Loverboys
2001-05-25
‘Dromer, wist je dat ze deze week al elke dag rond jouw school hangen?’ Het is zondagochtend we lopen de kerk uit. Ik loop naast D. Hij is iets hoogs bij de plaatselijke politie en als hij mij wat vraagt heeft hij bijzonder snel mijn aandacht.- Jaargang 45
- nummer 11
Hij vertelt me over mooie jongens met gladde praatjes. Jongens met meer dan gemiddelde belangstelling voor onze meiden. Foute jongens op fraaie scooters.
Als D. verder praat, schiet er plots een antiliaan in mijn gedachte. Ik zag hem vrijdag voor de school nonchalant niet opvallen, maar wel mooi staan wezen.
Al is het soms makkelijker je kop in het zand te houden, besluit ik maandag met mijn meidenklas over deze heren te spreken. 18 meiden van 18 jaar lijken me goede gesprekspartners.
Ik begin met de ‘ver van mijn bed show’.
Over dat gevaarlijke Amsterdam en die naïeve meisjes… Ik verbloem de waarheid niet. Het verhaal eindigt dus in een bordeel.
Sandra reageert fel. ‘Belachelijk! Ik snap niet dat die meiden daarin trappen.
Je laat je door een paar cadeautjes versieren. Gewoon doorlopen en vuil terugkijken.’ Hopelijk reageert een klasgenoot. Ik kijk de klas rond. Marieke reageert.
‘Zo simpel gaat het ook niet hoor. Zo’n jongen doet het heel sneaky. Hij geeft niet direct een cadeau. Hij geeft je eerst complimentjes. Met zijn manier van kijken en met woorden. Hij probeert je niet direct te versieren, maar geeft je het gevoel dat je mooi en de moeite waard bent.
Marieke zegt dit alles met een ernstig blik in haar sprekende ogen. Hier zit een kenner, vermoed ik somber.
Het gesprek gaat verder.
Sandra blijft van mening dat je, als je dan ‘verkering krijgt’ je nog niet met een ander zou gaan seksen.
Ook hierover weet Marieke iets.
Als je onzeker bent en je krijgt steeds van hem te horen hoe mooi je bent, hoe bijzonder en hoe aantrekkelijk, dan doet je dat gewoon goed. Hij heeft het helemaal niet over seks. Hij zegt dat je bijzonder voor hem bent. Je wordt zelf gek op hem en wil wel zoenen enzo. Hij neemt daarna superslow het initiatief over. Hij neemt je naar een paar vrienden mee. Hij leent je een gave mobiel. Hij zegt dat hij van je houdt. Je gelooft hem.
Maar ja, vervolgt ze, daarbij zijn je ouders in beeld. Je loopt met een werkloze antiliaan volgens je vader en hij is misschien wel moslim ofzo. Je betrekt je ouders er dus niet echt bij.
Op een feestje waar je dan iets teveel drinkt gebeurt het.
Je wordt zo aangeschoten dat je niet weet wat je doet. Het kussen met je vriend wordt wat ingewikkeld als er opeens een derde meedoet.
Je zegt geen nee, ontremd en verward als je bent.
Als je een paar dagen later foto’s ziet van deze wilde nacht schieten je tranen in je ogen. Je vriend zegt dat hij dit niet van je verwacht had en dat hij teleurgesteld is. Je wilt het goed maken.
De foto’s heeft hij. Je bent als de dood dat je ouders erachter komen.
De komende maanden loopt de chantage alleen maar verder. Hij vertelt dat je het geld allemaal terug moet verdienen. Anders gaat je zusje eraan of de foto’s naar je ouders.
Soms eindig je echt achter een raam.
Ze zwijgt.
Haar klasgenoten ook.
Ik heb de indruk dat mijn dagopening klaar is en start de les.
Als 90 minuten later iedereen weg is komt Marieke even terug.
Ik zeg niets.
Ze beantwoord mijn vragende blik wel.
‘Ikzelf gelukkig niet,’ zegt ze, ‘maar wel mijn beste vriendin.’