Ontferm u, Heer
2009-10-09
Elk jaar weer hoor je nieuwe namen noemen,- Jaargang 53
- nummer 20
zie je gezichten, verwachtingsvol en blij;
ik ben jaloers, ik kan het niet verbloemen,
die naar óns heet, was er opnieuw niet bij.
En vroeger… puur en aanstekelijk heeft ze geloofd,
ze praatte over Hem, de goede Herder,
maar later was het vuur volkomen uitgedoofd,
en ze gleed van Hem weg, steeds verder.
Ze is de Heer kwíjt en het schijnt haar niet te raken.
Om haar niet te verliezen weet je dat je zwijgen moet,
maar in de nacht lig je te peinzen en te waken,
en niemand kent de pijn die diep van binnen woedt.
Daar staan ze, vooraan in de kerk, een hele rij,
en iedereen hoor je het jawoord geven.
Maar die wij lieten dopen, is er weer niet bij,
wat moeilijk om dit steeds weer te beleven.
Ach, Heer, laat zij zich alstublieft gewonnen geven,
en als ze onwillig is en wie weet misschien verward,
ontferm U dan, draag haar met uw beschermende handen
tot aan uw grote en liefdevolle hart.
Kees van Baardewijk
Als ouders van kinderen in de leeftijd tussen 20 en 29 jaar geeft het ons veel verdriet en zorg dat ze weinig affiniteit met kerk en geloof hebben. We hebben lang geaarzeld om een brief voor dit themanummer te schrijven, maar het zit ‘nog te dicht op onze huid’ om dit verdriet en deze zorg aan het papier toe te vertrouwen. Vandaar de suggestie voor herplaatsing van het bovenstaande gedicht uit Opbouw van 4 juli 2008, aangezien dit gebed de pijn en worsteling van ons als ouders zeer indringend verwoordt.
Anoniem