De Liefde van de Vader
2002-01-25
In de Opbouw van 23 november zag ik een aankondiging van de gemeenteconferentie in Houten over de Liefde van de Vader. Datgene wat ik las in het artikel sloot nauw aan bij mijn verlangen naar intimiteit in mijn omgang met God.- Jaargang 46
- nummer 2
Ik wilde deze conferentie dan ook graag meemaken. Toen ik het mijn man vertelde, bleek dat hij mij al had willen voorstellen om samen naar Houten te gaan. Twee zielen, één gedachte. Ik ben meteen gaan puzzelen waar wij onze drie koters twee nachtjes en een hele zaterdag zouden kunnen onderbrengen. Zij konden terecht bij familie en buren. Naarmate de datum van de conferentie dichterbij kwam, hoorden wij van steeds meer mensen uit onze gemeente (NGK Amersfoort-Noord) die zich ook hadden opgegeven. Dat maakte ons nog enthousiaster.
Buikgriep
Even leek het erop dat het feest voor ons niet door mocht gaan. Een paar dagen voor de conferentie kreeg ons zoontje van een jaar flinke buikgriep.
In december hadden wij hetzelfde virus in huis en toen werden de kinderen allemaal na elkaar ziek. De jongste moest ik toen dagelijks laten wegen omdat hij zoveel vocht verloor. Dat heeft toen al met al twee weken geduurd.
Toen hij weer buikgriep kreeg, verzuchtte ik: ‘Oh God, niet nu! Als de kinderen ziek zijn, kunnen wij niet samen weg. U weet toch wel, hoe ik uitkijk naar die conferentie?’ Ik twijfelde even, maar uiteindelijk had ik de moed om een gemeentelid te vragen met mij te bidden voor genezing.
Jawel, voor een simpele buikgriep.
Ons zoontje knapte op en hij gaf de buikgriep deze keer gelukkig niet door aan broer en zus. Op naar de conferentie!
Kenny Borthwick
Wij waren niet de enigen die de rit naar Houten hadden gemaakt. Ik schat dat er nog zo’n 450 mensen in de zaal zaten.
De hoofdspreker van de conferentie was Kenny Borthwick, de predikant van een presbyteriaanse kerk in Schotland.
Hij had een eerlijk en doorleefd verhaal en hij stelde zich kwetsbaar op. Uit zijn woorden proefde ik dat deze man dicht bij God leeft en een intens verlangen heeft om het evangelie uit te dragen.
Papiertjes aan de bomen
Lofprijzing was een belangrijk onderdeel van de conferentie. Dit werd geleid door de band van de NGK Houten. Ik heb genoten van de mooie stemmen van de voorzangers en van de begaafde muzikanten. Kenny sprak in zijn eerste lezing over het Koninkrijk van de Vader. Hoewel Gods Koninkrijk nog niet tot volheid is gekomen, geeft God ons wel tekenen van Zijn Koninkrijk.
‘Wij leven met een geheim’, zei hij.
‘Net als de mensen in de tijd van Jezus.
Er werden zieken genezen, maar niet iedereen genas. Zo genas Jezus maar één man bij de vijver van Betesda, de anderen bleven ziek achter. Er stonden mensen op uit de dood, maar niet iedereen werd levend. Petrus kwam op wonderbaarlijke wijze vrij uit de gevangenis, maar Jacobus werd onthoofd.
Wij leven met het geheim dat het Koninkrijk van God hier is, maar nog niet volledig’. Jeannette Westerkamp gaf in haar lezing op zaterdag een beeldende illustratie die ik niet snel zal vergeten. Ze zei: ‘De tekenen van God zijn als papiertjes die je aan de bomen hangt tijdens een speurtocht.
God zegt daarmee als het ware tegen ons: Ik ben er nog.’ God laat ons een stuk van Zijn Koninkrijk zien. Hij wil ons graag Zijn aanwezigheid, kracht en liefde geven als wij Hem daarom bidden. Maar verwachten wij ook écht dat God dingen laat gebeuren als wij daarom vragen? De sprekers gaven voorbeelden uit hun eigen gemeenten waaruit blijkt dat als je bidt voor concrete dingen dat er dan ook kleine en grote dingen gaan gebeuren.
God wil ons veel meer geven, maar wij moeten er wel om vragen en in geloven.
