Pet op....
1998-01-09
Een avond met jongeren uit allerlei kerken. Er is veel samenzang onder leiding van een muziekgroep. De leider van de muziekgroep zegt dat het goed is als we gaan staan en in de handen klappen, want het is goed om de Heer te prijzen. AI snel tekent zich een verschil tussen reformatorische jongeren en evangelische jongeren af.- Jaargang 42
- nummer 1
Veel reformatorische jongeren blijven, ondanks de oproep van de leider van de muziekgroep, nog een tijdje zitten.
De jongeren uit evangelische groepen gaan direct staan en klappen met de muziek mee. Het verschil zal niet in het maatgevoel zitten, het is veel meer wat je gewend bent.
Voor mij zit Gerard. Af en toe zingt hij een lied mee. Zijn pet ligt naast hem; het is al een hele prestatie dat die pet af is gegaan. Rechts van hem zit de leiding van een 'evangelische' groep.
Het drietal is al direct opgestaan en zingt en danst met de muziek mee.
Opeens krijgt de leidster van de groep Gerard in de gaten. Ze zegt: "Kom op, joh, staan!" Gerard blijft zitten. Dan gaat ze aan hem sjorren. "Doe eens mee, joh, gaaf man!" Gerard is door deze fysieke aandrang wel gedwongen om te gaan staan. Maar het gaat absoluut niet van harte. Zodra hij de kans krijgt gaat hij weer zitten. Hij zet zijn pet op zijn hoofd, met de klep naar achteren. Hij zingt ook niet meer mee. Het signaal is duidelijk. In sommige situaties moet je jongeren de tijd geven om zelf hun beslissing te nemen. Wie teveel gaat dwingen bereikt precies het omgekeerde van wat de bedoeling was. Gerard deed eerst voorzichtig mee. Nu heeft hij afgehaakt .....