Zeven zeeën
2001-02-02
Van het zevende gebod ’Gij zult niet echtbreken’ of ‘Pleeg geen overspel’- geeft Jan van Opbergen een erg mooie beschrijving. Die luidt: - Jaargang 45
- nummer 3
‘En God sprak: schep verbond en verband en sleep elkaar door het wantrouwen heen, door de zeven zeeën van misverstand en onbehagen. Blijf daarom niet terzijde, als ge samen gaat, en sluit uzelf niet op in de kerker van jaloerse waakzaamheid, alsof ge met z'n tweeën toch alleen wilt zijn. Oefen uzelf in trouw en wederzijds begrijpen en verlaat de ander nooit om uzelf, want de vrijheid en het leven zijn niet gegeven om u alleen’.
Deze regels hebben duidelijk betrekking op het goed houden van het verbond tussen twee partners. Zelden zag ik het levensverbond zo wezenlijk aangeduid. Op zich al reden genoeg om de hele tekst hier weer te geven.
Maar het gebod heeft tegelijk een wijdere strekking. Het betekent ook: breek het verbond tussen anderen niet stuk. En vanuit dat oogpunt is het maar een kleine stap om het toe te passen op elke verhouding tot een medemens, in de kring van vriendinnen, vrienden of zelfs werk en zaken. Een mens is immers nooit een ding dat je kunt laten vallen. Elkaars medemens zijn veronderstelt dat je de ander op een of andere wijze trouw dient te zijn. Als je een ander niet trouw bent, naar de aard van de verhouding die je met hem of haar hebt, ben je ook jezelf niet trouw. Dit is de kern van de bijbelse visie op mens-zijn die hier zo prachtig is verwoord.
Realisme
Mij persoonlijk spreekt het realisme zo aan van de gedachte dat dit niet vanzelf gaat. Je moet er iets voor doen.
Je moet elkaar steeds weer door het dreigende wantrouwen heen slepen. Ja, zelf door ‘de zeven zeeën van misverstand en onbehagen’. Die uitdrukking moet haast ieder mens herkennen, lijkt me. Elkaar niet begrijpen, even schoon genoeg van iemand hebben. Dat is toch waar je steeds weer voor komt te staan. Zeven hoge barrières moeten overwonnen worden om ‘ik’ voor de ander te kunnen blijven en om de ander voor mij ‘mens’ te laten blijven. In elk idealisme, elke droom, elk huwelijk en elke relatie, in elk geloof dus ook, moeten de liefdesverklaring en de geloofsbrieven door deze alledaagse zeeën heen worden gesleept.
Een mooi woord is niets zolang het niet op deze wijze door pijn en moeite is gelouterd’. De auteur, Henk Vrielink, is predikant van de Hervormde Gemeente te Ruinerwold.
Dit artikel troffen wij aan in het ‘Gezamenlijk Kerkblad’. Hierin worden op weloverwogen wijze in kort bestek opmerkingen gemaakt waarmee ieder zijn winst kan doen. Ettelijke huwelijken stranden. Dat kan verschillende oorzaken hebben. Ik denk, dat het soms ook komt doordat jongeren niet voldoende tijd nemen vooraf om elkaar goed te leren kennen. Te vlot gaat men soms een verbintenis als getrouwden aan met de plechtige belofte, dat men elkaar trouw zal blijven totdat de dood er tussenkomt.
Maar als na een bepaalde tijd het huwelijk om niet doorslaggevende redenen onder spanning komt te staan laat men het af weten en denkt men eraan uit elkaar te gaan. Dat gaat heel vaak met goedvinden van beide zijden. Er is een nieuwe huwelijksmoraal gegroeid waarin het woordje trouw naar de achtergrond is verschoven.
Dit wil niet zeggen, dat alleen overspel het motief hoeft te zijn om echtscheiding aan te vragen. Ik heb het meegemaakt, dat de echtbreuk binnen het huwelijk allang had plaatsgevonden, zodat de echtscheiding daarvan het logische en praktische gevolg was. Steeds deed ik als pastor mijn uiterste best om de beide partijen met elkaar te verzoenen en ze te stimuleren een nieuw begin te maken. Maar als dat allemaal op niets uitliep kon ik niet anders dan de echtscheiding accepteren. Je kunt overigens elkaar binnen het trouwverbond ook helpen met een training in de christelijke vergevensgezindheid. Bij liefde en trouw behoort ook vergeving, die zwakke mensen elkaar schenken. Daarin beleef je je christen-zijn.
Het gelovig gebed brengt je samen weer bij God, die in Christus een genadig Vader is. Ik denk aan die man, die een keer vreemdgegaan was. Zijn vrouw had het hem vergeven, maar hij durfde voor het slapen gaan niet meer voor te gaan in gebed. Totdat hij op een avond het toch weer waagde met het ‘Onze Vader’. Aangekomen bij het: ’En vergeef ons onze schulden,.....’ werd hij overmand door emoties, zodat hij niet verder kon. Toen nam zijn vrouw het van hem over en vulde aan:’...gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren’. Wat ben je samen dan rijk in Jezus Christus, onze Verlosser en Zaligmaker! Zo kan het dus ook gaan in een huwelijk! Ik ben mij bewust slechts enkele randnotities te hebben geplaatst. Maar ik hoop, dat men er iets aan heeft.