5. (slot) Het Paradijs dat nergens gekomen lijkt...
2000-03-17
Een korte afronding van deze (al te lang uitgevallen) serie over Moslim fundamentalisme.- Jaargang 44
- nummer 6
Nadat een aantal ideologen en strategen van de Islamitische revolutie de revue gepasseerd is, de vraag: hoe is het met de voorgestelde moslimse heerschappij gegaan? Het antwoord moet tweeledig en onthutsend zijn: in diverse landen is een islamitische staatsvorm aangenomen. De laatste vijftien jaar is de sharia, de islamitische wetgeving in een aantal gebieden ingevoerd. In elk van de betreffende landen heeft dat geleid tot verregaande onderdrukking van de bevolking, vooral van de niet-islamitische minderheden!
De voorbeelden liggen voor het oprapen:
Saoedi-Arabi.
In geen enkel land ter wereld (sinds de val van het atheïstische regime in Albanië) is het riskanter om voor je christelijk geloof uit te komen! Al jarenlang staat het steenrijke land bekend als de voornaamste beperker van religieuze grondrechten.
Elk jaar prijkt het land op een onaantastbare eerste positie in de lijst van op religieus terrein repressieve regimes. De Muttawa, de religieuze politie, treedt streng - om niet te zeggen: ongenadig - op tegen Filippino gastarbeiders en buitenlanders van andere herkomst zoals onze landgenoot Wim de Hartog, die enkele jaren geleden een tijdlang vast zat. Het fanatieke Wahhabisme, de nationale variant van moslim fundamentalisme, weet van geen wijken, als de Islam (reëel of vermeend) in het gedrang komt. In het land van de oude heilige plaatsen, die met de Profeet Mohammed te maken hebben, is voor andersgelovigen simpelweg geen plaats.
Iran
In Iran zijn Bahai's heftig vervolgd; ze worden beschouwd als ketterse moslims. Die uiterst vredelievende mensen (met, ongelukkig genoeg voor hen, hun geestelijk centrum in Haifa, op het grondgebied van erfvijand Israël) zijn op de meest wrede wijze van geld en goederen, gezondheid of leven beroofd.
Christenen hebben in Iran immense problemen gekend en ze hebben ze nog: evangelische predikanten in Iran zijn vermoord: Mehdi Dibaj, Haik Hovsepian, Michaelian en anderen. De moordenaars zijn nooit opgespoord; logisch, als de overheid er de hand in zou hebben, zoals de gelovigen aldaar steeds hebben beweerd. In een gesprek dat ik een paar jaar geleden met de Iraanse ambassadeur in ons land gevoerd heb, bestond deze het te zeggen: "Het is te wensen dat islamieten in West-Europa even grote vrijheid van godsdienst krijgen als Christenen in mijn land!" Ik ervoer dat als de grootste leugen die ik dat jaar gehoord heb - en het was toen al november... In de recente verkiezingen, waarbij de conservatieve geestelijkheid door het electoraat is weggevaagd, zien we het commentaar van de Iraanse bevolking op de zegeningen van het Bewind van Allah. Alleen de eeuwigheid zal onthullen hoeveel mensen op een zeer ellendige wijze in het gevang aan hun einde gekomen zijn (wat ook al in de tijd van de Sjah gebeurde, laten we wel zijn). Hoeveel honderden/ duizenden Iraanse kinderen zijn ongewapend aan het hoofd van de eigen troepen mijnenvelden tussen Irak en Iran ingegaan, om met hun onvermijdelijke dood veilige doortocht van de kostbaarder geachte militairen te garanderen? De druiven in het islamitische Paradijs zijn zuur... Zullen de verslagen ayatollahs ooit vrijwillig de macht afstaan, nu ze van de stembusuitslagen niet blij zullen zijn geworden?
Pakistan
Protestantse en Roomskatholieke leken in Pakistan hebben rampspoedige tijden gehad, volstrekte willekeur in de rechtzaal ervaren; en angst voor de machthebbers bij de politiediensten, die maakte dat men zich daar maar al te vaak neerlegde bij aantoonbaar oneerlijke procesgang of dubieuze aanklachten.
Diverse gelovigen zijn in de gevangenis gemarteld en hebben het niet overleefd. (Ik heb het liedboek, het etensbord en de beker van Tahir Iqbal wel meegenomen, als ik over het lot van broeders en zusters elders sprak in Nederlandse kerken op "de zondag voor de Lijdende Kerk". Hij was een zwaar gehandicapte Pakistaanse Christen die men in de gevangenis gewoon heeft laten doodgaan.) Het verhaal van diverse Pakistaanse christenen (vaak met het woord "Masih" in de naam, afgeleid van "Messias"; deze naam geeft al aan dat ze Christen zijn) is bij mensenrechtenorganisaties zoals "Open Doors" op te vragen. De (klaarblijkelijke) zelfmoord van een Katholiek bisschop Joseph (raadselachtig in zijn achtergrond; hij was zo'n onvermoeibaar pleitbezorger voor de rechten van zijn kudde). Is er volstrekte rechteloosheid en sociale chaos in het Land van Allah?
