Liefde voor God en voor de ander....
2001-12-21
Bram van Dijk was heel boos dat er tijdens de kerstdienst een ‘toneelstukje’ werd opgevoerd. Hij heeft daartegen bezwaar aangetekend bij de kerkenraad.- Jaargang 45
- nummer 25
De wijkouderling ‘nam zijn bezwaar mee’. Toch was het het volgende jaar tijdens de kerstdienst –in de ogen van Bram van Dijk- wéér mis.
Hij wordt steeds bozer, zéker als er ook nog eens blijkt dat de kinderclub tijdens een ‘gewone’ kerkdienst een stukje uit het Oude Testament uitbeeldt.
Hij stelt de kerkenraad een ultimatum: nog één keer en ik kom niet meer in de kerk? En, zo voegt Van Dijk er aan toe: ik zal niet de enige zijn….
Aldus een artikel van de hand van Henk Algra in ‘Opbouw’ van 9 november 2001. Hij vroeg de lezers om te reageren en daar werd ruimschoots gebruik van gemaakt. Het conflict tussen Bram van Dijk en de kerkenraad werd als zeer herkenbaar gezien. In dit nummer twee reacties van lezers die de vraag opwerpen hoe het is gesteld met de onderlinge liefde als conflicten over de vormgeving van de eredienst zo fel worden gevoerd. Om Wie gaat het nu eigenlijk in de kerkdienst? vraagt de eerste schrijfster (die anoniem wil blijven) zich af.
1.
Communicatiestoring
We zien bij het verhaal van Bram van Dijk een forse communicatiestoring zoals dat bij bijna alle intermenselijke contacten regelmatig voorkomt. Een toneelstukje hoort niet in de kerkdienst thuis, vindt Bram van Dijk. Waarom niet? Wat zegt de Bijbel hierover? En nog belangrijker hoe denkt u dat de Vader en Zijn Zoon er over denken?
Zou dit besproken zijn op het huisbezoek?
Zijn de broeders in gebed gegaan over deze moeite ? Of is dit het zoveel ste gemeentelid dat weer wat heeft en gaan we weer vrolijk onder vermelding van het probleem verder?
De kerkenraad is blij met de reactie van Bram van Dijk. Echt waar?
Waarom? Hoezo? Leg eens uit. Er zal volgend jaar rekening worden gehouden met zijn bezwaar. Hoe dan? Is aan dit gemeentelid verteld waarom het gebeurd is en hoe men denkt met zijn bezwaren om te gaan?
‘Nou flikken ze het me weer!’ zegt Bram van Dijk. Hoezo ‘me’?!?! Om wie gaat het nou eigenlijk in deze dienst?
Is het tot eer van God? Tot opbouw van de gemeente? Om feest te vieren uit dankbaarheid dat God zijn eigen Zoon schonk? Of......... om deze broeder een plezier te doen.
Wordt er geluisterd?
Opnieuw komt er een ouderling praten.
Waarover spraken zij? Of waarover hebben zij met hun beider Vader gesproken?
Hebben zij gebeden om inzicht in en respect voor elkaars mening? Of (de kerkenraad): ‘daar heb je die zeurpiet weer, nou ja, ik ga er wel weer naar toe’.
En aan de andere kant Bram van Dijk: ‘er komt weer een ouderling maar ik weet nu eigenlijk al dat ze toch niet naar me luisteren’.
Nu ook al zomaar in de kerkdienst!
Boze brief. Zie je wel, ze luisteren niet!
‘Nou dat is broeder Van Dijk weer met z’n gezeur en hij haalt er ook nog anderen bij. Gek dat we van hen nog nooit boze woorden of brieven hebben gehoord of gezien…’ Misschien hebben sommige leden van de kerkenraad dat wel gezegd of gedacht…..
Hoe nu verder?
Allereerst geloof ik niet in een kant en klare oplossing. Soms gaat God andere wegen dan wij verwachten maar goed.
Wij zijn met een vrouwengroep begonnen te werken met het boek ‘Het liefde leerproces’ van Christian Schwartz. En het eerste wat bij mij opkwam toen ik dit artikel las (en herkende) was hoe zit het in dit conflict met die liefde? Zijn zowel de klager als de ouderling, die toch ook gewoon broeder moet zijn, bereid om naar de ander te kijken met de liefde van de Heer?
