Zondag voor de lijdende kerk
1998-05-29
In de wereld is er sprake van een – grotendeels verzwegen plaag. Massamoord, verkrachting, foltering, slavernij, afranseling, verminkingen en gevangenschap horen erbij. Afpersing, molest, verdeeldheid binnen gezinnen, discriminatie op het werk en op school bepalen ook mede het lot van zeker tweehonderd miljoen mensen. Christenen.- Jaargang 42
- nummer 11
We kunnen spreken over het Hindoeïstische India. China met zijn officieel nog Communistische overheid, of Noord-Korea met zijn soortgelijk regime, dat heerst over hongerende mensen, hoort in deze rij thuis, net als Cuba, waar het bewind op zijn laatste benen lijkt te lopen. Islamitische staten als Pakistan, Egypte, Indonesië, Nigeria en Soedan verdienen in dezen vermelding, net als Saoedi-Arabië, Afghanistan en Iran. Traditioneel Katholieke landen als Peru, Colombia en Mexico laten eenzelfde patroon zien en dat geldt ook (met voorzichtigheid) voor landen waar de Oosterse Orthodoxe Kerk macht heeft of in zo’n positie probeert te geraken, zoals Griekenland en Bulgarije. De rij is nog veel langer te maken. Er is een beweging herkenbaar van intimidatie en vervolging, manipulatie, molest en, in uiterste consequentie moord...
Geslacht en ras hebben niet rechtstreeks met dit alles te maken maar vaak speelt een en ander wel een rol: vrouwen hebben extra zwaar van deze terreur te lijden. Leden van religieuze, culturele, etnische minderheden hebben ook in extra mate vervolging te vrezen: Indianen in Mexico of Peru, leden van de Karen stam in Birma, stammen in het Zuiden van Soedan. In deze wereld, anno 1998, komt vervolging voor, vervolging op religieuze gronden. Naast het lijden van het Joodse volk in de gruwelijke holocaust, naast de poging van het Communistische regime van de Volksrepubliek China om het Tibetaanse volk te vernietigen, naast alom bekende massaslachtingen in Cambodja, Rwanda, Burundi, Biafra en diverse andere plaatsen, is er de – haast geruisloze – strijd tegen Christenen, wereldwijd.
Bijna genegeerd
Het is een verhaal dat nagenoeg geheel genegeerd of onbekend is door de buitenwereld, en in de christelijke wereld nauwelijks beter bekend is. Het gaat over vrouwen en kinderen die dag in, dag uit te maken hebben met pijn, misère en dood. Mensen die in de moeite komen (voor een belangrijk deel) omdat ze niet vinden wat velen in onze eigen samenleving de enige juiste religieuze houding achten: ze houden hun religieuze overtuiging niet voor zich, trekken zich niet terug in een privé-beleving, maar komen er integendeel voor uit dat Christus heerschappij verdient op elk levensterrein. Daarom moeten het wel fanaten zijn, besluiten onze westerse media en de elites! ’Ambtsberichten’ vanuit de westerse ambassades in de landen waar geloofsvervolging heerst, vertonen soms enorm gebrek aan kennis en inzicht in de feitelijke situatie naast ontzagwekkend gebrek aan begrip voor de motieven van deze vervolgden...
Veel van de westerse culturele smaakmakers – mensen die een invloedrijke positie hebben in de media, bij de overheid, in de academische wereld, de kunst en de liefdadigheidsinstellingen – kennen immers een ’seculiere’ denktrant. Religie is iets van de binnenkamer. Wie dat alles in de publieke arena wil brengen, kan er (zeker in landen met een nationalistische of een religieuze meerderheid) op rekenen dat hem of haar hinderpalen in de weg worden gelegd, maar ja: wat wil je anders?...
Dan vraag je toch om moeilijkheden? Wie echter (bij voorkeur ter plekke) met deze mensen contact heeft merkt dat het heel gewone mensen zijn; het zijn geen ruziezoekers, lui die altijd en overal ergens tegen zijn, die intolerant zijn ten opzichte van anderen. Integendeel zijn het meestal die net zozeer als ieder ’een stil en gerust leven’ willen leiden, die niet naar conflicten met hun omgeving verlangen, maar die wel het intense besef hebben dat het er toe doet hoe je leeft, als je Christus bent toegewijd.
Ook voor ons onbekend?
De vraag is: Hoe is dat met ons, christenen in een betrekkelijk vrij en onbekommerd Westen, waar onze rechten vooralsnog niet gekort worden, waar wij mogen staan en gaan waar we willen, we zeggen en publiceren mogen wat ons na aan het hart ligt? Hebben we oog voor de moeiten van broeders en zusters in grote delen van de wereld? Of laat het ons feitelijk onberoerd? Hebreeën 13 vers 3 draagt ons op: „Denkt aan de gevangenen, alsof gij met hen gevangen waart; aan hen die mishandeld worden, als mensen die ook zelf een lichaam hebt”. Doen we dat? Het is immers pijnlijk; je haalt je narigheid op de hals, neemt er kennis van, moet ermee klaar komen dat er zoveel ellende en pijn in de wereld voorkomt.
Wie van ons doet dat nu graag? Tegelijk: sluit je je ogen niet voor een groot deel van de nood in de wereld, ook en vooral van de Wereldkerk, als je er geen oog en aandacht voor hebt?
Belangrijk om aan te denken
Het is goed, als we de zondag na Pinksteren, zondag 7 juni, in onze samenkomsten en wellicht ook thuis in de familiekring, aan broeders en zusters denken die vervolgd worden. Om Christus’ naam, omwille van zijn Eer die aan geen ander gegeven mag worden. Want er is een strijd gaande, wereldwijd; er is een Vijand die ’de Overste van deze wereld’ wordt genoemd en ’de leugenaar van den beginne’”. Hij en zijn trawanten zijn onafgebroken bezig om het Wereldwijde Lichaam van Christus aan te vallen, het aan stukken te trekken, als dat kan; om gelovigen in dwangposities te brengen, hen fysiek uit te roeien, hun getuigenis onder de korenmaat te zetten, hen te marginaliseren en hun invloed in de diverse samenlevingen uit te bannen. Dat lukt soms maar al te goed, denk je op afstand. De vraag is onder andere: wat doet de rest van de wereld, van de Christenheid vooral? Zien we werkeloos toe of verontwaardigd of knarsetandend of agressief? Of doen we dat biddend, tot God opziend voor hen, met ’het opheffen van heilige handen’? Weten we iets van geloofsvervolgden en willen we wat van hen weten? Het is voor vele miljoenen broeders en zusters in de wereld van belang hoe onze reactie zal zijn. Het is echter ook van uiterst groot belang voor onszelf.