Schoolreisje
2001-08-31
In de laatste Opbouw is iets helemaal verkeerd gegaan met de opmaak van Dromer’s ‘Schoolreisje’. Eén alinea is weggevallen, een ander abusievelijk twee maal geplaatst. Reden genoeg om ‘Schoolreisje’ nog eens (en dan gecorrigeerd) op te nemen.- Jaargang 45
- nummer 17
Met excuses aan Dromer en onze lezers.
Redactie
Als we wegrijden, worden we slechts uitgezwaaid door één persoon: een nors kijkende conciërge die hoogstwaarschijnlijk de hele dag in de loge blijft zitten mokken dat hij op de toko moet blijven passen.
Het geringe aantal uitzwaaiers zou ook veroorzaakt kunnen zijn door het wat vroege tijdstip van vertrek. Het is pas 06.30 uur. Niet ieder gezinslid wil dan al bij school staan kijken naar wegwuivende schoolreisjegangers.
Als ik alle redenen overdenk, lijkt mij dat de afwezigheid van uitzwaaiende ouders vooral gelegen ligt in het feit dat er bij dit schoolreisje geen leerlingen mee gaan.
We gaan, als traditionele jaarafsluiter, een dagje met het personeel op schoolreisje.
De leerlingen liggen waarschijnlijk allemaal (net) in bed. En wij, goed en gek gemutst gaan naar Ameland.
En daar gaan we dan. 56 uitgelaten volwassenen. De één is nog kinderachtiger dan de ander.
Natuurlijk heb je onder docenten nog steeds het leerling-gedrag wat ze zelf wel mogen vertonen, maar waar leerlingen consequent op afgestraft worden.
Allereerst het wie-zit-naast-wie-gedrag.
Wie gaat er naast die docente zitten die zo onsmakelijk ruikt? Voorlopig niemand. Waarschijnlijk moet een van de latere instappers (bij Meppel) een plekje naast haar kiezen.
En achterin? De meest luidruchtige en jonge docenten verschansen zich met zakken snoep en mobiele telefoons op de achterste bank. Vanzelfsprekend wordt er direct op een stopknopje gedrukt.
Als we de snelweg opdraaien meldt de chauffeur ons een opgewekt goedemorgen en stelt zich voor: Johan, van de GEBO. ‘en voor Johan nog eenmaal troelalala…’
Een dagje naar Ameland. Hoe verzinnen we het.
Daar hebben we een activiteitencommissie voor. Onze al wat oudere docent Nederlands weet als geen ander voor reisleider te spelen. Gewapend met mobiele telefoon voor in de bus probeert hij zijn kudde losgeslagen collega’s een onvergetelijke dag te bezorgen.
En als dank,… wordt hij na een plaspauze vanachter uit de bus gebeld.
Een geschrokken klinkende collega meldt in paniek dat hij nog bij het tankstation staat en dat de bus al weg is. Onze reisleider schiet zichtbaar in de stress.
Je blijft lachen op zo’n reisje.
Op Ameland vertoont de hele club wederom zuiver 18 karaats leerlinggedrag.
Er worden bij de fietsenverhuur zichtbaar subgroepjes gevormd.
Tandemdames, ATB-bikers en er is zelfs een clubje dat met de taxibus naar een museum gaat.
De jonge honden ruiken het strand.
We besluiten met z’n tienen te gaan picknicken.
En op dat warme strand hebben we dan, als een schilderij van Jeroen Bosch, een aanlig picknick.
De show wordt gestolen door het frisbeespel van een sexy bikinidragende docente tezamen met een grijze collega, gehuld in wit wibra-hemd, met opgerolde lange broek.
En wij, we rollen van het lachen de flessen witte wijn om.
Op de terugweg mogen we eten bij Yankee-Doodle in Drachten.
Ongekend. Warm Amerikaans buffet, met eten en drinken op kosten van de personeelsvereniging.
We worden steeds luidruchtiger.
Volgens mij is een dergelijke club docenten enorm vervelend voor hun omgeving.
Daarbij maakt gratis drank ze ook niet socialer in hun uitingen.
Wel grappiger.
Als een collega een dansje inzet tussen salade-bar en haar tafel, wordt er spontaan bij zo’n zes tafels ingehaakt en meegezongen.
Veel te vroeg rijdt de bus om 21.30 uur weer weg uit Drachten. Het aanwezige toilet maakt overuren.
De hele weg wordt er gezongen en gelachen in de bus.
Als we om 23.00 uur de straat van het schoolgebouw inrijden staan er mensen te wachten.
Geen ouders, maar kinderen.
De collega’s die teveel hebben gedronken worden door hun kinderen naar huis gereden. En de rest?
Kussend en lachend wuiven we elkaar uit.
Tot na de zomer.