Een blij her-denken en veel na-denken
2001-03-02
‘Even neem ik onze lezers mee terug naar het verleden. Op 9 november van het jaar 1960 mocht ik het huwelijk bevestigen van twee gelukkige mensen, die na een tijd van kennismaking besloten in het huwelijk te treden.- Jaargang 45
- nummer 5
Dat gebeurde uiteraard ten overstaan van de ambtenaar van de burgerlijke stand. Maar ze wilden hun huwelijk niet beginnen zonder de zegen van de Here te vragen in de gemeente. Vandaar een kerkelijke huwelijksbevestiging zoals we dat noemen. De tekst voor de preek was Exodus 33:15: ‘en hij (dat is Mozes) zeide tot Hem: indien Gij zelf niet medegaat, doe ons van hier niet optrekken’. Die gebeurtenis uit het verleden was dus op 9 november 2000 veertig jaar geleden. En dus was er een blij herdenken van het echtpaar met kinderen en kleinkinderen en een receptie. Die werd gehouden in dezelfde kerk waar het huwelijk bevestigd werd: de Plantagekerk. Een uitnodiging aan ons adres werd ons deel. We waren elkaar niet vergeten, dus besloten we daarheen te gaan. Zo kwamen we weer na vele jaren in de Plantagekerk. En we zaten in de nieuw gecreëerde ruimte onder de kerkzaal. En terwijl we er zaten na de felicitatie werden onze gedachten heel talrijk. In die kerk hebben mijn vrouw en ik met ons jonge groeiende gezin mogen kerken van 1958 tot 1969. In die kerk heb ik het evangelie van onze Here mogen verkondigen van 1958 tot 1969. In dat zaaltje aan de linkerkant van de ingang mocht ik al die jaren aan de jongeren van mijn wijk onderricht geven en vergaderen met de jeugdraad. In het zaaltje aan de andere kant van de ingang catechiseerde ds D. Vreugdenhil. Dat was tot 1969. Daarna was het afgelopen.
Dus viel er veel na te denken. Zoals ieder begrijpen kan. Dan wordt een mens stil. En dan, inderdaad letterlijk, vermenigvuldigen je gedachten. Maar het wordt nog sterker. In de grote benedenzaal waar koffie, thee en dergelijke gedronken werd hingen spreuken aan de muur. Die waren er naar alle waarschijnlijkheid gehangen door enkele feestgangers. Maar een spreuk waar we recht tegenover kwamen te zitten gaf nieuwe stof tot nadenken. Ik citeer uit mijn hoofd: Ik heb je lange tijd niet gezien…. kan ik het nog goed maken? Die woorden bleven hangen in je hoofd, in je hart. We spraken diverse mensen. Enkelen zeiden: we bidden veel voor herstel van de verhoudingen. Ik bid, zei een, er elke dag voor. Fijne woorden! Ik heb je lange tijd niet gezien... Ja, zo is het gegaan. Lange tijd. Van 1969 af, toen de gemeente uit elkaar gescheurd werd. En toen er over met merendeel van de ambtsdragers en de gemeente een oordeel uitgesproken werd. Ik zeg het zonder bitterheid. Gelukkig!
Die heeft de Here in de loop der jaren weggenomen. Maar die klemmende vraag blijft: Kan ik het nog goed maken? Een antwoord op die vraag is gepoogd te geven enkele jaren geleden.
Toen is dat mislukt. Misschien is het klimaat veranderd; zijn de gedachten iets anders gericht geworden; hebben we allen dieper leren beseffen hoezeer het onmogelijk is gescheiden op te trekken; hebben we steeds beter begrepen dat we elkaar nodig hebben. Kan ik het nog goed maken? Jazeker, het kan!! Ik denk dat onze hemelse Vader er ook op wacht. Het weer komen in de Plantagekerk, het lezen van die spreuk, het zien van velen, heeft ons die zaterdagavond 11 november jl. en de nacht beziggehouden. We hebben een kerkenraad die zeer snel het sinds 1983 opgeschorte contact met de Christelijke Gereformeerde Kerk weer heeft opgenomen. Mogen we de hoop uitspreken dat, na de komst van onze nieuwe predikant ds W.J. van der Linde, die ook in Voorhuizen/ Barneveld goede besprekingen met de Gereformeerde kerk (vrijg.) heeft gehad, onze ogen ook weer gaan naar de vrijgemaakte gemeenten.
Voor velen geldt dat woord: Ik heb je in lange tijd niet gezien. Mogen we weer oog voor elkaar krijgen. Voor kinderen van één Vader. En geve Hij dat die kinderen allen op de vraag die zo aandringt: kan ik het weer goed maken, de handen uitsteken. Het is en blijft: bidden en werken. Het kan, het kan....als de kinderen hun verschillen oprecht bespreken, maar vooral het oog gericht houden op die ene Vader die wacht... die wacht...!!’
Dit artikel werd geschreven door ds. Z.G. van Oene in ‘Onder de Lelie’, orgaan van de Nederlands Gereformeerde Kerk te Zwolle. We zouden er nog een verhaal aan toe kunnen voegen, maar doen dat niet. Laten allen dit ontroerende en fijnzinnige artikel van deze emerituspredikant uit Zwolle op zich laten inwerken. God schenke alle betrokkenen de leiding van zijn Heilige Geest om in de weg van rechtvaardigheid en barmhartigheid zich in te zetten voor de gewenste heling van ontstane breuken!