Houten helpt kinderen van gescheiden ouders
2009-10-23
HOUTEN - De NGK Houten is dit jaar begonnen met een reeks ochtenden voor kinderen van gescheiden ouders. Op creatieve wijze worden de kinderen gestimuleerd om te praten over wat hen bezighoudt. Deze ‘Paraplu-ochtenden’ slaan aan en wekken ook de interesse van mensen buiten de kerk. - Jaargang 53
- nummer 21
De eerste twee ochtenden zijn in mei en juni gehouden, een derde ochtend volgt in het najaar. Er doen vijf kinderen tussen de 6 en 12 jaar aan mee. Jacolien Kaljouw, die zelf al twintig jaar in de jeugdhulpverlening werkt, heeft met een paar gemeenteleden creatieve werkvormen verzameld en bedacht rond gevoelens die kinderen kunnen hebben bij een scheiding: gevoelens als verdriet, boosheid en bezorgdheid. Door daar spelenderwijs mee bezig te zijn raken de kinderen aan de praat over wat hen bezighoudt. ‘Je moet niet uren met hen gaan praten’, zegt Jacolien. ‘We doen het op een creatieve manier, bijvoorbeeld door te knutselen.’
De werkwijze slaat aan, zo blijkt na de eerste twee ochtenden. ‘Direct tijdens de eerste ochtend vertelden de kinderen al uitvoerig hoe het ging met de scheiding, met het anders wonen en dat soort dingen’, zegt Kaljouw. ‘De kinderen begonnen echt heel snel te praten.’
De ochtenden dienden als brug naar de ouders toe. ‘Kinderen praten niet snel met hun ouders over hun verdriet, omdat ze hen niet nog bezorgder willen maken. Na de ochtenden kregen we echter van de ouders te horen dat de werkjes die de kinderen mee naar huis namen het gesprek op gang brachten.’ De kinderen knutselden bijvoorbeeld een kastje van luciferdoosjes in elkaar, waarbij er in elk doosje een ander gevoel zat. Het ene doosje stond open, de ander zat juist dicht. ‘Uit de reacties bleek dat ouders dat erg waardeerden.’
Paraplu De aandacht voor kinderen van gescheiden ouders is niet helemaal nieuw in de NGK Houten. Een aantal jaren geleden werd er een reeks van vijf middagen georganiseerd met dezelfde insteek. Daar kwamen toen acht kinderen op af. De aanleiding was dat een jongere zich een keer liet ontvallen dat hij het zo gek vond dat er altijd aan gescheiden ouders werd gevraagd hoe het met hen ging, maar dat diezelfde vraag nooit aan de kinderen werd gesteld. Daarop vormde Kaljouw met enkele anderen uit de gemeente een soort denktank. Ze deden wat onderzoek naar wat je voor dergelijke kinderen kunt doen en keken wat er buiten de gemeente al gebeurde. Niet veel, zo bleek, al is er in Ermelo wel een interkerkelijk kinderpastoraat (De Praatpaal). Uit al het vergaarde materiaal stelden ze een laagdrempelig programma voor kinderen samen.
Na die eerste serie middagen bleef het een aantal jaren stil. Tot dit jaar, toen kinderen van gescheiden ouders een nieuwe plek kregen binnen het kinderpastoraat de Paraplu. Dat pastoraat bestaat sinds kort uit vier sporen, legt coördinator Koos Scholtens uit. Er is een spoor voor basiszorg, bijzondere zorg, gebed en kinderministry en dus voor zorg voor kinderen van gescheiden ouders. ‘Het is geen werk van grote getallen, maar het is wel indrukwekkend wat je soms voor kinderen kan betekenen’, zegt Koos.
De paraplu is een symbool voor Gods paraplu, waar iedereen onder valt, maar ook voor kleinere paraplu’s waarmee mensen zorg kunnen dragen voor elkaar. Koos weet onder meer vanuit zijn ervaring in het onderwijs dat er juist bij kinderen in de knel veel behoefte is aan die ‘paraplu-zorg’.
Buiten de kerk De ochtenden staan al open voor mensen van andere gemeenten of van buiten de kerk, maar vanwege de enthousiaste reacties wil Koos die mogelijkheid nog actiever gaan promoten. Ook omdat de gemeente Houten een heel hoog percentage gescheiden mensen heeft. ‘Ik merk dat bijvoorbeeld mensen bij mij in de straat er wel oren naar hebben’, vertelt hij. ‘Naast de persoonlijke uitnodigingen die we naar de kinderen en ouders versturen, staat er een algemene oproep in het kerkblad en het plaatselijke weekblad. Daardoor wordt de drempel een stuk lager. Als we trouw ieder jaar de ochtenden blijven organiseren, zullen er veel kinderen én ouders baat van hebben. Zowel binnen de kerk als daarbuiten’.