Vervolgverhaal
2000-08-18
Misschien weet u nog hoe ik al weer een hele tijd geleden schreef over een vriendin. Toen zij de mooie winterjas zag die ik in de kringloopwinkel had gevonden zei ze 'God zorgt toch maar weer goed voor jou.' Ik zei toen dat God dat ook voor haar wilde doen.- Jaargang 44
- nummer 17
Weet u het weer?
Inmiddels gaat zij iedere zondag mee naar de kerk. Niet vanwege mijn opmerking toen, maar doordat God haar Zijn macht heeft laten zien. Op een manier waar wij, geboren en getogen kerkbezoekers jaloers op zouden kunnen zijn. Misschien dat ik het wonder dat zij mee mocht maken ook nog eens verhaal, maar nu niet. Nu gaat het over een zondagochtend dat zij met ons mee fietst. Johan rijdt met de jongens voorop. Wij volgen op enkele tientallen meters. Praten en fietsen tegelijk kost nu eenmaal wat snelheid. En we zitten midden in een spannend en vooral komisch van verslag van de eerste bijeenkomst van de schrijfcursus die mijn vriendin volgt. Ineens horen we Johan roepen en zien we hem naar de weg wijzen. Meestal betekent dat dat er glas ligt maar dat is nu niet het geval.
Op het fietspad ligt een onaangebroken rol dropmenthos. 'O, dat is zonde,' zegt mijn vriendin en ze maakt een noodstop. Een beetje giechelend pakt ze de rol op. Misschien is het wel een beetje gek. Tegen je kinderen zeg je tenslotte altijd dat ze geen snoep van de straat op mogen rapen. Maar zo'n hele rol, terwijl je net op weg bent naar de kerk?
'God zorgt toch maar weer goed voor mij,' lacht ze. En ik lach met haar mee.
Ik kan niet anders dan dat beamen.