Kind gezocht

2000-08-04
  • Jaargang 44
  • nummer 16
Ik heb in de gids de aankondiging gelezen en nu wil ik ook het programma zien. Ik heb geen idee wat ik mij er bij voor moet stellen; er wordt een picknick georganiseerd waarbij ouders die een kind willen adopteren een zoon of een dochter kunnen uitzoeken.
Tijdens de introductie blijkt dat het minder willekeurig toegaat dan werd gesuggereerd. De ouders zijn van tevoren geselecteerd en de kinderen zijn kinderen die 'moeilijk plaatsbaar' zijn. Hun dossier doet adoptie-ouders in spé afschrikken. Vandaar dat ze hier eerst kennismaken met de kinderen en daarna pas de gegevens krijgen.
Al met al doet het toch erg Amerikaans aan. De te adopteren kinderen dragen allemaal eenzelfde t-shirt zodat ze duidelijk te herkennen zijn. Ouders zwermen om hen heen, tussen de suikerspin en de draaimolen door. Een jongetje verwoordt hoe hij zich voelt.
'Het is net of je in een etalage zit.' Ik vraag mij af hoe die kinderen dit beleven.
Allemaal hebben ze al diverse pleeggezinnen achter de rug, allemaal zijn ze dikwijls teleurgesteld, allemaal willen ze zo graag.... En waar hangt het van af of ze na deze middag een nieuwe kans krijgen? Van hun nette uiterlijk of hun beleefdheid? Of was spontaniteit en durf meer aangeslagen?
En als je nieuwe ouders je kiezen om hoe je nu bent en doet, in hoeverre mag je dan later je ware ik laten zien?
Wellicht zie ik het te zwart-wit. Maar ik besef weer eens te meer hoe fantastisch het is dat wij een Vader hebben die ons dossier van voor tot achter kent, die het tegen Zijn licht houdt en zo alle zwarte plekken feilloos ziet. En Die toch zegt: 'Kom maar, je bent mijn kind, Ik wil jouw Vader zijn.'

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief