Winter in de zomer
2010-01-22
Zonder vertraging is twintigtien gearriveerd. De komst van een fris jaar is het moment bij uitstek om terug te blikken. Het hoogtepunt van 2009? Geen twijfel mogelijk: voor mij was dat de Cook Strait oversteek. Met Coby en de kinderen was ik in de zomer naar de andere kant van de planeet gevlogen en ben daar verliefd geworden op Nieuw-Zeeland. Nadat we het Noordereiland van Auckland tot Wellington hadden doorkruist, was het tijd om het Zuidereiland met een bezoek te vereren. De twee grootste Nieuw-Zeelandse eilanden zijn van elkaar gescheiden door Cook Strait, de zeestraat die vernoemd is naar de Britse ontdekkingsreiziger James Cook. Nadat de ferry het ruime sop had gekozen, zag ik in de verte al de majestueuze, met sneeuw bedekte bergtoppen van het Zuidereiland. De zee was kalm, de lucht was blauw en langzaam maar zeker gleed de kust van het Noordereiland weg. En daar zat ik op die veerboot, geflankeerd door twee massieve eilanden, te genieten van dit zonovergoten deel van de wereld. Hoewel ik op dat moment nog niet wist hoe het Zuidereiland mij onder de indruk zou gaan brengen van zijn geweldig mooie natuur, was deze overtocht een icoon van wat Nieuw-Zeeland te bieden heeft: weidsheid, frisheid, ruimte, puurheid. Nieuw-Zeeland heeft mij geconfronteerd met de onmetelijke schoonheid van Gods schepping. Neem alleen al de eindeloosheid van de Stille Oceaan: je staat aan de kust en als een blauw tapijt strekt het water zich uit tot aan de horizon. Ik zou er uren naar kunnen kijken.- Jaargang 54
- nummer 2
De trip naar het zuidelijk halfrond betekende voor ons het tijdelijk inruilen van de zomer voor de winter. Geen geluier onder een brandende Nederlandse zon, maar wel met opgestroopte broekspijpen en een jas aan pootje baden in de Tasmanzee, onder een lucht die er uitzag alsof ze elk moment een fikse regenbui op ons af zou sturen. Overdag liep ik met twee paar sokken in m'n schoenen en 's nachts sliep ik vaak op een elektrische deken. In onze motels hadden we de beschikking over hete lucht kacheltjes. Hoewel de winter aan de andere kant van de wereld de temperatuur niet tot een heel laag niveau liet zakken, kon het 's nachts wel koud worden. Die elektrische dekens en kacheltjes waren dan ook bepaald geen luxeartikelen. Dat die kacheltjes niet alleen handig in Nieuw-Zeeland zijn, maar ook thuis goed van pas kunnen komen, bleek een aantal maanden later. Onze verwarming thuis begaf het en de afgelopen kerstdagen zaten we in de kou. Onder een deken zat ik op de bank naar de televisie te kijken. Zo koud had ik het aan de andere kant van de aardbol niet gehad. Om het leed te verzachten, schaften Coby en ik een paar heteluchtkacheltjes aan, geheel in Nieuw-Zeeland stijl. De apparaten hebben dapper hete lucht door de huiskamer staan blazen om de temperatuur weer tot een aangenaam niveau op te stuwen. Ze rekenen net zo gemakkelijk af met de kou ten zuiden als ten noorden van de evenaar.
Jan Smit