Een klein begin, grote gevolgen
2000-06-09
Wanneer je Handelingen 2 nog eens naleest, het hoofdstuk over het Pinksterfeest, dan raak je onder de indruk van het aantal mensen, dat tot geloof komt. Op de eerste dag, waarop de Heilige Geest is uitgestort, voegen ongeveer 3000 mensen zich bij de volgelingen van Jezus, en dat gaat elke dag zo door.Wat toen gebeurde, gebeurt gelukkig ook vandaag nog. Er zijn plaatsen op deze aarde, waar het werk van de Geest niet te stuiten lijkt. En daar kun je alleen maar blij van worden.- Jaargang 44
- nummer 12
God zij geprezen!
Maar soms is de bodem minder vruchtbaar en gaat het mondjesmaat. Met één tegelijk. Onderschat daarin echter niet het werk van de Geest, want die ene kan voor de voortgang van het evangelie en de komst van Gods rijk van onschatbare waarde zijn.
Hongersnood
Twee vrouwen zijn op weg naar Israël. Ze komen uit Moab. Naomi en Ruth.
Naomi gekromd en gebogen.
Getekend door het leven. Ooit is zij met haar man Elimelech en haar beide zonen Machlon en Chiljon weggetrokken naar Moab, omdat er hongersnood was in Israël. En hongersnood is iets verschrikkelijks.
Hongersnood in het beloofde land, waar God altijd voor zijn volk zou zorgen. Hoe is dat toch mogelijk!
Een land overvloeiende van melk en honing, dat had God beloofd, maar er is geen brood meer te krijgen.
Hongersnood.... is dat een teken, dat het niet goed gaat? Dat de mensen God hebben verlaten? Dat het geestelijk armoede troef is geworden?
Het gezin van Naomi en Elimelech is weggetrokken.
Konden ze het niet langer volhouden in het beloofde land? Maar het is wel een hele grote stap die zij maken.
Terug naar de bron
Het leek een heel gelukkig gezin te zijn. Een man, een vrouw en twee jongens.
De jongens trouwden er met een paar aardige meisjes en ze leefden daar in de vreemde; heel gelukkig!
Maar hoorden ze daar wel thuis? Ze waren toch kinderen van het volk van God? Het volk waarmee de Here een hele bijzondere relatie heeft.
Soms moet er iets heel ergs gebeuren, voordat het besef doorbreekt: hier hoor ik niet thuis.
Er valt een verschrikkelijk donkere schaduw over het leven van Naomi. Eerst sterft haar man Elimelech.
En vervolgens haar beide zonen Machlon en Chiljon. Het leven van Naomi stort in.
Geen man, geen zonen meer. En dus geen toekomst!
Wie zal er voor haar zorgen? Wie zal de naam van Elimelech hooghouden.
En dan gaat ze terug. Terug naar Israël.
Terug naar het be-loofde land. Haar beide schoondochters gaan mee. Maar ach, wat heb je aan schoondochters, wanneer zij je geen kleinkinderen kunnen geven. En daarom neemt Naomi afscheid van hen. Ga terug naar je eigen volk, je eigen goden. Denk aan jezelf, denk aan je eigen toekomst.
Wacht op een andere man.
En de één, Orpa, keert terug. Terug naar haar eigen volk. Haar eigen goden.
Een schitterende belijdenis
Blijkbaar heeft Naomi met deze woorden bij Ruth een gevoelige snaar geraakt. Ruth is niet alleen uit medelijden met Naomi meegegaan. Nee, zij heeft in het gezin van Elimelech en Naomi God leren kennen. Zij heeft de Here lief gekregen. En ook het volk van God.
Het geloof in de God van Israël heeft een stempel op haar leven gezet, en daarom gaat zij met Naomi mee, zal zij altijd voor Naomi blijven zorgen.
‘Uw volk is mijn volk, uw God is mijn God’, zegt ze.
En daar wordt je helemaal stil van. Die woorden ontroeren je tot in het diepst van je ziel. Een jonge vrouw, al heel vroeg weduwe, zij gelooft in God, die een God van het leven is.
Zij belijdt tegenover Naomi haar geloof. Heel eenvoudig: uw volk is mijn volk, uw God is mijn God. Maar tegelijk ook heel indrukwekkend.
Want door deze belijdenis breekt zij met haar eigen volk en met de goden van Moab. Naomi, ik wil nu behoren bij uw volk en bij uw God.
Daar ligt mijn leven, dat is mijn toekomst!!!
Bitterheid
Hoe zal Naomi reageren?
Je verwacht, dat- er tranen van blijdschap over haar wangen zullen rollen, dat ze haar armen om Ruth zal heenslaan en zal uitroepen: Mijn dochter, mijn dochter, wat maak je mij daar verschrikkelijk blij mee!!
Niets van dat alles. Naomi zwijgt in alle toonaarden.
Zij zegt helemaal niets. Ze blijft stom en doof voor de belijdenis van Ruth. En zonder nog een woord tegen Ruth te zeggen, vervolgen ze hun weg naar Bethlehem. Hoe kan dat? Naomi is, door wat ze heeft meegemaakt, een verbitterde vrouw geworden. Ze kan niet meer lachen. Ze is helemaal naar binnengekeerd.
En het ergste van alles: zij is haar God kwijt. Ik denk, dat zij daarom ook niet reageerde op die schitterende belijdenis van Ruth. Dat was haar te hoog gegrepen, want zij is haar God kwijt. Wanneer zij in Bethlehem aankomen, zegt zij tegen de mensen: Ik wil niet meer dat jullie mij Naomi noemen. Mijn naam is nu voortaan Mara. En die naam betekent bitterheid. God heeft een bittere vrouw van mij gemaakt. Hij heeft mij geslagen in het leven. Ik ben alles kwijt. Mijn man!
Mijn kinderen! Mijn leven is kapot! Er is voor mij geen toekomst meer!
Troost!
Wat moet je daar nu op antwoorden? Hoe kun je zo iemand troosten? Ik zou het niet weten.
Wanneer iemand zo haar gal spuwt, sta je met een mond vol tanden. Wie zal door dat verdriet, door dat cynisme heen te breken?
God breekt echter door die bitterheid van Naomi heen. Hij laat haar niet in de steek. Dat dacht ze. Zo beleefde zij haar verdriet: God heeft mij verlaten. Hij laat niet aan haar lot over. Zij is niet voor niets teruggekeerd in het land der belofte.
Naar de bron van het leven. Op een hele subtiele manier is de Geest van God aan het werk gegaan om Naomi weer een toekomst te geven. En dat doet Hij d.m.v. Ruth. Op een wonderlijke manier komt zij in contact met Boaz. God brengt hen bij elkaar. Boaz en Ruth!
Twee gelovige mensen, die God gaat gebruiken om Naomi een toekomst te geven, maar ook zijn volk Israël. God denkt aan Naomi, en zij verandert van een verbitterde vrouw in een hele blijde vrouw.
En God denkt aan zijn volk Israël. Want het kind van Baoz en Ruth zal de grootvader zijn van Israëls grote koning David. En uit deze David zal de verlosser van Israël en de verlosser van heel de wereld geboren worden! Jezus Christus, Gods Zoon in het menselijk vlees. Immanuël: God met ons! De Geest baant wegen in de tijd.