Van je hoofd naar je hart
Veel mensen hebben de blik op Gods gezicht verloren. Dan krijg je een godsdienst van een slaaf in plaats van een geloof dat gebaseerd is op de zekerheid van Zijn liefde. ‘De liefde van de Vader moet zakken van het hoofd naar het hart’ zei Kenny. God houdt van je en Hij heeft plezier in je. Hij houdt ook van jou op je zwakke punten.’ Het meest heilige moment van de dag is volgens Kenny niet het moment dat je stille tijd houdt. ‘Nee, bij het heiligste moment van de dag denk ik aan hoe ik ’s morgens vroeg om zes uur uit mijn bed stap. Met een verkreukelde pyjama, een slaperig gezicht en zo’n vieze adem dat de hond er zelfs van afschrikt.
Is dat heilig? Ja, want die persoon die daar uit bed stapt, is degene die God ziet. Hij kijkt naar je hart. Voor Hem hoef je je niet op te tutten. Hij houdt van je zoals je bent. Maar voel je dat ook diep van binnen?’ Bepaalde dingen in onze cultuur maken het meer waarschijnlijk dat wij ons verworpen voelen. Het uiten en ervaren van gevoelens vinden wij vaak moeilijk.
Kenny: ‘Misschien heb je geleden aan het feit dat de liefde van je ouders bij je binnen kwam in een taal die je niet verstond. Dit kan het moeilijk maken om te geloven in de liefde van de Vader.
Misschien voel je dat je het niet gemaakt hebt als je kijkt naar je uiterlijk of je opleiding. Misschien lukt het je maar niet om te voldoen aan de verwachtingen die andere christenen van je hebben. Misschien kreeg je voorwaardelijke liefde van je ouders en keken zij vooral naar je prestaties. Dit kan het moeilijk voor je maken om te geloven in de liefde van de Vader.’
Onderwerping van de wil
Toch is het heel belangrijk dat je zeker bent van Gods liefde voor jou. Want pas dan kan Hij je gaan gebruiken en zegenen. God vraagt van ons dat wij onze wil onderwerpen aan Zijn wil.
Hij wil dat je gehoorzaam bent aan de Vader. Dat is nogal wat. Want er zijn momenten in je leven dat je Vader ‘nee’zegt. Houd je dan nog steeds van Hem? Vertrouw je Hem dan nog? Een kind dat goed gespeend is, begint niet te huilen als het van de borst afmoet.
Ook al begrijpt het kind niet waarom het de borst niet meer krijgt. Zo is het ook met ons. Wij moeten goed gespeend zijn om gehoorzaam te kunnen blijven aan onze Vader. Ik geloof dat dit voor mij het moeilijkste punt van de conferentie was. Het onderwerpen van je eigen wil aan Gods wil. Ik durf die stap alleen te nemen omdat ik erop vertrouw dat God boven, onder, voor en achter mij zal blijven.
Gebed
Na iedere lezing werd de mogelijkheid geboden om voor je te laten bidden.
Hiervoor waren mensen aanwezig die een speciale Ministry cursus hadden gevolgd. Er is veel gebeden. Het is wonderlijk om te horen dat de voorbidders in hun gebeden concrete dingen noemden over de personen voor wie zij baden, woorden van profetie. Terwijl de betrokkenen elkaar niet kenden. Ik heb van een aantal mensen gehoord dat dit hen enorm heeft bemoedigd. Zelf ben ik ook geraakt door de manier waarop God Zijn overweldigende liefde voor mij heeft getoond.
Tijdens de conferentie kon je deelnemen aan één van de vier workshops: Innerlijke genezing, Voorbede in Geest en kracht, Profetie en Vernieuwing van de gemeente. Over deze workshops is nog veel moois te zeggen. Ik stel voor dat één van de 449 andere aanwezigen in een volgend nummer van Opbouw hier op ingaat. Dan hoort u ook een ander geluid.
Ik sluit mijn verhaal af met de bekende tekst uit het Lucas-evangelie over de verloren zoon. Deze tekst las Dick Westerkamp aan het begin en aan het eind van de conferentie voor.
Daar staat: ‘De vader zag zijn zoon al in de verte aankomen en had erg met hem te doen. De man holde hem tegemoet, viel hem om de hals en kuste hem.’ (Luc. 15:20).