze vinden dat we er niet verkeerd aan hebben gedaan.’ In de praktijk merkt Van Barneveld weinig van de veranderingen.
‘Het grootste verschil is, dat ze ons serieus nemen op vergaderingen en daarom voelen we ons er thuis. En ik krijg als scriba heel wat minder post. Dat is wel lekker, want soms groeide dat werk me een beetje boven het hoofd.’ Sinds afgelopen juli heeft Westbroek een deeltijd-predikant in de persoon van dominee Ezinga. Door zijn komst werd een vacante periode van een jaar afgesloten. ‘En het is wel grappig dat we allebei uit de Gereformeerde kerk (synodaal) komen’, vindt Van Barneveld.
‘Tot nu toe zijn we heel tevreden met elkaar.’ Van Barneveld is nog geen negatieve punten in de Nederlands Gereformeerde kerk tegengekomen. ‘Wij zijn als gemeente ook gewoon hetzelfde gebleven, daarin is weinig veranderd.’ Het voelt alleen als een gemeente die is thuisgekomen.