Op weg naar het beloofde land, zonder grenzen
2001-10-12
Je ziet het al als je de parkeerplaats van Restaurant Coelenhage in Wezep oprijdt: her en der groepjes jongere en oudere vrouwen bij elkaar, de Contactdag voor de Nederlands Gereformeerde vrouwen is ook nu weer één groot feest van herkenning! Veel Wezeper dames wijzen de weg, heten je welkom, delen programmaboekjes uit en vragen of je al koffie hebt gehad.- Jaargang 45
- nummer 20
Dien Kaldeway heeft de algehele leiding over deze dag en doet dat op vaardige wijze. We beginnen om samen te zingen, mooie liederen met elk vier of vijf coupletten. Vooral voor vrouwen uit kleinere NG kerken is het een genot om dit samen met zoveel anderen te doen. Bij alle liederen, psalmen en gezangen worden we begeleid door een organiste, Ina Mijnheer, die het beste uit ons naar boven haalt: Opwekkingsliederen zingen bij het orgel, het kan ècht als de organist de leiding houdt en neemt.
Na de gebruikelijk opening met een welkom aan de spreker en de plaatselijke predikanten, worden we vergast op een optreden van Marieke Renes.
Zij leidt op ludieke wijze het thema ‘Grenzen’ in door zeer beeldend aan te geven hoezeer een vrouw in deze tijd belast kan zijn door allerlei taken en verplichtingen. De lachsalvo’s uit de zaal geven aan dat velen zich in deze weergave herkennen. Zij beëindigt haar sketch met de zin: Ik voel me een landkaart zonder grenzen, waarop ik mezelf niet meer terug kan vinden.
Grenzen stellen
Edith Schouten, een bekend spreekster op EO-Vrouwendagen, is de spreekster van de dag. Zij is in haar leven zelf vaak tegen grenzen opgelopen, vanuit haar eigen bevindingen wil zij dan ook het één en ander met ons delen. Zij stelt dat je, waar je je grenzen stelt, dat vanuit de liefde moet doen en illustreert dit aan de hand van Micha 6:8 : Hij heeft u bekend gemaakt o mens, wat goed is en wat de Here van u vraagt, niet anders dan recht te doen en getrouwheid lief te hebben en ootmoedig te wandelen met uw God.
Liefde tot God en trouw in het omgaan met Hem en Zijn Woord leert je om met de ander en jezelf om te gaan. Als je het echt van de Here God verwacht, bij Hem ‘tapt’, dan leer je beter met jezelf en anderen om te gaan, je leert dan te leven als een vrij mens.
Prioriteitenlijstje
We worden bepaald bij het beeld dat geschetst wordt van de weduwen in 1 Tim. 5: 5 en vrs 9 en 10 en Edith Schouten houdt ons de daar genoemde eigenschappen voor als een soort prioriteitenlijstje dat je als Christen mag hanteren als het gaat om grenzen te stellen naar jezelf en anderen toe; Voorop staat dat deze vrouwen hun hoop op God gevestigd hebben en volharden in hun voorbede. Daarna komen de zorg voor hun man(toen ze nog getrouwd waren), de kinderen, het huis, het gastvrij zijn, het wassen van de voeten van de heiligen, verdrukten ondersteunen en als laatste: alle goed werk behartigen. Als je weet waar je prioriteiten liggen, geeft dat lucht en ruimte om zelf keuzes te maken. Als je een druk gezin hebt, kun je niet altijd in touw zijn voor anderen of voor de kerk.
Na het referaat van Edith luisteren we naar een muzikale bijdrage van Joep Coumou en Jelly van Aken uit Langerak.
’s Middags zingen zij ook voor ons, heel indrukwekkend!
De collecte voor het werk onder prostituees in Den Haag, opgezet door Ds. P. Strating, brengt het mooie bedrag van ƒ2500,- op.
Stof tot vragen
Vooral het prioriteitenlijstje uit de ochtendinleiding geeft na de lunchpauze nogal wat stof tot vragen. Het gaat er volgens Edith Schouten om dat je je inzet met je mogelijkheden en dat je die op hun waarde taxeert. Let op dat je niet verslijt aan je bezigheden, je moet je telkens afvragen: Wat vraagt God van mij en wat kan ik volhouden zonder er aan onderdoor te gaan.
Veluws Kwartet
Na de beantwoording van deze en nog vele andere vragen, wordt de middag besloten met een optreden van het Veluws Kwartet, bestaande uit Jessica Winter, sopraan; Janny Leene, alt; (ds) Gerrit van Keulen, tenor en Henk Sellis, bas. Zij zingen, gehuld in Veluwse dracht, drie liederen waarvan het tweede lied het hoogtepunt vormt: een parodie op allerlei zaken in onze kerken die doorgaans zwaar becommentarieerd worden: de te harde muziek, welke liederen zingen we wèl en welke niet tot aan de besluiten van Landelijke Vergadering toe. Het eindigt met de – serieuze - regels: We zijn op weg naar het beloofde land, zonder grenzen.
Even voor half vier wordt de dag afgesloten, iedere bezoeker krijgt tot slot een spiegeltje mee met een gedicht op de achterkant waarop verwoord staat dat onze God uitstijgt boven onze grenzen en dat wij nu nog in een spiegel vol raadselen zien, maar in Zijn toekomst van aangezicht tot aangezicht. Naar die toekomst verlangen we en naar die toekomst kijken we uit, samen met alle heiligen!
Het was een fijne, opbouwende dag met een thema dat nog lang stof tot nadenken geeft!