Jongerenkerken gaan voor dé Boodschap
2002-11-29
Ds. F.H. Blokhuis schrijft in het vorige nummer van Opbouw verontrust te zijn over de manier waarop jongerenkerken tegemoet proberen te komen aan de klachten van jongeren over de kerk. Bij deze zou ik hem graag willen geruststellen. Er is geen reden voor zorg. Initiatiefnemers van jeugdkerken (en gemeenten die werken met principes van Willow Creek) willen namelijk niets afdoen aan dé Boodschap, ze willen alleen proberen de overbodige ruis in de communicatie weg te nemen.- Jaargang 46
- nummer 23
Het kruis en de opstanding van Jezus Christus staan centraal. De manier waarop dit geweldige nieuws gebracht wordt, is alleen anders dan we vaak gewend zijn.
Uit het interview met Troost en Kuijpers (initiatiefnemers van jeugdkerk GodFashion in Zwolle) bleek het al: jongeren willen wel degelijk voor God gaan, maar ervaren dat ze in hun eigen gemeente weinig met dit verlangen kunnen.
Dit kan verschillende oorzaken hebben. Of ze krijgen absoluut niet de kans hun van God gegeven gaven in te zetten óf de diensten spreken hen totaal niet aan. Aan beide obstakels proberen jeugdkerken iets te doen.
Zelf nauw betrokken bij de oprichting van Heartbeat – jongerenkerk Amersfoort, valt me op dat jongeren uit tal van denominaties zich enthousiast aanmelden om mee te doen. Eindelijk krijgen ze de kans hun gaven in te zetten.
Met bijvoorbeeld drama, dans, muziek en gebed zetten ze zich vol overgave in voor dit project. Waarom ze dit doen?
Omdat ze hier in hun eigen gemeente de kans niet toe krijgen, zo zeggen velen van hen.
Zure appel
Maar er is meer. Een belangrijker reden om zich in te zetten voor de jeugdkerk is dat veel jongeren (uitzonderingen daargelaten) aangeven hun niet-christelijke vrienden en vriendinnen niet mee te durven nemen naar hun eigen gemeente. Niet omdat dé Boodschap, zoals Blokhuis terecht zegt ‘aanstotelijk’ zou kunnen zijn, maar omdat de manier waarop de boodschap wordt gebracht simpelweg niet te begrijpen is. De opmerking van Blokhuis dat de mens, ook de jeugd, door de zure appel moet heen bijten, is in verband met wat deze jongeren drijft dan ook niet relevant..
Die zure appel is in de ervaring van jongeren namelijk niet zozeer de Boodschap, als wel de wijze van communicatie.
Aan de Boodschap mogen we inderdaad niet komen, maar aan het communicatiemiddel wel degelijk.
Blokhuis haalt 2 Timoteüs 4:5 aan door te zeggen dat we het lijden moeten aanvaarden.
Dit gaat inderdaad op wanneer dit lijden inhoudt dat mensen Jezus Christus niet willen aannemen als hun Verlosser. Maar dat lijden heeft niets te maken met de manier waarop dit nieuws nu vaak gebracht wordt. Ik pieker er niet over de ruis in de communicatie te aanvaarden!
Wanneer ik zondags om me heen kijk en de reacties van veel jongeren op de manier van preken zie, zie ik veelal verveelde gezichten. Goed, er zijn jongeren die niet eens meer hun best doen te luisteren, maar er zijn wel degelijk ook die proberen de predikant te volgen, maar al na enkele minuten moeten opgeven. Predikanten worden bestempeld als saai en vermoeiend.
Radicaal verkeerd
Laat me in dit verband de geweldige engelse prediker D.M. Lloyd-Jones (1899-1981) citeren uit zijn boek ‘Prediking en predikers’. Hij zegt het een ernstige zaak te vinden wanneer predikanten als zo danig worden bestempeld.
Maar let op wat hij vervolgens zegt. Niet de ‘ klagers’ maar de predikanten krijgen er van hem van langs.
