Impressies van de Landelijke Gebedsdag
1999-02-19
Onderweg naar Apeldoorn passeerden we reeds enkele met vrolijke vlaggen en posters uitgedoste personenbusjes met kennelijk hetzelfde doel als wij.- Jaargang 43
- nummer 4
We groetten elkaar met een claxonsignaal.
Omdat we ruimschoots voor het aanvanguur aanwezig waren, hadden we onze plaatsen ingenomen op de voorste rij. Naast ons bevond zich de dovenvertaling. Deze uiterst expressieve gebarentaal was ook voor ons geweldig stimulerend in de lofprijzing.
Van onze dove broeders en zusters hebben we nog eens opnieuw geleerd de Here niet alleen te prijzen met de mond, maar ook met hand en zelfs voet. „Juicht o volken, juicht; handklapt en betuigt onze God uw vreugd; weest tezaam verheugd. Zingt des Hoogsten eer; buigt u voor Hem neer.” (berijmde Psalm 47:1 O.B. ) Wat hebben we nog veel te leren van Israëls tempeldienst om de Here onze God oprecht en met vreugde te loven.
De hand aan de ploeg
Het thema van deze dag was ’De hand aan de ploeg’ Op het podium stond dan ook een echte ploeg opgesteld, benevens een groot houten kruis. Eugène Poppe las in zijn inleiding voor uit Luc. 9:57-62, waarin de Here Jezus ons betuigt dat degene die zijn hand aan de ploeg slaat en achterom kijkt ongeschikt is voor het Koninkrijk Gods. Daarop voortbordurend gaf Henk Binnendijk in drie beelden zijn boodschap door. De boer die ploegt heeft geen tijd om achterom te kijken. Hij moet zijn paarden mennen en tevens er voor zorgen dat de ploeg rechte voren maakt. Bovendien moet hij de stenen die hij tegen komt verwijderen.
Dat geeft onze eerste taak als christenen aan: stenen ruimen.
Het tweede beeld was uit Jes. 2:4, waarin geprofeteerd wordt dat eenmaal de volken hun zwaarden om zullen smeden tot ploegscharen. De gemeente zal hen het voorbeeld moeten geven. Als we onze zwaarden, waarmee we tot nu toe elkaar bevochten ter wille van onze waarheid, in ploegscharen willen omsmeden moeten we ze eerst brengen in het vuur.
Dat vuur symboliseert het kruis van Golgotha. Als we eerst naar het kruis zijn gegaan, waar het vuur van Gods gericht ons aan onze zonden heeft ontdekt, dan kunnen we vandaar uit de Heilige Geest vragen Zijn ploeg door ons leven te laten gaan en alle stenen op te ruimen, die Gods werk in ons leven hinderen.
Het derde beeld was de profeet Elisa die geroepen door Elia hem dadelijk volgt en zijn ploeghout gebruikt voor een vredeoffer. Dan is de ploeg niet meer nodig in ons leven. We dienen wel waakzaam te zijn, dat de vrede Gods in onze harten blijft. Zodra de vrede Gods verdwenen is, moeten we de Heer vragen wat er in ons leven is misgegaan, zodat we dat kunnen belijden en de gemeenschap met God hersteld wordt.
Verootmoediging
Na een stil gebed werden de aanwezigen verzocht, om datgene wat de Heilige Geest ons openbaarde over ons eigen leven nu op te schrijven op een briefje waarop aan de achterkant een steen stond. Deze briefjes werden verzameld in mandjes en deze werden onder het kruis gelegd. Wat voor problemen of zonden er ook in ons leven zich mogen voordoen, als we ze gebracht hebben aan de voet van het kruis dan zal de Here dóór Zijn genade geven ter oplossing.
