Leren van Larry (2)
1998-05-15
Verleden keer zagen we dat volgens dr. L. Crabb vele zaken de gelovigen van hun vreugde in God en van hun zekerheid kunnen beroven.De volmaaktheidswaan kan hen brengen tot een krampachtigheid die verwoestend inwerkt op lichaam en ziel.- Jaargang 42
- nummer 10
Verdringing en ontkenning van pijn, tekort en zonde kunnen hen vervreemden van hun eigen innerlijke zelf en hen tot onechte en in feite zeer ongelukkige mensen maken. Een eisende houding tegenover de Here kan hen brengen in een conflict met God.
Het compensatiestreven kan hun ogen sluiten voor het gemis aan werkelijke vrede met God, terwijl toch in het verborgene dat gemis hen kwelt. In en bij en boven dit alles wordt de weg naar de ware kennis van nood en ellende opgebroken en het ootmoedige en belijdende gebed tot de Here onmogelijk gemaakt. Niet minder dan een breuk van de gemeenschap met God! Wat is nu volgens dr. Crabb de weg van de genezing?
Therapie
op weg naar het zien, erkennen en belijden van nood en schuld
In de gesprekken met hulpzoekers, waarin alle professionele deskundigheid tot haar recht komen kan, tracht dr. Crabb hen te brengen tot een helder inzicht in de werkelijkheid van hun situatie. Inzicht en erkenning met betrekking tot pijn en de oorzaken van die pijn. Inzicht en erkenning met betrekking tot het 'zelfbeschermingsmechanisme' , dat in ontkenning en verdringing gestalte heeft aangenomen. Inzicht ten aanzien van het compensatiestreven en van het werkelijke gemis, dat door de compensatie werd 'opgevuld'. In die weg moet dan de weg geopend worden tot een nederig gebed en tot herstel van de ware gemeenschap met God. Alle activiteiten, waarmee de hulpzoeker getracht heeft zichzelf te helpen en waarmee hij de hulp van de Here verhinderd heeft, moeten worden opgeruimd. Ruimte voor de intocht van Gods genade!
Weer oog krijgen voor de genade
van God Het inzicht in de werkelijke genade van God moet gestalte krijgen. De volmaaktheidswaan moet worden verbroken.
Het geloof, dat men ook als zondaar en nog steeds als zondaar toegang heeft tot het licht van Gods genadige liefde, moet weer gaan heersen. Genade en vergeving! Dan mag onder Gods zegen de dodelijke krampachtigheid plaats maken voor de ootmoedige maar ook vreugdevolle overgave aan de Here, waardoor vrede en vreugde terugkeren. Door de kracht van de Geest zal dan ook de strijd tegen de zonden weer mogelijk zijn. De genoegzaamheid van Gods genade bevrijdt ook van de krampgedachte, dat hier en nu alle pijn en teleurstelling verdwenen moet zijn. Zij geeft kracht om mèt God het kwade te dragen. De eisende houding wordt overwonnen. In dit alles moet het evangelie weer in het licht gesteld worden als het Woord van de hoop! Zie Hebr. 11:1 - Veel van het gehoopte wordt nu nog niet gezien. Wij zijn op weg! Onder pijn wordt de vreugde bewaard. De kramp is geweken. Maar ... de strijd blijft! Voortdurend moet het gevecht weer worden begonnen! Met het oog gericht op de volheid en de volkomen vervulling van al Gods beloften op Christus' dag.
Hulpbronnen op de weg
Gods Geest - Gods Woord - Gods gemeente! (154, 157, 162) Gods Geest heeft de macht ons van ons masker te ontdoen en onze verkeerde strategieën (ontkenning, verdringing, compensatie ...) bloot te leggen (Ps. 139:23-24: "Doorgrond mij, o God, en ken mijn hart "; Joh. 16:8: "... overtuigen van zonde "). Hij gebruikt daartoe de 'objectieve' instantie van Gods Woord, waarin de Here ons aanspreekt en ons in vermaningen en in 'voorbeeldige' bijbel-figuren de spiegel voorhoudt en ons leidt tot zelfkennis en overgave aan Hem.
Maar we zijn als leden van Christus' lichaam ook aan elkaar gegeven. En opgegeven! "Maar vermaant elkander dagelijks, zolang men nog van een heden spreken kan, opdat niemand van u zich verharde door de misleiding der zonde" (Hebr. 3:13).
