Peter
2004-11-26
Hij is leuk.- Jaargang 48
- nummer 23
Jongens op een meidenschool vallen sowieso al op omdat ze in een minderheid zijn.
En aangezien wij een sociale opleiding zijn, blijken de jongens vaak een vriendelijke uitstraling te hebben.
Zijn allereerste opmerking in de klas was verrassend grappig, maar niet goed getimed en leek een beetje arrogant.
'Ik ben Peter, ik ben 19 jaar en ik moet van mijn vriendin zeggen dat ik al verkering heb.' Hij grinnikt verlegen als hij de reacties van de meiden hoort.
Maar ik zie hem tevreden kijken en denken: 'Zo, als ze het vanavond vraagt, kan ik zeggen dat ik het echt gezegd heb.'
Hij is echt leuk, merk ik. Zorgvuldig en vriendelijk. Af en toe bedachtzaam.
Soms lijkt dat meer onzekerheid, maar zijn pretogen maken dat hij bij veel mensen geliefd is.
Als ik in de tweede kan kiezen wie ik wil begeleiden in de stage, dan kies zonder terughoudendheid voor Peter.
Al is het af en toe een gemakzuchtige kerel.
Hij is toevallig wel getuigend christen zonder overdreven gedoe.
We spreken elkaar op een trainingsweekend en komen tot een bizarre conclusie: 'Hij zou als hij later groot is op mij willen lijken, en ik zeg .. als ik het over mocht doen, zou ik op jou hebben willen lijken…' Ik glimlach, de zin klinkt krom, alsof het niet kan, je leven overdoen.
Onze ogen ontmoeten elkaar en een blik van verstandhouding springt over.
En dat komt allemaal goed uit want het gaat lastig op stage.
Hij dreigt een jaar te blijven zitten.
De problemen op stage zijn vreemd.
Oké, Peter moet meer initiatieven nemen, maar jah, dat is een leerdoel, daarvoor hoef je niet te stoppen, lijkt mij.
Maar er gebeurt meer.
Allereerst zijn er te weinig cliënten en daarnaast is er een die zichzelf van het leven wilde beroven.
Zoiets raakt je als mens.
Ook Peter werd dus geraakt.
Hij voelde het in zijn hart dat klopt voor Christus en voor zijn naaste.
En Peter is een denker; iemand die dingen uit kan stellen… Kan piekeren… Ook ’s nachts… En ja hoor, op stage komt hij terecht in een webje.
Een vervelend-vrouwen-doe-het-zelfmet-de-libelle-webje.
De begeleidsters storten zich op hem.
Praten hem bijna een psychiatrische aandoening aan en omdat hij een keer trillend in bed wakker werd (en dit aan hun vertelde).
Ze besluiten dat het beter is dat Peter op non-actief komt te staan en eerst ‘beter wordt…'
Ik baal ervan.
'Eerst beter worden...' Waarvan??!!
Van welke ziekte? Dat hij zijn hart laat spreken?
Er zijn inmiddels al drie weken verstreken en nog steeds zit hij thuis.
Wachtend op: 'beter worden'.
Ik kom langs op stage en hoor welwillend de drie dames ‘begeleidsters’ aan.
De een heeft nog meer Libelle-wijsheden achter de knopen van haar parmantige jasje dan de ander.
En stuk voor stuk spreken ze zalvend lieve woorden over Peter, maar hij moet toch eerst hulp gaan zoeken.
Ik hoor het aan.
Zie het aan.
En denk... die dames doen te weinig.
En al helemaal te weinig voor hem.
Ik merk ook een impasse.
Ze vertrouwen de kwaliteiten van deze jongen niet echt, al hebben ze hem nog nooit echt zien blokkeren, rood worden, wegvallen of liggen trillen.
Enkel zijn openhartigheid over zijn bed trillerei nekt deze jongen.
We besluiten de stage te stoppen.
Alle partijen lijken opgelucht.
Helaas moet Peter wel langer door, nu hij studievertraging heeft.
Maar goed, hij zoekt een nieuwe stageplek.
En vindt hem snel.
Grappig, hij bloeit op en als ik hem de eerste keer bezoek, moet ik lachen.
Ik kom de leefgroep binnen en hij wijst me op de bladenmand.
'Kijk dromer, hier hebben ze hem ook.' Ik glimlach naar hem als ik de Libelle zie liggen.