Zachtmoedig in de vreze des Heren
2000-03-31
Zondagmorgen 12 maart j.l.- Jaargang 44
- nummer 7
nam de HERE onze broeder, collega en vriend Ad Moggré weg uit dit leven.
Na een lange ambtsdienstvanaf 24 februari 1946, toen hij als predikant bevestigd werd in de Vrijgemaakt Gereformeerde Kerk van Zevenbergen, in Noord-Brabant, tot op de laatste preekdienst op 30 januari van dit jaar 2000, in Ermelo.
Ds Moggré is na zijn emeritering blijven preken.
Tot bijna aan zijn 82e jaar! Wat een voorrecht, zolang en op zoveel plaatsen in de gemeenten Gods Woord te hebben mogen verkondigen. Je kunt wel van een rijke ambtsdienst spreken. Eerst dienaar des Woords in Zevenbergen, daarna 29 jaar in Rijswijk "bode van de Here der heerscharen" te mogen zijn, te mogen zeggen: "Zo en zo wil Hij het, dat en dat belooft Hij, en om dat en dat moeten we de Here vragen in onze gebeden..."
Dat is rijk!
Het doet denken aan de ambtsdienst van ‘Levi’ uit Maleachi 2:7, uit de Oudtestamentische dienst: ‘..de lippen van de priester bewaren kennis en uit zijn mond zoekt men onderricht in de wet, want een bode van de HERE der heerscharen is hij’.
Ik hoorde destijds van meerderen, dat ze, na verhuizing uit Rijswijk naar elders, dikwijls nog met dankbaarheid aan de preken van ds Moggré terugdachten, en ook dankbaar waren voor zijn zorg –‘veel aan de zorg van ds Moggré gehad’, werd er gezegd.
Ad Moggré heeft goed zicht gehad op het handelen van de Almachtige in zijn genade en in zijn oordelen.
De ‘hand des Heren’ zag hij in de geschiedenis en in de hedendaagse werkelijkheid.
Dat is in zijn preken, maar ook in zijn arbeid voor de pers, m.n. voor de ‘Kerkbode van Nederlands Gereformeerde kerken’ te merken geweest. Hij had iets markants in zijn schrijven - ook in zijn boeken, in goede Schriftuurlijke zin. Hij kon ook fel zijn, maar was ook zachtmoedig in de vreze des Heren.
Ds Moggré heeft als eindredacteur van de Kerkbode veel gedaan, vele jaren. Hij wist zijn medewerkers te vinden, als hij kopij wilde hebben.
Zo heeft hij ook nog veel mogen doen na zijn emeritaat in 1983: als docent Vaderlandse Kerkgeschiedenis aan het Nederlands Gereformeerd Seminarie.
Tevoren was hij voorzitter van de Spanje-commissievan het bekende Spanjewerk Rijswijk, evangelisatie in de Spaanssprekende landen.
De moeiten van het leven zijn ds en mevr. Moggré niet bespaard. Ze trouwden kort voor de bevestiging in Zevenbergen, op 8 februari 1946. Ze mochten nu ruim 54 jaar getrouwd zijn, en hebben in al die jaren de leiding en de zegen van de HERE mogen ondervinden, ook in moeitevolle dingen.
Niet te vergeten is ook juist de tijd van ‘de scheiding’ in de kerken, '68/'69, toen in de classis Den Haag ds J.W.Verheij en ds J. Waagmeester niet meer mochten meedoen. En toen Rijswijk, als die kerk de classis niet wilde volgen, ook ‘afgevoerd’ zou worden van de lijst van Gereformeerde Kerken, toen heeft onze overleden broeder met het Woord gestreden tegen de hiërarchie. 't Heeft veel toenmalige classisleden lang geheugd.
Opvallend was ook het volgende. Bij zijn afscheid van zijn gemeente in Rijswijk, in 1983, was één van de laatste zinnen van zijn preek: ’Geliefde gemeente, meer dan eens ging ik u voor, met de bede - in deze verwarde tijd, vol machtige misleiding van allerlei theologieën: O God, ontwaak, sta op, heilig Uw Naam!’ Zo heeft ds Moggré, onze collega en vriend-vanafde-
collegebanken, gestreden in de gebeden voor Gods gemeenten in dit land. Het is, bij al het andere werk, dat hij heeft mogen doen, een heel essentieel deel van zijn ambtsdienst geweest.
Bode-zijn náár dat volk, maar ook het aanroepen van de Here vóór Zijn volk.Dat kan nog wel eens één van de grootste betekenissen zijn geweest van zijn langdurige werkwerk voor onze kerken.
Hij hield de Naam van de HERE hoog, en vroeg, dat de HERE Zelf zou opstaan om te helpen!
En zó, mogen we wel zeggen, is zijn werk vruchtbaar geweest in meer dan één opzichttot het opleiden van jonge predikanten toe.
‘Sta op, Here, heilig Uw Naam’. We willen hem dat in dit In Memoriam, nu we weer verder moeten, van ganser harte nazeggen. ‘Sta op, Here, help Uw volk verder!’