Met Babette door de Betuwe
2000-10-27
Onlangs smaakte ik het genoegen bijna twee weken door te brengen in de Nederlandse vestiging van l’Abri in Eck en Wiel. Ondanks het feit, dat ik l’Abri reeds bijna dertig jaar lang met belangstelling volg, was ik er nog nooit voor een langere periode geweest. Graag deel ik mijn ervaringen met u en jullie in dit persoonlijke verhaal.- Jaargang 44
- nummer 22
Laat ik beginnen met een korte introductie van de medewerkers, die met veel inzet en liefde bezig zijn in dit christelijke studiecentrum in de Betuwe.
Ik beperk me tot die mensen, die ik zelf in actie heb gezien. Riana en Henk Reitsema zijn opgegroeid in Zuid-Afrika en hebben daar, maar ook in Amerika, hun opleiding genoten.
Zij verloochenen hun afkomst niet door in hun gezin onderling Afrikaans te spreken. Hun nageslacht, twee prachtmeiden van 0 en 2 jaar oud, zijn zonder dat ze het in de gaten hebben belangrijke mensen op l’Abri.
Doorlopend houden Babette en Ariëlle de gasten voor waar het in het evangelie eigenlijk om draait: Gods liefde ontvangen als een kind. Ik heb in ieder geval genoten van dit tweetal.
Bijna dagelijks trok ik er met de fiets op uit met Babette, door een zonovergoten Betuwe met zijn mooie, rijpe appels en peren. Dat zij me steeds opa noemde, nam ik maar op de koop toe …..
Verder zijn Robb en Christa Ludwick vaste medewerkers van l’Abri in Eck en Wiel. Robb is afkomstig uit de Verenigde Staten, waar ook Christa na haar opleiding tot psychologe in Utrecht enige tijd heeft gestudeerd. Ik denk, dat Wim en Greta Rietkerk, de ouders van Christa, nauwelijks nog introductie behoeven voor de lezers van Opbouw. Vanuit Eck en Wiel reisden we eens per week naar het l’Abrifiliaal in Utrecht voor een lezing of een film, waar we hen bezig konden zien.
Vragen
Ik gaf al aan, dat l’Abri een christelijk studiecentrum is. Belangstellenden kunnen daar terecht met vragen, die op één of andere manier te maken hebben met het christelijk geloof. Er is een bescheiden bibliotheek en er zijn zeer veel cassettebandjes voorhanden over heel uiteenlopende onderwerpen.
De medewerkers helpen de gasten tijdens een persoonlijk gesprek bij het samenstellen van een studieprogramma.
Je hoeft geen christen te zijn om naar l’Abri te gaan. En het kost maar weinig: voor 25 gulden per dag heb je vol pension. Ik zeg trouwens niet zo maar vol pension; de maaltijden op l’Abri zijn namelijk zeer bijzonder.
Daar wordt echt werk van gemaakt. Ik herinner me een maaltijd met hot dogs, maar ook een Chinees diner.
Alleen voor het eten zou je er al heengaan!
Die grote aandacht voor het eten is heel doordacht: maaltijd houden is - ook in de Bijbel - een belangrijke manier om contact te leggen (vgl. Openbaring 3: 20). Eten als gemeenschapsoefening.
Tijdens de maaltijd werd van alles besproken. Zo spraken we uitgebreid over christen-zijn en homosexualiteit.
Maar ook over iemands grootvader, die op eigen houtje hormoonpillen voor dieren slikte en zich daar buitengewoon wel bij voelde …..
Bezinning
Na een volle bak tijdens het zomerprogramma was het aantal gasten in september beperkt. Er waren naast uw verslaggever een tweetal Canadese vrouwen, een Duitse arts, een Hongaar en twee Nederlanders. We waren allemaal bezig met vragen over ons christen-zijn. Bezinning op de waarheid van het christelijk geloof, op werk of op relaties om maar wat te noemen.
Mensen zoekend naar manieren om mens te zijn en te blijven ….. En daar ging het Francis Schaeffer, de grondlegger van de internationale l’Abribeweging, toch om? Hij zei eens, dat God geen christenen van ons wil maken maar mensen …..
Wim Rietkerk stond de eerste najaarslezing stil bij de volgende wezenlijke vraag. Hoe kom je tot geloofszekerheid?
Zijn de knelpunten daarbij verstandelijk of emotioneel? Ik denk, dat Wim daar een belangrijk punt aansnijdt.
Laat ik er voor eigen rekening enkele opmerkingen over maken.
Geloofstwijfels kunnen veel oorzaken hebben. Soms speelt een gebrek aan bijbelkennis een rol of een verkeerde bijbeluitleg. In andere gevallen worden denkfouten gemaakt. Twijfel kan ook het masker vormen, waar onwil om tot een keuze te komen achter schuilgaat. Maar ook emotionele blokkades kunnen aanleiding vormen tot twijfels. Denk maar aan het boek Job. Overigens kan twijfel heel goed zijn. Er zijn beelden van God in omloop waar ze zo je twijfels bij kunt hebben!
