....en brengen waar je niet wilt...
2002-10-18
We zijn op verjaardagsvisite bij onze kinderen, het nederlands-egyptische echtpaar. Halverwege de avond komt een drietal landgenoten van de heer des huizes binnen. Ze feliciteren de jarige en blijken bijzonder verheugd ook de schoonouders van Akram aan te treffen. Egyptenaars zijn hartelijke mensen (tenminste degenen die wij ontmoeten). Het valt ons weer op: deze mensen zijn veel met hun geloof bezig. Bij elke ontmoeting komt de bijbel op tafel. Deze avond hebben ze een gast meegenomen, een arts uit Cairo.- Jaargang 46
- nummer 20
Hij is in Parijs geweest en verblijft nu een week in Nederland. Daarna zal hij doorreizen naar Duitsland om dan weer terug te gaan naar Cairo. Onze dochter en haar man hebben al veel plannen gelanceerd in de richting van hun verlangen: een plekje in Egypte om daar op wat voor manier dan ook iets te doen in Gods koninkrijk. Met of zonder rondzendbrief, zijn familie en vrienden vrienden van dit verlangen op de hoogte gebracht, met als enig resultaat: standplaats Nederland. Over antwoorden gesproken. Hoe vaak tref ik een vreemde gast in dat huis, jongens, pas in Nederland, onwennig, vreemd. Hoe vaak zijn dingen die ik in mijn grote goedheid en bezorgdheid die kinderen meende te moeten geven, doorgesluisd naar mensen die het minder hebben dan zij. Ach ik, bezorgd en kleingelovig moederdier.
Deze avond is het weer raak.
Al na vijf minuten wordt Koos gevraagd van welke kerk hij dominee is, want hier in Nederland heb je er zoveel.
'Samen op weg?' vraagt één van de mannen die hier blijkbaar al behoorlijk thuis is-. Kijk eens aan, hij weet van de hoed. Nu de rand nog.
Vervolgens komt het kerkelijk verval in ons land ter sprake. Tja, het zal ze ook niet ontgaan dat veel kerken hier hun deuren sluiten. Daar profiteren zij weer van, want zo'n gebouw kunnen zij wel gebruiken. In Utrecht en Eindhoven hebben de Kopten een voormalig gereformeerd kerkgebouw overgenomen.
Het gesprek gaat over kerkverlating en terugkeer. De man uit Egypte vertelt dat hij afvallig is geweest, maar dat zijn vader volhardend voor hem is blijven bidden.
Hij noemt een tekst, bijbels worden tevoorschijn gehaald, vragen voorgelegd.
Taal: engels, arabisch, nederlands.
Boeiend, vermoeiend, mooi. Hoe een verjaardagsvisite een bijbelstudieavond werd. Wij moeten naar de trein.
Jassen aan, afscheid nemen, want tien minuten lopen.
'Wilt u met ons bidden,' vragen ze, op de valreep.
We bidden samen, staande, met onze jassen aan.
Nee, ik idealiseer het niet. Het is niet beter of mooier. Het is hard en zwaar en rommelig en anders dan wij het zouden doen. Je moet leren mensen en omstandigheden te nemen zoals ze zijn. Ze niet de maat nemen naar jouw model. Dan blijkt er veel meer van God te merken dan wij doorgaans denken.