See you in court
2001-09-14
‘En jullie zijn verdorie een christelijke school, en nu flikken jullie ons dit!’ Ze sist, kijkt boos en wordt een beetje rood. Met haar gekleurde wangen doet ze me denken aan Noddy, de televisieheld van mijn dochter.- Jaargang 45
- nummer 18
Maar het is ernst.
Ik zeg dus niets en kijk neutraal naar voren.
In het tot rechtbank omgebouwd advocatenkantoor hangt een plechtige sfeer, en de uitbarsting van mevrouw F. brengt nog wat extra spanning in de ruime kamer.
Als gedaagden zitten mijn directeur en ik aan de linkerkant.
Rechts zit familie F. Hun dochter zit, met haar jas nog aan tussen haar vader en moeder in.
Ze kijkt naar de grond.
En voor ons, achter een iets hogere grote tafel, een driekoppig, ernstig kijkend College van Beroep voor het MBO.
Familie F. is van mening dat hun dochter geheel ten onrechte een diploma is geweigerd.
Het is warm en het is midden in de zomervakantie. Ik had deze vakantiedag anders willen besteden.
Carla F. kreeg inderdaad geen diploma van ons.
Carla heeft gefraudeerd.
Precies 1,5 jaar geleden. Ze leverde het werkstuk van een andere leerling in.
Een geschreven werkstuk, waarin ze de naam van haar klasgenoot doorgekrast had en haar eigen naam er voor in de plaats zette.
Tjonge wat stom.
De docent hoefde niet eens rechercheur te zijn om dit te ontdekken.
Als school hebben we in dergelijke gevallen een vrij creatieve oplossing.
Dat moet wel, want enerzijds heeft een leerling recht op tweede kans, anderzijds moeten we afschrikwekkend zijn op dit gebied.
De leerling krijgt in voorkomend geval meegedeeld dat het resultaat van de gefraudeerde module open blijft staan tot de allerlaatste diplomavergadering.
Mocht de leerling in tussenliggende schooltijd onbesproken gedrag vertonen, dan kan in deze vergadering besloten worden dat ze alsnog de gefraudeerde module mag herkansen.
Ze bungelt dus 1,5 jaar aan een draadje… Tja, dan moet je maar niet frauderen.
Carla ging hier echter anders mee om dan de meeste boefjes.
Vaak waren haar zaken niet in orde, verscheen ze niet op afspraken en leverde ze (examen!) werk niet op tijd in.
Zelfs waarschuwingen en tips sloeg zij nonchalant in de wind.
De beslissing in de diplomavergadering was unaniem.
Geen diploma.
Onze Carla kon een bewijs afhalen dat zij 99% van de verplichte onderdelen had afgerond en bij een ander ROC moest zij maar proberen het restantje te halen.
Niet bij ons.
En nu stellen de ouders dat wij onterecht gehandeld hebben.
Ik heb een beetje meelij met ze.
Met Carla, omdat haar moeder zo raar doet, en met de ouders die op de zitting allemaal dingen horen die dochterlief nooit verteld heeft. Pijnlijk. Ik wil haar helemaal niet verraden of voor gek zetten, maar ja wij hebben haar, als meerderjarige leerling, echt wel schriftelijk en aangetekend gemeld welke consequentie haar frauduleuze handelen had.
Wij hebben haar echt wel gewaarschuwd.
We tonen zelfs e-mails aan haar (verstuurd naar het e-mail adres van haar vader) waarin de docent haar poogt te waarschuwen niet weer in de fouten te vervallen.
Gelukkig wordt er niet naar het bewuste werkstuk gevraagd. Ik heb wel een dossiermapje op mijn bureau liggen, maar dat is leeg. Het werkstuk zijn we namelijk kwijt. (pijnlijk foutje van ons…) Het College is echter van mening dat een klacht over het frauderen niet meer ontvankelijk is, slechts de beslissing van juni jl. staat ter discussie. (pfff)
De zitting eindigt gespannen.
Via een iets te smalle trap lopen we allemaal naar beneden.
Mijn directeur geeft de ouders vriendelijk een hand en ik volg zijn voorbeeld.
Als de familie afreist kijken we elkaar aan. Winnen we dit?
Uitslag over twee weken. Schriftelijk.
Op school.