Wim vroeg uitdrukkelijk aandacht voor het emotionele aspect van twijfel. Heel terecht! Soms zit er bijvoorbeeld veel verdriet achter twijfels, iets wat ik in l’Abri heel duidelijk heb gezien. Dan doet een arm om iemands schouder of een gemeenschappelijke maaltijd soms meer dan een verstandelijk betoog, hoe zinvol dat ook moge zijn. Overigens mag de aandacht voor de emotionele lijn nooit ontaarden in een geloof, dat gebaseerd is op een goed gevoel. In onze westerse cultuur dreigt de balans op dat punt volgens mij door te slaan.
Alsof het alleen maatgevend is, dat je ergens een goed gevoel over hebt!
Zwaarmoedig
Mocht de indruk ontstaan, dat mensen op l’Abri zwaarmoedig rondlopen en doorlopend gekweld worden door grote levensvragen, dan is dat onjuist.
Er wordt regelmatig gelachen.
Bijvoorbeeld, toen Christa het probleem van het kwaad verbasterde tot het kwaad van het probleem: the evil of problem! En er werd veel plezier gemaakt tijdens de vrije dag. Op de donderdagen ligt het normale dagprogramma altijd stil. We genoten op één van die dagen met "de groep"
van een heerlijke wandeling door de duinen en over het strand bij Den Haag op een zonovergoten eerste herfstdag. Natuurlijk moest ik samen met de Hongaarse gast de vrouwen uit de groep even te water laten, wat uitdraaide op allerlei natte kledingstukken.
Ut blieve kienders, zeggen ze dan in mijn woonplaats Leeuwarden in het stadsfries ….. Tenslotte worden op de middagen de handen flink uit de mouwen gestoken op l’Abri. Dat voorkomt, dat je door teveel nadenken uit het lood slaat. Zo heb ik voor het eerst van mijn leven appels en peren geplukt. Maar ook op een middag meer dan honderd vliegen doodgeslagen!
Een milieuvriendelijk bestrijdingsmiddel tegen een Betuwse vliegenplaag.
Kwetsbaar
Ik ervoer, dat de meeste gasten zich tijdens hun verblijf open en kwetsbaar durfden opstellen. Overigens is dit gelukkig geen verplichting. Eén van de Canadezen was blij, dat ze niet hoefde te vertellen, waarom ze op l’Abri was! Laat ik dat zelf in dit artikel wél doen. Ik had l’Abri opgezocht om nog eens stil te staan bij een drietal voor mij belangrijke punten: perfectionisme, ongetrouwd zijn en Gods leiding in het leven van een christen. Op alle punten ben ik wat verder gekomen. Op het terrein van perfectionisme heb ik genoten van een lezing van Richard Winter, een christen-psychiater, die doceert in St Louis in Amerika. Maar toch ook vooral van een opmerking van Joanne, die me als medegast liefdevol duidelijk maakte, dat ik niet zo streng voor mezelf behoefde te zijn.
Ze voegde er aan toe, dat God van me hield en dat Hij lijden kan gebruiken om een beter mens van me te maken. Het waren voor mij "woorden als van God" (1 Petrus 4: 11). Zo hoorde ik, een veertiger die al heel zijn leven christen is, opnieuw het evangelie van een Chinees-Canadese twintiger van boeddhistische afkomst, die vier jaar geleden tot bekering kwam!
Geen eenzaamheid...
Over het ongetrouwd zijn gesproken: het leven in de gemeenschap van l’Abri was weldadig voor me, hoewel het door zijn intensiteit ook vermoeiende kanten had. Ik beluisterde over dat onderwerp een heldere en evenwichtige lezing van Henk Geertsema, die in dit kader de prikkelende stelling lanceerde, dat in de christelijke gemeente geen eenzaamheid zou mogen voorkomen. Tenslotte gaf Barry Seagren mij in een lezing over Gods leiding in ons leven een waardevolle gedachte mee: Gods leiding is iets waar je niet in de eerste plaats naar moet lopen zoeken, maar waar je in mag rusten. Het is een zekerheid, dat God ons leven leidt. Dat is vooral een troost ….. Zo maar wat concrete vruchten, die ik in l’Abri heb mogen plukken, naast de appels en peren natuurlijk …..
Zo heb ik l’Abri ervaren als een waardevol, christelijk studiecentrum, waar mensen zich kunnen bezinnen op allerlei vraagstukken in het leven, dat zo vaak getekend is door kwaad, lijden en onvolkomenheid. Dat laatste wordt in l’Abri niet weggemoffeld: er wordt open over gepraat en soms gehuild. C’est la vie! Maar er wordt ook biddend een weg gewezen naar een schuilplaats: de levende God, die in Jezus Christus tot het uiterste is gegaan om de mensheid te bevrijden. C’est l’Abri! God zegene deze studiegemeenschap.