Lijfspraak
2000-01-21
Het kan je ineens raken. Het ontroert je, maakt je blij, geeft je rust en houvast of iets anders. In ieder geval doet het iets met je. En voor de rest van je leven 'hoort' het bij je: een woord, een regel, een zin, een couplet, strofe, tekst, gedicht. Deel 5 in de serie Lijfspraak.- Jaargang 44
- nummer 2
Meester, men zoekt U wijd en zijd,
Komend langs velerlei wegen.
Oudren gaan rustig wel bereid
jongeren aarzelend U tegen.
Maar vroeg of laat, 't zij dag of nacht,
Eens vindt G'ons moe en zonder kracht,
Hunkerend naar uwe zegen.
Arts aller zielen, 't is genoeg,
Als Gij ons neemt in uw hoede.
Heel toch de wond, die 't leven sloeg,
Laat ons niet hooploos verbloeden.
Spreek slechts een woord, een woord met macht,
Dan krijgt ons leven nieuwe kracht.
Spreek, dan keert alles ten goede.
(Gez. 170: 1,2)
,,Het is van de hand van een Scandinavische theoloog: Emil Liedgren. Ik weet verder niets over hem, maar hij heeft dit vast uit eigen ervaring gedicht. Er zit iets sterks in, heel veel emotie in woorden als 'hunkerend' en 'heel toch de wond'.
Met veel gevoel: Heer, luister toch! Hoor naar mij. Er spreekt geloof uit: 'Spreek slechts één woord, een woord met macht'.
Het doet me denken aan die Romeinse hoofdman die bij Jezus komt met de vraag of Hij zijn zieke slaaf wil genezen. 'Spreek slechts een woord en mijn knecht zal herstellen'. En Jezus verbaasde zich. Zo'n groot geloof was hij nog nergens tegengekomen.
Aan de andere kant vind je in dit lied ook de aarzeling.
Met grote aandrang wordt God aangeroepen.
Zal Hij het wel doen? Ik herken dat. Bij mezelf, maar ook bij gemeenteleden.
Dat hunkeren naar Gods zegen, Gods aanwezigheid in je leven.
Ja, je mag met aandrang bidden. Je vindt het ook meerdere malen terug in de psalmen: Heer luister alstublieft, hoe lang nog, antwoord alstublieft...
Voor mij hangt het alleen wel af van het onderwerp.
Als het gaat om dingen die God beloofd heeft, dan bid ik soms dringend: U hebt het beloofd, dat U in mijn leven aanwezig zult zijn. Maar je kunt ook met aandrang bidden als je ziet hoezeer een ander lijdt, inderdaad hooploos ligt te verbloeden: God, U bent de Heiland, de Heelmeester. U kunt er wat aan doen.
Bidden dat de stukken ervan afvliegen. En dan toch soms geen verhoring ontvangen. Dat gebeurt.
God heeft ons niet beloofd dat hier op deze aarde alle ziekte genezen en alle moeite weggenomen zal worden. Maar ondanks dat kun je er wel heel erg mee worstelen.
Bij mensen in de gemeente zie ik dat vaak nog sterker dan bij mezelf.
Een van mijn catechisanten zei eens: Het is toch 'kleine moeite, groot plezier'?
Ze begreep God niet en ze had op dat moment, gezien de situatie waarin ze zat, recht van spreken. Dit gezang sluit aan bij dat gevoel: U hebt toch alle macht? Laat dat dan merken! Je hoeft je er niet bij neer te leggen, bij het lijden. Dat zie je in de Bijbel ook niet. Je mag vragen om herstel.
Het lijkt wel of geen mens groot wordt zonder beschadigingen.
En vooral in mijn werk komt ik iedere keer weer onder de indruk van het leed dat er is. Mensen die hooploos verbloeden door de wonden die het leven sloeg: liefdeloos zijn opgegroeid, met incestervaringen kampen, teleurgesteld in de gemeente of in de kerk zijn, man of vrouw aan het leven of aan de dood zijn kwijtgeraakt.
Mensen die al jaren op zoek zijn naar God, in hun depressie niet ervaren dat Hij er is. Hunkerend, moe en zonder kracht.
Dat is wat je dan ziet. En toch geloof ik dat God er is, ook in hun leven. De Arts aller zielen. Op zo'n moment is dat je troost: 'Het is genoeg, als Gij ons neemt in uw hoede'. Ik vraag maar één ding en dat is Uw aanwezigheid.
Dat ik merk dat U er bent, want dat geeft inderdaad nieuwe kracht. Ook al blijven in dit leven sommige dingen onbegrijpelijk.''
Alice Langbroek - Knoeff (31) is als pastoraal werker verbonden aan de Nederlands Gereformeerde Kerk in Oegstgeest e.o. en is lid van de NGK in Apeldoorn.