Heldendaad
1998-01-23
"Toen gebeurde er een wonder", aldus het opschrift boven een fragment uit World Chr. Digest, opgenomen in een boekje, 100 jaar vereniging Nederlandse Zeemancentrale (23 februari 1893 - 23 februari 1993), de vereniging waarvan Prins Bernhard beschermheer is: "Ik ben maar een gewoon soldaat en ik heb de oorlog meegemaakt. Veel gevochten, heel Frankrijk door en tot diep in Duitsland. Ik heb mensen rondom mij zien sterven en heldendaden gezien bij de vleet. Maar het diepste heeft mij getroffen, wat er gebeurde aan boord van het troepenschip, dat mij naar Europa bracht.- Jaargang 42
- nummer 2
In vredestijd zou de 'Dorcester' al geen plezierboot zijn geweest, en in oorlogstijd was het nog veel meer behelpen, nu het schip tjokvol zat met zeezieke soldaten en munitie. We hadden vier geestelijken aan boord.
Wat godsdienst aangaat, zat er onder de soldaten van alles, en de geestelijken verschilden net zo: twee waren protestant, één rooms en één joods. Beste kerels, die alles deden om er de moed bij ons in te houden.
Het was op een avond, de meeste jongens sliepen al, maar ik kon het in de benauwde kooi niet uithouden en liep wat op het dek heen en weer. Het was bitter koud, met een woelige zee. Van verre seinde een torpedojager. Toevallig had ik wat seinen geleerd en verstond de boodschap: " Voorzichtig, vijand".
Recht boven mijn hoofd schreeuwde de uitkijk: "Periscoop aan stuurboord".
Meer heb ik niet verstaan. Er kwam 'n geweldige ontploffing en van alles vloog de lucht in.
Drie mannen snelden naar de kast en begonnen vlug zwemgordels uit te delen: de twee protestantse en de joodse geestelijke. Een ogenblik later stond de roomse er ook bij.
"Kalm aan, mannen", zei een van de twee dominees, "er zijn er genoeg voor iedereen."
"Dat kan niet, " dacht ik bij mezelf en keek naar de lange rij mannen vóór mij. Goddank heb ik niemand weggedrongen.
Toen de kast leeg was, stond ik met drie kameraden zonder gordel. Het schip zonk snel en zou over enkele minuten ondergaan. De ene dominee keek ons triestig aan. "De kast is leeg, jongens." Toen gebeurde er een wonder. Als op commando deed ieder van de geestelijken zijn eigen reddingsgordel af en hield ze ons voor. "Hier, pak aan, mannen."
Wij gingen achteruit. "Neen meneer", stamelden wij. "Dat doen we niet."
"Pak aan", herhaalden ze. Ik deed de gordel aan en sprong, ging onder, maar de gordel trok me op. Ik draaide me om, om naar het schip te kijken.
Op het verlaten dek, waar de golven al overheen sloegen, stonden onze vier geestelijken arm in arm en met gebogen hoofd.
Duidelijk hoorde ik hen zingen, maar verstond de woorden niet. Toen ging er een siddering door het schip, eer het in de golven verdween en de golven de vier mannen verzwolgen.
Als in droom, zie ik hen vaak staan, zoals ik ze voor 't laatst zag. Dat was de grootste heldendaad, die ik heb meegemaakt."
Dit stuk troffen wij aan in: 'DE WAARHElDSVRIEND'.
Wanneer je het geheel op je laat inwerken word je er alleen maar stil van!