‘Er is iets radicaal verkeerd met saaie en vermoeiende predikanten. Hoe kan iemand nu saai zijn wanneer hij zulke onderwerpen behandelt? Ik zeg dat een ‘saaie predikant’ een contradictio in terminus is; als hij saai is, is hij geen predikant. Hij kan dan wel op de kansel staan praten, maar predikant is hij beslist niet. Wanneer men spreekt over dit zo belangrijke thema en over deze heerlijke boodschap van de Bijbel kan men onmogelijk saai zijn.
Dit is het meest boeiende onderwerp ter wereld; en het idee dat men dit op saaie wijze aanbiedt doet me ernstig twijfelen of zij die zo saai zijn ooit werkelijk het dogma dat ze beweren te geloven en waar ze achter staan, werkelijk hebben begrepen.’
Andere middelen
Eén ding is me in de contacten met de jongeren van Heartbeat opgevallen: ze hebben allemaal maar al te goed door hoe geweldig de boodschap van de Bijbel is. God houdt van hen en God wil ook dat hun nietchristelijke vrienden en vriendinnen behouden worden. Daarom willen zij niets liever dan hen over Hem vertellen.
De jongerenkerk willen ze daarvoor als communicatiemiddel gebruiken.
Omdat in deze samenkomsten de taal van de jongeren wordt gesproken.
Met onder andere dans, drama en muziek.
In de talloze gesprekken en vergaderingen in de aanloop naar de eerste samenkomst van Heartbeat, heb ik nog geen jongere horen zeggen dat we dé Boodschap maar wat moeten afzwakken omdat deze hun vrienden zou kunnen afstoten. Nee, wel willen we allemaal de bijbelse boodschap brengen zoals die is. Wanneer jongeren hiermee niets te maken willen hebben, is dat hun keuze. Hoe verschrikkelijk ook! Maar als ze dan al ergens op afknappen, laat dit dan niet zijn op de manier waarop de Boodschap gebracht wordt.
Ik heb zo het vermoeden dat Lloyd-Jones geen groot fan van drama in de kerkdienst was. De boodschap komt immers door het Woord. Nu is Lloyd-Jones een van de weinigen van wie ik dit zonder meer zal aannemen. Hij bracht het Woord namelijk als geen ander. Van saaiheid zou niemand hem in ieder geval kunnen beschuldigen..
Deze man genoot van ieder dogma.
De ene bijbeltekst was volgens hem nog schitterender dan de ander. Wie onder het gehoor van Lloyd-Jones zat, had geen dramastukje nodig.
Probleem is echter dat er maar weinig predikanten zijn die ook maar de helft van zijn enthousiasme en kennis tonen wanneer ze op de preekstoel staan.
Echtheid
Wie trouwens evenmin drama nodig zou hebben, is Bill Hybels. De echtheid straalt gewoonweg van deze voorganger af. Niemand die hem wel eens heeft horen preken (alleen dit al is een bezoek aan Chicago waard!) zal kunnen zeggen dat hij de Boodschap niet duidelijk en enthousiast brengt.
Toch gebruikt de Willow Creek Community Church veel drama en av-producties.
Waarom ook niet? Dit is nu eenmaal de taal die de mens van vandaag spreekt en verstaat. Nogmaals, zo lang er geen concessies aan hét Goede Nieuws worden gedaan, zie ik werkelijk niet in waarom we al die middelen niet zouden inzetten.
Jammer vind ik de opmerking van Blokhuis dat het typisch Amerikaans is om te denken in termen van succes en in getallen. Het is in de eerste plaats andersom: de manier waarop het Evangelie wordt gebracht, geeft ‘succes’ en ‘getallen’. En in de tweede plaats: hadden Nederlandse kerken maar meer visie en gebruikten zij maar meer strategieën om ten behoeve van Gods Koninkrijk ‘succes in aantallen’ te boeken.
We zouden ons moeten schamen over hoe weinig buitenkerkelijken wij bereiken met het mooiste Nieuws dat wij hen kunnen brengen. De vruchten die de al bestaande jongerenkerken in Nederland dragen, zeggen mij in ieder geval genoeg. Ze vormen een stimulans om zo gauw mogelijk in Amersfoort te starten met Heartbeat.
En zijn veel jongeren in deze grote stad die God nog niet kennen. De taal die in veel gemeenten gesproken wordt, begrijpen ze niet. Tijd dus om hen op verstaanbare wijze aan Jezus Christus voor te stellen.