Dan fiets je gewoon in de armen van God...
2001-02-16
Enkele woorden, wat dichtregels, coupletten of bijbelteksten. Ze kunnen je opeens raken, iets met je doen en een poosje met je meegaan. In deel 11 van deze serie vertelt Jan Willem den Bok (26) over een fragment uit een roman van Meir Shalev. Jan Willem is getrouwd met Anja en sinds oktober vader van Talitha. ‘Ik ben bang om te sterven en niet intensief genoeg genoten te hebben van het prachtige cadeau dat God ons met het leven heeft gegeven.’ - Jaargang 45
- nummer 4
‘Ik weet niet hoe het bij andere mensen zit, maar ik kan gouden ogenblikken herkennen op het moment dat ze zich voordoen. Er niet naar uitzien als naar een verre hoop, er niet op terugkijken als op een herinnering, maar ze plukken en hun zegening genieten als ze zijn aangebroken.’
(Uit: De grote vrouw, Meir Shalev, uitgeverij Vassallucci, 1998, pagina 140)
‘Een collega-programmamaker van de EO heette met deze tekst van Shalev onze dochter, toen een dag oud, welkom via de radio. Ik had de uitzending natuurlijk gemist en hij liet het me een dag later horen. Ik vind het een heel bijzondere tekst die mij erg aanspreekt. Ik zou namelijk heel erg graag willen dat ik dit zelf kon zeggen. Tot mijn spijt kan ik dat niet. Misschien moet ik zeggen: nog niet, want ik voel dat ik steeds groter en moediger word om het wonder van het leven te genieten op het moment dat het zich heel intens aandient.
Ik ben zelf heel bang om de gouden momenten in mijn leven te laten liggen. Door drukte, door een bepaalde schuchterheid, door gebrek aan durf. Ja, vooral ook dat laatste. Ik herken gouden ogenblikken soms wel, maar ik durf ze niet altijd toe te laten. In de kerk bijvoorbeeld, bij een lied, woorden, klanken. Tranen die dan opkomen en die ik gauw wegveeg. Of in een moment van samenzijn met mijn vader: een blik, zo intens, zo diep. Of met Anja. Als ik met haar vrij en in haar ogen kijk, dan zijn er van die ogenblikken, zo onpeilbaar diep, dat er moed voor nodig is om ze te laten landen op mijn ziel..
Gouden momenten zijn momenten waarop God de poorten even voor je opent. Waarop er een aanraking is met God of met een ander mens. Ik kan er geweldig over inzitten dat ik een gouden moment niet herken. Of dat ik het ogenblik als een traan wegveeg. Omdat ik er geen tijd voor heb. Of omdat ik de moed niet heb om het te laten doordringen. Het is me vaak genoeg overkomen. Toen een vriend vertelde dat hij homofiel was, en ik heel graag mijn arm om zijn schouders wilde leggen en het niet deed. Een heel intens moment ging voorbij door, ja, door wat, verlegenheid, schuchterheid, angst voor intimiteit?
Met God heb ik twee gouden momenten gehad. Het eerste was op mijn achttiende. Ik was zo intens gelukkig met Hem dat ik bloemen voor Hem kocht. Die zette ik onder mijn zolderraampje. Daarmee wilde ik Hem iets teruggeven. De tweede keer was de nacht waarin ik van God eiste dat hij mij zou zien. Helemaal. Ik kleedde mij uit, ging voor Hem staan en knielde toen neer. Dat was best heel heftig. Daarna …pfff, moest ik even een colaatje drinken.
Om gouden momenten te herkennen heb je een open hart voor God nodig. Ik heb dat nog niet, maar ik wil het wel heel graag hebben. Ik vind het zelfs een opdracht van God om zo’n hart te krijgen. Ik begrijp ook wel dat ik te veel vraag als ik ieder moment van mijn leven op de top wil bivakkeren, maar toch. Hoeveel dagen gaan er niet in een zucht voorbij?
Dagen waarop ik misschien heel productief ben, maar waarop ik niet meer stilsta onder de sterren. Waarop ik mijn dochter de fles geef, terwijl mijn gedachten alweer vooruit hollen. Waarop ik mij niet heel intens bewust ben van het leven dat ik heb gekregen. Van het nu. Het is als met het proeven van water. Je drinkt het honderd keer gewoon op. En opeens proef je het weer: de echte, pure smaak van water.’ Anja denkt mee en vult aan: ‘Ik heb het gevoel dat je ook makkelijker en intenser geniet van gouden momenten naarmate je vrijer en losser bent van dingen in de maatschappij die je beperken en van God afhouden.’ Jan Willem: ‘We hebben ons net een paar dagen teruggetrokken op Ameland.
Na een paar dagen intense rust voel en hoor je de stilte weer. Het sneeuwde, de velden waren wit. Dan fiets je gewoon in de armen van God…’
Jan Willem den Bok (26) studeert theologie en werkt als maker van jongerenprogramma’s voor de Evangelische Omroep. Hij is bij kinderen bekend omdat hij enige tijd het middagprogramma Xieje presenteerde. Hij en zijn vrouw Anja zijn hoofdbewoners in het studentenhuis van de Stichting Evangelische Huisvesting in Utrecht. Daar is hij ook lid van de Nederlands Gereformeerde Kerk.