100%
2000-10-13
De christelijke camping waar we dit jaar voor het eerst vakantie houden heeft tal van activiteiten. Zo zit ik met Marjon op schoot te genieten van de jeugdavond. Jongeren vanaf dertien jaar hebben de afgelopen week een lied, een stuk muziek of een mimestuk ingestudeerd. Doel: het prijzen van God. Het is heel erg afwisselend en vaak van hoog niveau. Het mooiste is echter het enthousiasme waarmee deze jongeren bezig zijn. Ook de opwekkingsliederen die tussendoor gezamenlijk worden gezongen getuigen van blijdschap en toewijding. Dan komt er een spreker. Hij heeft het over het prijzen van God. Ons doel. Hij heeft uit de campingwinkel een prijstang meegenomen. Ook gemaakt om te prijzen.- Jaargang 44
- nummer 21
Maar er moet wel een vulling in, zegt hij. En zo'n prijstang kun je instellen.
Net zoals wij dat bij onszelf doen.
Als je in de kerk zit prijs je misschien wel met de volle honderd procent.
Maar op je werk maar voor drie of vier procent. En dat is natuurlijk niet goed.
Zeg nou zelf. Waarom zing ik op deze camping wel hardop geestelijke liederen als ik de was ophang maar ga ik thuis over op geneurie zodra ik vanuit de keuken naar buiten stap?
'Laten we ervoor kiezen God honderd procent te geven,' wordt er gezegd. En natuurlijk wil ik dat. 'Steek je hand maar op als je dat wilt,' wordt er gezegd.
Oeps. Wat nu.
Als ik mijn hand nu niet opsteek geef ik een verkeerd getuigenis naar anderen.
En op zich is het ook wel goed een innerlijke beslissing te bekrachtigen met een lichamelijke uiting. Omdat je het dan zelf gewoon beter onthoud.
Maar ja, hand opsteken...
Snel gluur ik voorzichtig even naar links en recht. Zijn er al veel die het doen?
Is een-hand-opsteken-in-je hart niet een mooie gereformeerde oplossing?
Pal langs mijn neus schiet de hand van mijn dochter omhoog. Zij heeft geen bedenkingen. Zij heeft de vraag begrepen en is duidelijk in haar antwoord.
Met mijn linkerhand trek ik haar dichter tegen mij aan. Mijn rechterhand gaat mee omhoog.