'Here, ziet U het nog wel zitten?'
2002-09-20
Alleen al om de sing-in die aan de bijeenkomst voorafgaat zou je er heen gaan. Daar wordt letterlijk en figuurlijk de toon gezet, de sfeer bepaald. Twee dagen later zingt het nog steeds in mijn hoofd: ‘Dat eens de Heer zal komen en heel de schepping juicht’.- Jaargang 46
- nummer 18
Het is heerlijk om mee te maken hoe Peter Sneep ook de meest degelijke onder ons in zijn enthousiasme meesleept langs opwekkingsliederen, psalmen, gezangen, een canon en zelfs een lied met gregoriaanse melodie.
‘Het is even wennen, maar als u het straks goed zingt, wordt het een feest.’ ‘Nu even u echt als monniken in een klooster voelen en als … eh, hoe heten die anderen ook al weer?’ ‘Nonnen!’ ‘O ja, als nonnen’.
En het klinkt even later inderdaad feestelijk: ‘Dan staan wij zingende in het omringende licht met de zijnen.’
Wat maakt lied 313 veel meer indruk dan thuis nu je het met christelijke gereformeerde en vrijgemaakte broeders en zusters zingt: ‘Zie, Heer, de verdeeldheid aan, die geen mens ooit helen kan. Breng, o Herder, in Gods naam Uw verstrooide kudde saam.’
Gebed is hoofdzaak
En de samenkomst zelf? De nadruk valt bij het Gereformeerd Appel op het gebed. Of liever de gebeden. Want er zijn altijd drie onderdelen die elk ein-
digen met een gebed. Van dank, van verootmoediging en van aanbidding en voorbede.
Drie verschillende dominees van drie verschillende kerken1 houden korte inleidingen en toch is er eenheid: ze mediteren vanuit hetzelfde bijbelhoofdstuk: Jozua 1, dat vertelt hoe het volk Israël staat voor de Jordaan aan de grenzen van het beloofde land: ontredderd omdat hun grote geestelijke leider Mozes is gestorven.
Komen we er ooit?
Prof. Peels komt het eerst aan het woord (over vs 1-4).
De eenheid tussen onze drie kerken lijkt ver weg. ‘ Komen we er nog wel voor de Here Jezus terugkomt?’, vragen we ons af. ‘Komen we er ooit?’, zeiden de Israëlieten voor de Jordaan na Mozes’ dood. Komen we nu wel ooit samen thuis in het beloofde land?
In hun vertwijfeling dwingt God ze omhoog te kijken. Hij neemt zelf het woord. Letterlijk zegt Hij: ‘Trek verder; het land dat gij betreedt heb Ik u al gegeven’.
Belofte.
De overstap naar onze situatie is gauw gemaakt: terwijl we onderling verdeeld zijn, raken de kerken steeds erger in zwaar weer. Door de secularisatie en andere aanvechtingen.
Maar ook wij mogen verder trekken; omhoogkijkend naar Christus, luisterend naar de opdacht en vertrouwend op de belofte. Want het wordt één kudde onder één herder. Opdat allen één zijn is het hart van het meest intense gebed, dat Christus bad in de nacht voor zijn dood. Daarom kunnen we ook danken.
Heer, we zijn vaak zo druk met wat ons boeit of met onze zorgen; we danken U Here Jezus die uw bloed gaf dat U door al onze kleimenselijke activiteiten heen wilt werken.
Dank U voor de herkenning die we mogen beleven, voor de contacten die er zijn.
Dank U voor ieder gezamenlijk avondmaal, voor ons gezamenlijk gebed.
Verootmoediging
Ds Zwarts. (vs 5-10) Verootmoediging.
Moet dat nou?
Het woord alleen al roept wrevel op.
En toch: verootmoediging is een kernhouding van de gelovige. Het is je verticaal maken, je zo smal mogelijk uitstrekken naar de Here, Hem zo eerlijk mogelijk onder ogen komen. Wij maken ons liever breed met veel zekerheden die we zelf zoeken. Dat geeft stevigheid en veiligheid.
Dat moet je nu loslaten voor een moment tussen jou en God.
En dan hoor je God zeggen: verwacht het enkel van mij en aanvaard de consequenties daarvan. Laat al je andere zekerheden schieten.
Maar dan zie ik de warboel van de kerkelijke verdeeldheid en dan zoek ik ingespannen naar houvast, naar de breedte.
In vertrouwen met Hem gaan, kan ik dat wel, durf ik dat wel?
Ga nauwgezet de weg van mijn woord, gaat de Here verder. Wijk niet af naar rechts of naar links. Dan zult ge uw doel bereiken.
Here, vergeef ons. We zijn zo langzaam en zo kleingelovig We denken dat we het allemaal zelf moeten doen. Vader, hoe moet het met die eenwording. Ziet U het nog wel zitten?
U wijkt toch niet van ons? Here, zeg ons toch, wat moeten we doen?
We voelen ons zo machteloos. Here, verschijn weer en versterk uw volk.
Hoor ons toch, laat U verbidden en schenk eenheid.
Voorbede
Het derde gedeelte van Jozua 1. (vs 10-18) Ds Schreuder.
Nu wordt het spannend, nu gaat het gebeuren. Het volk krijgt geen uitleg hoe het zal gaan, de Here gééft.
Maar ze moeten wel allemaal meegaan.
Ook de stammen die hun plek al hebben: Ruben, Manasse, Gad. Ze hadden zich er gemakkelijk aan kunnen onttrekken: ‘Wij hebben het wel goed zo, laten de anderen hun stuk maar veroveren.’ Of – schijnvroom - : ‘De Hére vecht toch voor ons, dus zijn wij niet nodig.’ Iedereen doet mee.
Nee, ze voelen de broederband. ‘We gaan met u mee’ zeggen ze tegen Jozua. Nee, iedereen doet mee. Zo groeit eenheid. Ze trekken samen met anderen op achter hun leider Jozua aan.
Hier ligt weer de link met onze situatie.
Als we verbonden zijn met onze Jozua, onze Heer Jezus, groeit de eenheid.
Als we samen optrekken zullen we eenheid beleven. En met Christus verbonden dingen meemaken die niemand mogelijk dacht.
We zoeken eenheid Vader, in verbondenheid met U. Eenheid die door veel dingen in de weg gestaan wordt. Wilt u de karikaturen die we van elkaar hebben wegnemen en misverstanden opruimen? Help ons elkaar te zoeken ook als we ons gewond voelen. Wilt U ons bemoedigen waar gesprekken teleurstellen en wij geneigd zij de hoop op te geven? Wilt U er bij zijn waar we elkaar ontmoeten?
In geloof verder
De bijeenkomst als geheel stond onder leiding van Klaas van Breugel.
In zijn openingswoord wees hij erop dat van de 45 ondertekenaars van het appel er al enkelen niet meer onder ons zijn. Landelijke eenheid hebben ze niet gezien, maar plaatselijk kun je toch veel toenadering constateren.
De broeders en zusters die zeggen ‘Is het nu zo erg dat we als drie kerkgenootschappen naast elkaar leven? Het gaat er toch maar om dat we geloven?’ blijven we Christus gebed voorhouden: Ik bid dat ze allen één zijn.
En daarom gaan we door. Wel in het besef dat samenspreken niet een zaak is van goede methoden, een bepaalde techniek, maar van geloof en aanvaarding van leiding door de Heilige Geest.
1) Prof. dr. H.G.L. Peels, Apeldoorn. CGK, ds. G.J. Zwarts, Breukelen. NGK en ds. J.J. Schreuder, Spakenbrug. GKV