Na deze verootmoediging voor de Here God, begon het eerste gebedsblok: stenen ruimen. Hierin werden verschillende nationale zonden voor God beleden en om vergeving gesmeekt. o.a. het individualisme, het consumentisme, de kerkelijke verdeeldheid, de uitbuiting etc. Om ieder tafeltje zaten 6 à 7 personen. Deze vormden samen één groep die met elkaar om de beurt bad. Tijdens dit bidden was er in de zaal een rustig geroezemoes van stemmen, soms even onderbroken door een enthou siaste, ongearticuleerde kreet van onze buren. Na 10 minuten begon de muziek zacht te spelen en even later zongen allen een passend lied. Op diverse plaatsen in de zaal waren joekels van stenen neergelegd. Iedere steen had een opschrift, dat één van deze zonden vermelde. Deze stenen waren te zwaar om door één persoon getild te worden. Daarom werden ze door twee of drie personen opgeheven en naar het kruis gebracht om uit te beelden dat we slechts tezamen deze last des Heren in profetische voorbede kunnen dragen.
Toen ik samen met twee zusters een steen met het opschrift ’uitbuiting’ naar het kruis droeg, vertelde één van hen als persoonlijke ervaring dit. Onlangs was ze in Indonesië geweest bij een familie. Deze familie was daar de hele dag bezig met grootouders en kleine kinderen om zilveren ringetjes in elkaar te vlechten. ’s Avonds kwam een Amerikaan die de hele zaak opkocht voor enkele roepias. Laten we dit wel bedenken als sommige winkels ons zulke goedkope kinderkleertjes, speelgoed, sieraden en dergelijke dingen aanbieden.
Het volgende gebedspunt was: uitzien met verwachting. Het ploegen dient om de grond voor te bereiden om vrucht te dragen. Het gebed van een rechtvaardige vermag veel omdat God er kracht aan verleent. Daarom bidden we in geloof dat de Here ons verhoort als we bidden voor onze overheid, voor politie en rechters, voor zieken en gehandicapten, verslaafden en vreemdelingenen en wie al niet meer.
Parakerkelijk
In de middagpauze konden allerlei stands bezocht worden van organisaties als de Evangelische Alliantie, diverse gebedsbewegingen, Youth for Christ etc. Allemaal bewegingen die tezamen deze gebedsdag hebben samengeroepen.
Naast de samenkomst voor volwassenen die door ongeveer 1800 mensen werd bezocht, was een bijeenkomst van 500 kinderen met een poppenspeler.
Op een andere lokatie kwamen 450 tieners voor gebed bijeen. ’s Middags waren er nog 5 zulke gebedsblokken, voor de gemeente, de zending, Israël en het Midden-Oosten, wereldrampen en kerkvervolging en de nieuwe generatie.
De collecten werden bestemd voor de zaalhuur en alles wat er meer werd opgebracht en dat was nog heel wat, was voor het project van Open Doors die dit jaar 2 miljoen bijbels naar China wil brengen. Tenslotte sprak ds. Arie van der Veer ons toe. We slaan de hand aan de ploeg om de oogst, die Jezus heeft beloofd binnen te kunnen halen: een grote menigte uit alle stammen en volken van deze aarde.
Daarbij verwachten wij Zijn spoedige wederkomst.
Deze zo belangrijke landelijke gebedsdag werd geheel georganiseerd door parakerkelijke organisaties. Waar waren de kerken en haar organen?
Zijn onze kerkelijke vergaderingen zo druk bezig met hun interne zaken, als de samensprekingsperikelen of de naamsgevingskwestie, dat er geen tijd meer is voor gebed voor de wereld?
Welke grote dingen zouden er niet kunnen gebeuren, als ook deze kerkelijke vergaderingen zouden beginnen met zulk ongestructureerd geroezemoes, omdat de afgevaardigden eerst in kleine groep met elkaar in gebed gingen? Is het geen tijd om met elkaar het verootmoedigingsgebed van Daniël te bidden? (Dan. 9:18,19) Neig Uw oor, mijn God! en hoor, open Uw ogen en zie onze verwoestingen en de Kerk die naar Uw Naam genoemd is.
Want niet op grond van onze gerechtigheden storten wij onze smeekbeden voor U uit, maar op grond van Uw grote barmhartigheden. O Here, hoor!
O Here, vergeef! O Here merk op!
Treed handelend op; vertraag het niet om Uws Zelfs wil, o mijn God. Want Uw kerk en Uw volk is naar Uw Naam genoemd!
Dan moge de Here horen. Hij moge ons land en volk genadig zijn en aan Zijn kerk een herleving schenken.