Dan, een Boeddhist en Jezus
1999-10-01
Als kind werd hij opgedragen in een boeddhistische tempel in Vietnam. Zijn familie ontvluchtte de gruwelen in Vietnam op een boot, en Dan kwam, via vluchtelingenkampen in Nederland aan. Zijn ouders trokken naar Amerika. Hij trouwde met een Nederlandse vrouw, die betrokken was bij het vluchtelingenwerk. Dan leerde Nederlands, deed een studie en werd ontwerptekenaar.- Jaargang 43
- nummer 20
Niet echt Nederlander, niet echt Vietnamees meer.
Toen stierf zijn vader. Dan vloog naar Amerika en kon nog afscheid nemen.
Op verzoek van zijn familie werd hij nogmaals opgedragen in een boeddhistische tempel. Hij knielde en boog met zijn voorhoofd tegen de grond. "Als u God bent, wijd ik me aan u. Als u het bent, dan ben ik van u." zei hij onhoorbaar voor de priester. Toen hij thuis kwam maakte hij een nis in de schoorsteen in de woonkamer en zette er een Boeddhabeeld in en een foto van zijn vader. Er brandde altijd een waxinelichtje en soms ook wierrook. Zijn vrouw liet zich uitgebreid inlich ten over alle gewoontes en steunde haar man in het verwerken. Wij woonden een paar huizen verder en leerden hen kennen.
Het ging gemakkelijk, leuke mensen. Twee kinderen. Dan was benieuwd naar onze manier van geloven, mede door de dood van zijn vader was hij op zoek naar een nieuwe invulling van het spirituele. Hij miste het in de Nederlandse samenleving. In een moeilijk moment boden we aan samen met hem te bidden, omdat dat heel natuurlijk leek. Voor hem was het natuurlijker dan voor zijn vrouw. Was het goed dat we in de naam van Jezus baden? vroegen we. Dat was goed. Achter ons brandde het vlammetje voor het Boeddhabeeld. Er volgden al meer gesprekken over het geloof, al meer gebeden.
Hoe moest dat nou met het Boeddhabeeld en alles wat daar achter zat?
Hoe wisten we of we het over dezelfde God hadden?
We vroegen een teken van God, voor ons zelf, zonder dat Dan en zijn vrouw het wisten.
Wat voor teken? Wat is de minimumbelijdenis?
"Jezus is Heer." Dat zou hij moeten zeggen, op de een of andere manier. Die avond gingen we langs voor een gesprek.
Ineens stond Dan op. "Ik weet het allemaal niet hoor, zei hij. Alleen...
Jezus is Heer." Er volgde in stilte waarin ik probeerde niet te laten zien wat er in me omging. Het teken was voor ons immers. Toen we later in de avond naar huis gingen zag ik dat het lichtje voor het Boeddhabeeld uit was..toevallig.. Dan is nu gedoopt, met zijn vrouw en twee kinderen. Zijn vrouw maakte haar eigen weg door met God. "Mijn leven was als een boot op een ruige zee, die ik krampachtig in toom moest zien te houden."
zei ze bij haar doop. "Nu staat er iemand anders aan het roer." Naast zijn werk studeert Dan nu aan een Bijbelschool en met zijn vrouw en de diaken van de kerk doet hij diaconaal werk onder Vietnamezen.
Het Boeddhabeeld en alles wat er mee te maken heeft is weg. In de nis staat een kruis naast de foto van Dans vader.