Peter
2000-07-21
Al een tijdlang komt er geen ‘Terloops’ meer uit de grote stad Zaltbommel. Ik begon me al wat zorgen te maken, toen eindelijk het verlossende telefoontje kwam. ‘Met Peter... ik denk dat ik er een punt achter zet. Ik heb nu zo'n 33 jaar voor Opbouw geschreven, waarvan 25 jaar de rubriek Terloops. 't Wordt nou tijd om te gaan stoppen’. P.C. van Wijk, Zaltbommel. Zo ondertekende hij zijn artikelen in ons blad. P.C. zo noemden we hem onder elkaar op vergaderingen en tijdens de weekenden van het jeugdwerk. Het GLJC, waar P.C. van Wijk decennialang de grote voortrekker van is geweest. Een door en door gereformeerde jongen, die vanaf de Vrijmaking een vooraanstaande rol vervulde in het landelijk jeugdwerk.- Jaargang 44
- nummer 15
Zijn pen is altijd zijn grote kracht geweest. Schrijven was z'n lust en z'n leven. En hij bestreek een heel breed terrein. Een echte allrounder, zoals je die vandaag nauwelijks nog tegen komt. En P.C. was een echte bestuurder.
Ik weet niet binnen hoeveel organisaties hij lid van het bestuur is geweest.
Ze wisten hem ook altijd te vinden. Nee-zeggen stond niet in zijn woordenboek, soms tot groot verdriet van zijn vrouw. Maar nu terug naar Opbouw. Terloops heeft jarenlang een plaats gehad in ons blad. Ik heb me er altijd over verbaasd, hoe P.C. telkens weer een onderwerp wist te vinden.
Nu is Van Wijk een belezen man. Wie ooit een blik heeft mogen werpen in zijn studeerkamer in de Gasthuisstraat, zal verbaasd hebben gestaan over de veelheid lectuur en literatuur, waarover hij beschikte. En het meeste was nog gelezen ook. Daarnaast had hij een gigantische verzameling knipsels en aantekeningen. Politieke en maatschappelijke onderwerpen werden door hem aangesneden, over bijbelse en ethische onderwerpen schreef hij heel graag, maar vooral ook over de geschiedenis. Daar had hij zich heel grondig in verdiept. Met name de kleine geschiedenis, ‘la petite histoire’.
De geschiedenis van Bommel en van de Bommelerwaard en van de mensen, die daar leefden. Daar heb ik persoonlijk nog het meest van genoten.
Hoe hij in kort bestek iets wist te vertellen over een man of vrouw uit de streek die hem lief was. Schitterende anecdotes, die je wisten te ontroeren.
In die 25 jaar heeft hij zijn lezers weten te boeien door wereld te beschrijven, waarin hij zelf geleefd heeft en die hem lief is geworden.
P.C. van Wijk heeft z'n pen neergelegd.
We gunnen hem van harte op dit front wat rust, al zal hij ongetwijfeld bezig blijven, zolang zijn gezondheid het hem toestaat. Peter, bedankt!
Geniet samen met je Pleunie van Gods goede schepping en A Dieu!
J. Bouma, Kampen