Zou dit conflict dan niet in een heel ander licht komen te staan? Bidden wij al bij het ontstaan van dit soort problemen samen om Gods liefde voor elkaar en zijn leiding of halen we Hem er te laat bij? Of misschien zelfs (in de hitte van het gevecht) vergeten we Hem maar helemaal?
‘Mijn’ oplossing voor dit conflict zou dus dit zijn: leven uit Gods liefde. Biddend en openstaand voor die Liefde die je kan vullen zodat je ervan overstroomt.
Die ook genezend werkt.
Hoewel...... ‘mijn’ oplossing? Jezus zegt: ’dit is Mijn gebod!!!! dat u elkaar liefheeft’. En daar staat de hele bijbel vol van.
Misschien wat simplistisch om te denken dat je er zo uitkomt maar wel bijbels en (dus?) heel essentieel .
2.
De tweede reactie in dit nummer komt van Ernst Keessen, lid van de Nederlands Gereformeerde Kerk van Haarlemmermeer-Oostzijde. Ook hij stelt in zijn reactie de liefde centraal. Wezenlijke veranderingen voeren we in de kerk niet in door communicatietechnieken te hanteren, maar door Gods liefde te ervaren. ‘Als ik bid voor meer liefde voor bepaalde mensen is de Heer genadig en herstelt hij relaties.’
De laatste weken word ik sterk bepaald bij de liefde. Ik ontdek dat de liefde die Hij in ons legt voor Hem, ons zelf en de medemens maakt dat wij werkelijk vrij komen om in Zijn wil te leven. Het is alsof de Heer telkens nieuwe bronnen van liefde vrijmaakt in mijn hart als ik daarom bid. Christus is een onuitputtelijke bron van liefde vanuit Vader. Ik ervaar dat als ik bid voor meer liefde voor bepaalde mensen de Heer genadig is en relaties herstelt.
Als ik ten volle liefde ervaar voor degene met wie ik spreek is er altijd een vruchtbaar gesprek. Alle eisen van mijn eigen ik (hoe word ik wijzer van deze persoon?) zijn dan ondergeschikt aan de gedachten van de Vader over deze persoon en mij. Ik garandeer u: Als u ontdekt welke gedachten de Vader over ons koestert dan komt er grote vreugde in ons hart. Dan is er ineens ruimte voor de ander omdat we gekend en gevuld zijn met Hem.
Vernieuwde harten
Bedenk dit eens bij uzelf: De Heer zocht iemand om zijn liefde mee te delen en toen schiep Hij mij. Dat is toch een wonder! Dan heb je toch geen enkele behoefte meer om te twisten en je gelijk te halen bij mensen. Dan wil je alleen nog maar samen bidden: Heer laat uw Koninkrijk komen en uw wil geschieden. Kom Heer met uw Heilige Geest, vul ons met uw liefde, vernieuw ons hart en genees onze ziel en lichaam. U moet er natuurlijk niet gek van opkijken als dat nog gebeurt ook. Dingen gaan veranderen als de werken en de vrucht van de Heilige Geest openbaar worden. Maar je bent er dan niet meer bang voor. Volmaakte liefde drijft de vrees uit.
Niet de organisatie centraal
Het gaat fout als we dit allemaal overslaan en 'Ismaëlveranderingen' willen invoeren door organisatiewijzigingen, communicatietechnieken, door andere liturgieën etc. De Heer belooft niet dat we door al deze dingen een vollere gemeente zullen worden. Zijn Izaäksbelofte ligt wel op het zoeken van Hem, bekering vergeving en liefde. Ik geloof niet dat het zoeken van oplossingen in de verstandelijke sfeer, zoals het aanleren van communicatietechnieken en preken over hoe het moet tot zijn doel komt als er niet eerst vrije liefde is vanuit onze nieuwe identiteit in Christus. Dan hebben we de ander niet meer nodig om onze bevestiging te halen. We moeten niet onze eigen identiteit ‘maken’, we moeten dat ook niet door een ander laten doen. Laat de Vader zeggen wie we zijn. En wie we zijn toont Hij ons in zijn Woord. We waren voor Hem genoeg waard om voor te sterven. Ons gemeentelid met wie we moeite hebben was Hem net zoveel waard…