Christenzijn in een veranderende wereld: problemen en perspectieven
2000-08-04
Momenten van rust. Wat is het belangrijk, dat we momenten van rust kennen.- Jaargang 44
- nummer 16
Ik schreef hiervoor: we leven in een haastwereld, een haastcultuur. En de informatie- en technologiesector rollen onmiskenbaar over ons heen.
We raken onder de indruk van het ongekende en het grenzeloze dat de nieuwe economie ons biedt. En enthousiast maken we allemaal gebruik van die ongekende mogelijkheden...
Wat zijn die rustmomenten (gezamenlijk als gezin en persoonlijk) van groot belang. Wat is de zondag van uitermate groot belang. Het sociale gebod van God bij uitnemendheid. Wij moeten het aandurven om nee te zeggen tegen een ontwikkeling die ons tot moderne slaven maakt (slaven, die het ondanks goede voorzieningen, zwaarder krijgen dan de slaven van vroeger).
Nee zeggen tegen dat proces waarin de gulden, de D'mark en de dollar belangrijker zijn dan een uniek mens.
Gods wijze gebod om te rusten kan niet zonder negatieve gevolgen overtreden worden. Ik pleit voor inzet (in de kerk en op het werk), voor toegewijd bezig zijn, maar niet ten koste van de noodzakelijke rusttijden. Niet ten koste van je eigen menszijn en van je eigen geestelijke voeding en vernieuwing. Wat in onze cultuur dringend nodig is dat is echt zijn, transparant zijn. Jongeren hebben mensen nodig die op een waarachtige, authentieke manier de Heere dienen.
Mensen die leven uit Christus, omdat ze weten dat hun zonden vergeven zijn en die daarom uit liefde naar zijn geboden leven. Die iets van Christus reflecteren op hun omgeving en anderen jaloers maken. Enkel traditiegodsdienst maakt geen indruk. Dat stoot eerder af. Het wordt als knellend ervaren en niet als aantrekkelijk. Een leesbare brief van Christus, “kenbaar en leesbaar voor alle mensen”, schrijft de apostel in 2 Corinthe 3. Mensen uit één stuk: 's maandags bij Albert Heijn, dinsdags op de fitness, 's woensdags op de snelweg, donderdags op het werk... en 's zondags in de kerk. Echt zijn, ook naar onze onkerkelijke buren toe, naar onze jongeren. Wat zijn jongeren gezegend, als ze met geestelijk denkende en levende mensen omringd worden, in het gezin, op school en in de gemeente.
Dit is een gedeelte van een boeiend artikel, dat Dr. G.van den End, Hervormd (gereformeerd) predikant te Voorthuizen, onder bovengenoemde titel schreef in "DE WAARHEIDS VRIEND". Ja, het beste evangelisatiemateriaal ben je zelf wanneer je tegenover je ongelovige buren een duidelijk leesbare brief van Christus bent. Ik heb het idee, dat heel wat van die brieven verkreukeld in de prullenbak zijn terechtgekomen.
Wat doen we eraan om die prullenbak te legen, die verfomfaaide epistels bij elkaar te rapen en de kreukels glad te strijken, zodat ze opnieuw toonbaar worden? Ik geloof, dat er naast de evangelisatie ten opzichte van hen, die buiten de kerk leven, heel wat binnenkerkelijk evangelisatiewerk verricht moet worden.
Willen wij er wel voor uitkomen, dat wij helemaal bij Jezus horen? Zet die heilige naam alleen al ons in vuur en vlam? Ik kreeg pas een brief van iemand, die na veel leed en lijden God had vaarwelgezegd. Ze kon het woord God en de term gemeenschap der gelovigen niet meer horen. Het wekte weerzin. Maar ze schreef me, dat ze tot rust gekomen was en Jezus als haar Heiland had hervonden en hoe gelukkig ze zich nu voelde ondanks al het gebleven verdriet. Begrijpt u, dat dan mijn dag niet meer stuk kan?
Er zijn kinderen van God, die door hun levenshouding een apart accent geven aan hun getuigenis al moet daarbij de wijze wel tijd en wijze kennen.
Je kunt natuurlijk ook de mist ingaan doordat je denkt God te moeten verdedigen tegen de aanvallen van verwijtende mensen. Dan kies je een geheel verkeerde invalshoek!
Zoals die man, die via een ingezonden stuk in het dagblad: "TUBANTIA"
opmerkte: "Als ik God was en iemand probeerde mij de schuld van de vuurwerkramp te geven, dan trof ik 'm meteen met een flinke bliksemstraal. Als straf!"
Zò moet het natuurlijk niet! Hoe durf je jezelf in je gedachten te identificeren met de Almachtige! Dit is geen propaganda voor het evangelie. Hier ontbreekt de liefde! Zo speel je de duivel in de kaart! God geve ons in woorden en daden de wijsheid en de kracht om zonder opsmuk te laten merken hoe heerlijk het is Hem te mogen kennen als onze trouwe hemelse Vader die in Christus Zich wil ontfermen over iedereen, die het van Hem in alles verwacht!
O. Mooiweer, Enschede