Weg van God?
2009-12-04
Wat een mooi verhaal vertelde vorige week de domineeszoon Herman op het mini-symposium van Opbouw. Een verhaal dat voor de meeste ouders in de zaal heel herkenbaar was. Ook hùn kinderen hadden moeite met geloven, met God, met Jezus, met de kerk. Maar hun verhaal heeft (nog!) geen happy end, zoals voor de ouders van de domineeszoon. Die ook nog eens zelf dominee is geworden. Kan het mooier? Prijs de Heer!- Jaargang 53
- nummer 24
Ik blader het themanummer van Opbouw nog eens door en stuit op het vers ‘Papa’ van Stef Bos. Over hem ging pas een televisie-uitzending onder de titel ‘Het derde testament.’ Hij vertelt daar dat hij gevraagd was liederen te maken over Bijbelse figuren. Hoe hij zich hun namen herinnerde uit zijn jeugd, uit de kinderbijbel. Dat schreef hij op. Pas daarna begon hij de Bijbel te lezen. En als je dan nu die liedjes hoort, dan is dat een ander verhaal geworden dan de laatste regels van ’Papa’. De domineeszoon en de liedjeszanger hebben iets gemeen. Nog minder dan van de domineeszoon zullen de mensen uit de omgeving van de liedjeszanger hebben gedacht dat zijn leven zou veranderen.
De middag in Zwolle was goed. Er was herkenning, bemoediging, hoop.
‘Een ouderhand is snel gevuld,’ zei iemand na afloop. Had ik me dan blij getoond met een dode mus? Mijn aantekeningen van uitspraken die me troffen bevestigen het tegendeel:
‘Als kinderen andere wegen gaan, wil dat niet zeggen dat de opvoeding fout was. Tegelijk met ons zijn er medeopvoeders bezig. De wereld zit er vol mee, met goede, ook met slechte. Gebruik voor een kind dat anders kiest geen termen als ontrouw, afvallig. Het is moeilijk lezen in andermans boeken. Schuld en verwijt blokkeert de kleine vrede. Kleine vrede houdt in: elkaar niet willen bekeren of overtuigen. Toon belangstelling voor je kind. Alles wat in de geloofsopvoeding in liefde is gedaan is blijvend. God houdt niet alleen van kinderen die gehoorzaam zijn. Dat doet sinterklaas: wie zoet is krijgt lekkers!’ (W. ter Horst)
‘Je kind gelooft niet meer. Dat klinkt als een oordeel. We weten niet hoe het zit tussen ons kind en God. Houd de weg open tot het einde. Verlaten van de kerk is nog niet verlaten door God. Het is in Zijn handen. Maar hoe kan ik aanzien dat mijn kind zo leeft? Ouderschap is loslaten, is in bewaring geven bij God. Er bestaat geen perfecte opvoeding, gebrokenheid zit ook in de opvoeding. Bedenk dat nooit een generatie zoveel keuzemogelijkheden heeft gehad als de generatie van onze kinderen’ (M. van der Kooi).
En deze gedachte, maar die is van mezelf en niet erg origineel: je hebt het goede zaad gezaaid in het leven van je kind. Vertrouw dat God de rest doet al lijkt het zaad verloren gegaan. God kan veel met een klein beetje. Wat weten wij van de openingen die de Geest vindt in een mensenhart?
Wij zullen bidden, wij zullen wachten.
Inderdaad, een ouderhand is gevuld.
Ytje Veefkind
Ytje Veefkind is lid van de NGK in Amersfoort-Noord.