Geen onderlinge vrijblijvendheid! Geen koetjes-en-kalfjes-knusheid! Het is goed om in groepsverband te werken en elkander te helpen op de weg naar zelfkennis, belijden en overgave! In liefde! In grote voorzichtigheid! Alle dwang om 'je ziel op tafel te leggen' moet afwezig blijven. Het beluisteren van lezingen en het doornemen van een boek (als dat van Larry Crabb, H.S.) kan zeer nuttig zijn. De (in)leider zou kunnen beginnen met te vertellen waar lezing of boek hemzelf geraakt of 'betrapt' heeft. Dit alles op de weg naar een onderling opbouwend gesprek, waarin de één de ander tot spiegel en zo tot hulp is! Een gedachte om in onze overwegingen omtrent 'Gemeenteopbouw' mee te nemen!
De weg van bekering
Hoe vindt nu de verandering van binnenuit plaats. Dr. Crabb tekent deze weg op indrukwekkende wijze met behulp van Hos. 14:2-4 (194). "Bekeer u, 0 Israël, tot de Here, uw God ...": Bekering als radicale verandering van levensrichting: Vàn het vertrouwen op eigen kracht, waarbij zeker ook gedacht moet worden aan de zelfbescherming door pijnontkenning, 'heilige' ijver, zonden-verdringing - tot een leven in totale overgave aan- en afhankelijkheid van God.
"Komt met woorden van schuldbelijdenis ...": Schuldbelijden dat slechts mogelijk is in werkelijke zonde-kennis, waartoe de afbraak van al onze zelfreddingspogingen is vereist. "Vergeef de ongerechtigheid": Een gebed, dat gedragen moet worden door het geloof dat God ons genadig liefheeft, zoals we zijn, waartoe gebroken moet zijn met de 'wet van de volmaaktheid' .
"Wees genadig; wij bieden als offerstieren de belijdenis van onze lippen ...": Voorop staat de hoop God beter te mogen kennen en dienen en Hem het dankoffer van ons leven te kunnen bieden.
Assur zal ons niet verlossen; op paarden zullen wij niet rijden ...": Breuk met Assur als vertrouwensgrond betekent voor ons de breuk van alle zelfbeschermingstrucs als ontkenning, verdringing, 'heilige' ijver, compensatie!
"En we zullen niet meer zeggen tot het werk van onze handen: Onze God!...": 'Onze God' staat voor datgene waarop we ons vertrouwen stellen. Dit wordt weer toegepast op alle krampachtigheid waarmee wij onze 'volmaaktheid' overeind trachtten te houden! Onze muren zijn gesloopt. Waarachtige overgave aan onze God, vol van genade!
'Puin ruimen'
Ook nu komen we tot een voorlopig commentaar. Het is treffend, hoe de professionele deskundigheid van dr. Crabb optreedt in harmonie met de genadeverkondiging. Beide nemen hun plaats in binnen het werk dat gedaan moet worden. Het is een grote opdracht de hulpzoeker door gesprekken te leiden tot een klaar inzicht in zijn werkelijke situatie, tot de dieper liggende oorzaken en gronden, tot het doorzien van zelfbeschermingsstrategieën die voor hemzelf goeddeels verborgen waren.
Daarvoor is de bekwaamheid van de vakman-psycholoog nodig. Maar dan in harmonie daarmee en als het ware in één adem de toeleiding tot de genade van God voor zondaren en de gebedsverhoring voor hen die hun zonden belijden. Hier komt ten volle de christen en de pastor naar voren.
Mooi is, dat dr. Crabb niet optreedt als een machthebber die Gods genade in eigen hand neemt en als het ware manipuleert. Hij is veeleer wegnemer van belemmeringen, puinruimer, die de hulpzoekenden leidt naar de plaats waar Gods genade hen krachtdadig omvatten kan. En zo is de Here zelf bezig in deze arbeid.
Het is vreselijk jezelf te willen helpen, . krampachtig volmaakt te willen zijn, in feite af te haken voordat je gekomen bent op de plaats van Gods heil en hulp! Maar wat kunnen wij nu doen met een boek als dat van dr. Crabb? Wij voor onszelf? Wij voor en met elkaar? Welke wegen zijn er? Welke .gevaren bedreigen ons? Daarover de volgende keer het één en ander!