Afghanistan
Rond 10 januari j.l. stond in de kranten dat een instantie van de Verenigde Naties de Taliban ervan beticht de grootste producent van harddrugs in de wereld te zijn. De machthebbers over het grootste deel van de bevolking, routineuze schenders van de rechten van religieuze minderheden (en van vrouwen, die er een afschuwelijke, onderworpen positie innemen) zouden dus ook een onaantastbare positie innemen in zo ongeveer de meest liederlijke handel die de wereld ooit heeft gekend... Niet voor niets zoeken de Verenigde Staten de uitlevering van de door de Taliban beschermde terrorist Bin Laden, immers een geloofsgenoot...
Niet voor niets heeft een groot deel van de inzittenden van het onlangs gekaapte Afghaanse vliegtuig in Groot-Brittannië asiel aangevraagd.
Soedan
Geen enkele nu gevoerde oorlog lijkt langer, schandaliger en wreder dan die tussen de Islamitische machthebbers in Noord-Soedan en de rebellen in het animistische of christelijke Zuiden van het land. Al is het nog steeds de vraag wie de recente machtsstrijd in de hoofdstad Khartoem gewonnen heeft - de militaire leider, door een staatsgreep aan de macht gekomen, of de Islamitische ideoloog en scherpslijper dr.Hassan Toerabi -in elk geval kan men met zekerheid vaststellen dat invoering van de sharia voor het hele land op ongekend heftige tegenstand bij de nietmoslims stuit. Tienduizenden soms zwaar verminkte doden zijn het resultaat...
Nigeria
Al sinds decennia broeit het in de relatie tussen het overwegend Islamitische noorden en het overwegend christelijke zuiden van Nigeria. Dat in de conflicten stammentegenstellingen meespelen is zeker; dat deed het al in de tijd van de oorlog tegen het afgescheiden Biafra. Dat de grote religieuze breuklijn die dwars door Afrika loopt - de demarcatielijn tussen Islam en Christelijk geloof - er een hoofdrol in speelt is echter ook duidelijk.
De recente onlusten, die aan velen het leven gekost hebben(alsook die van een paar jaar geleden, met dezelfde aanleiding en hetzelfde resultaat) hebben rechtstreeks te maken met de beoogde expansie van de Islam, die overal de "ongedeelde staatsvorm" van de Sharia wil promoten en afdwingen.
Wie volgt?
Gevolg is dat in Indonesië de zaak op scherp gezet wordt, als radicale moslims daar de sharia willen invoeren. In Turkije hoedt het leger (op nogal ondemocratische wijze) het seculiere karakter van het land. In Turkije mag religie nooit een hoofdrol gaan spelen, vinden de militairen. Maar let eens op de ongekende moskeebouw in het land... Een collega en ik hebben een paar jaar geleden onze ogen uitgekeken!
De leider van Oezbekistan let met argusogen op zijn islamitische onderdanen in de Ferghana Vallei, waar fundamentalisme de kop kan opsteken. Dit voormalige Sovjet gebied moet gematigd-islamistisch blijven, vindt hij.
Toch zijn ook christenen in zijn land in het gedrang gekomen; een kwestie van religieuze grondrechten.
Uit Turkmenistan (een van de andere voormalige Sovjetrepublieken) komen met grote regelmaat berichten over schending van de rechten van christenen.
In Mauretanië (Noord-Afrika) is het aantal inheemse christenen op de vingers van één hand te tellen, zegt men. Ze hebben er geen rechten.
In Algerije, waar Moslim fundamentalisten op democratische wijze de verkiezingen hebben gewonnen maar 't leger hun machtsovername verijdeld heeft, woedt al jaren een verschrikkelijke, onvoorstelbaar wrede guerrillaoorlog tussen niets ontziende moslim extremisten en een even meedogenloze regeringsmacht die het "terrorisme" bestrijden wil.
Grote aantallen Arabische Christenen zijn uit Libanon, Syrië, Irak en nu ook het Palestijnse Gebied vertrokken. Als religieuze/ econonmische vluchtelingen hebben ze hun heil gezocht in het westen.
Nooit in twintig eeuwen Christendom is er zo'n exodus van volgelingen van Christus geweest...
Egypte tenslotte, het land met de grootste christelijke minderheid, is geregeld in beroering door een volgende schending van de rechten van de Koptische christenen. Niet alle geweld in Opper Egypte is religieus geïnspireerd, maar een deel ervan heeft rechtstreeks te maken met de vijandschap van radicale moslims tegenover de (vaak wat rijkere) Christenen.
De conclusie moet luiden: de Islamitische wereld is overal in beweging. Het is onvoorspelbaar hoe het met de radicale hervormingsbewegingen verder gaat (altijd terug naar het glorieuze verleden, maar wat nog meer?). Meer moeite voor onze broeders en zusters valt echter te verwachten, en het is goed dat we ons dat op tijd realiseren.
Nog een gegeven dat ons tot nadenken moet stemmen.
Nagenoeg nergens komt ooit een radicale moslim tot geloof en overgave aan Christus...
Waar schort het aan?
Soms aan ons geloof? Of ons gebed voor hen?