Normen en waarden
2002-05-31
In de Persschouw in de vorige Opbouw ging het over de voorzienigheid, en in verband daarmee over de vraag in hoeverre het leven mee mag doen in de vaststelling van de leer van de kerk.- Jaargang 46
- nummer 11
Het stukje dat ik deze keer heb uitgekozen sluit daar goed bij aan, zij het dat het nu niet gaat om confessionele, maar om ethische correctheid. Het komt uit het meinummer van CV.Koers, en het is geschreven door Joke Tan. Ik heb er verder weinig aan toe te voegen.
Lange autoritten hebben ook voordelen; je hoort nog eens wat. In de auto luister ik vaker naar de radio dan anders.
Het liefst een praatprogramma: nieuws of achtergronden bij het nieuws - u kent het wel.
Nu willen programmamakers af en toe reacties van luisteraars loskrijgen. Dan bedenken ze () een stelling, waarop mensen kunnen reageren.
Rechtstreeks in de uitzending. Je kunt op je vingers natellen dat 70 procent van de Nederlanders niet zomaar midden op de dag naar de radio luisteren en dan ook nog eens kunnen reageren op zo’n stelling. Wie reageren? Af en toe belt iemand handsfree (!) vanuit de auto. Iemand die net als ik onderweg is en uit verveling de radio heeft aangezet. Of mensen die thuis zijn en meer tijd hebben. Geen werk, of ziek, of met pensioen. Ik val er middenin, maar heb al gauw door over welk onderwerp het weer gaat.
‘Goedemiddag, dit is ‘radiostelling’, zegt u het maar!’ ‘Nou, ik ben het niet eens met de stelling.
Ik vind dat mensen het helemaal zelf moeten weten als ze een einde aan hun leven willen maken. Anders lopen ze onder de trein. Dat had mijn overbuurman vorige week, die werkt bij de spoorwegen en...’ ‘Dus u vindt dat een zelfdodingspil rechtstreeks via de apotheek verkrijgbaar moet zijn?’ ‘... euh?’ ‘Zonder een recept van de huisarts?’ ‘Ja... dat moet kunnen...’ Volgens mij wist deze beller nog niet waar ze het nou wel of niet mee eens was! De volgende meldde zich.
‘Goedemiddag, dit is de ‘radiostelling’ ...
‘ (hevig huilend) Meneer, ik heb al meer dan 15 jaar last van reuma en ik heb zoveel pijn... dag en nacht heb ik pijn!
En het wordt niet beter en ik wil niet naar een verpleeghuis want ze laten je gewoon een week zitten zonder je te douchen - dat is toch geen leven, zegt u nu zelf! - en niemand kijkt naar me om en...’ ‘Mevrouw, begrijp ik dat u het eens bent met onze stelling?’ (gesnik) ‘Vindt u dat een zelfdodingspil rechtstreeks bij de apotheker verkrijgbaar moet zijn?’ ‘ (met hoge uithalen:) Jajaja! Want ik hou het niet uit! Ik zit hier maar in m'n eentje pijn te lijden en m'n hondje moest ik ook al de deur uitdoen en naar de dokter ga ik niet meer, die ziet me aankomen...’ ‘Dank u hartelijk voor uw reactie...’Tja, dacht ik, met zoveel verdriet en wanhoop, daar kun je via de radio niet veel mee. Toen kwam de volgende beller.
‘Goedemiddag, de ‘radiostelling’..’ ‘Wel, luistert u eens. Meneer, ons land is gewoon áfgezakt! VréseIijk áfgezakt!
De normen en waarden die vroeger golden, die worden met voeten getreden.
Het wordt tijd dat we elkaar er weer eens aan herinneren, dat alleen Gód beslist over leven en dood!’ ‘Dus u vindt dat een zelfdodingspil niet vrij beschikbaar moet zijn?’ ‘Nee, absoluut niet! Het leven is ons door de Schepper gegeven. Hij geeft en Hij neemt! Goedemiddag.’ Ik was met stomheid geslagen.
Dat nu net die twee reacties zo vlak na elkaar moesten komen, hè? Het was toevallig, ik kon de programmamakers geen opzet verwijten. Scherpere tegenstelling was niet mogelijk: een wanhopige vrouw en een man die de Bijbel als een mookhamer hanteert om een vroom, dichtgetimmerd antwoord te produceren.
Zo, die kun je in je zak steken!
Ik was boos op die man. Hij met z'n normen en waarden... Wat is dát nou voor een antwoord? Is dat hét antwoord van christelijk Nederland?! Zou ik opbellen en zeggen dat ik het niet eens ben met de stelling, maar ook niet met die man die zo onbarmhartig sprak over christelijke normen en waarden?!
Mensen willen dood, omdat ze het niet meer zien zitten. Omdat ze alleen zijn.
Omdat ze moe zijn. Omdat niemand werkelijk naar ze omziet. Als we die stervenswens veroordelen, helpen we ze niet. We kunnen ze alleen maar helpen, als wij ervoor zorgen, dat ze het weer een béétje zien zitten.
Natuurlijk vraagt dat wat van ons. Het is een gouden kans om te laten zien hoever de liefde van God in ons eigen leven kan doorwerken. Echt naast iemand gaan staan, meelijden, meehui len en meeknokken.
Dat is een mooi getuigenis. Dat zijn pas christelijke waarden.