Ingezonden
1999-03-19
Kort door de bocht- Jaargang 43
- nummer 6
In het nummer van 25 december 1998 was een artikel opgenomen van Ds. P. Kurpershoek van Heemstede-Haarlem, getiteld ”Terughoudend of behoedzaam”.
Die beide woorden waren ook aan de orde op de laatste zitting van de Chr. Geref. synode. Bij de behandeling van de vraag hoe het nu verder moet met de samenwerkingsgemeenten. Tegen de achtergrond van het genomen besluit om de gesprekken met de Ned. Geref. kerken op landelijk niveau te beëindigen.
De commissie, die het besluit over de samenwerkingsgemeenten had voorbereid, sprak in haar voorstel over ”behoedzaamheid” bij het zetten van verdere stappen.
De synode koos in de besluittekst voor het woord ”terughoudendheid”.
Ds. Kurpershoek merkt dan op dat het hier over meer gaat dan een nuanceverschil.
En dat is ongetwijfeld waar!
Inderdaad, het maakt veel uit of een chirurg bij een ingewikkelde operatie behoedzaam te werk gaat of terughoudend.
Van de opererende chirurg naar de Chr. Geref. synode, die zich uitspreekt over de samensprekingen met de Ned. Geref. kerken is een hele stap, maar tot zover is de vergelijking herkenbaar. De synode, ze gelooft er niet meer in. En Ds. Kurpershoek weet ook wel waaróm: de ángst voor de gevolgen van vooruit denken en doen regeert daar.
Nogal kort door de bocht, die laatste uitspraak.
En daarover kunnen we van mening verschillen. Wanneer dit de teneur van het korte artikel was gebleven, had ik mijn reactie overigens in de pen gehouden!
Ernstige bedenkingen heb ik tegen wat Ds. Kurpershoek verder laat volgen.
1. Hij voelt na deze synode-uitspraak opluchting bij zichzelf dat het niet meer hoeft. Maar wát zou er dan precies niet meer hoeven?
Het ging hier duidelijk niet over de gesprekken op landelijk niveau maar over de samenwerkingsgemeenten.
Ds. Kurpershoek is natuurlijk alleszins in staat om een en ander te onderscheiden!
Maar hij geeft er kennelijk de voorkeur aan om hier niet te onderscheiden en dus niet behoedzaam en óók niet terughoudend te reageren.
Wiens zaak wordt er mee gediend om zo te spreken?
2. We kunnen onze energie nu in andere zaken steken, niet meer gehinderd door de vraag: wat zal de ander ervan denken?
Ach nee, wat hebben we eigenlijk met die ander, met elkaar te maken...
Maar als ”we” zo denken, zijn we dan nog wel op kérkelijke wijze bezig? Of willen ”we” toch maar liever een club van gelijkgezinden zijn, die een gemeenschappelijk doel nastreven!?
Alweer: Ds. Kurpershoek weet natuurlijk heel goed dat er veel Ned. Geref. en Chr. Geref. brs. en zrs. zijn die zich allermínst opgelucht voelen maar die vóór alles verslagenheid en verdriet ervaren vanwege deze synode-uit spraken.
En die zich mogelijk afvragen: ”hebben wij misschien toch méé aanleiding gegeven tot het nemen van dit besluit?” En die vanuit de gemeenschappelijke verbondenheid (die op zoveel plaatsen aanwezig is) de vraag op zich af voelen komen: ”hoe kunnen we nu samen verder?” Wiens zaak wordt er toch mee gediend om hier bewust aan voorbij te gaan en de opmerking te lanceren dat ”we” nu onze energie in andere zaken kunnen steken...?
3. Ds. Kurpershoek sluit af en zegt dan o.m. het volgende: ”we kunnen nu meer en vrijer vooruit denken. Dat is nodig en daar zijn wij Ned. Gereformeerden eigenlijk best goed in. Voorop gaan, terrein verkennen. Soms behoedzaam als slangen, dan weer naïef als duiven.” Maar de vraag dringt zich op of deze vermetele wijze van zeggen in dít kader werkelijk nog verantwoord is!
Het was de Here Jezus zelf die bij de geweldige opdracht aan Zijn apostelen om het Koninkrijk der hemelen te prediken die bekende woorden sprak: ”Zie, ik zend u als schapen midden onder wolven; weest dan voorzichtig als slangen en argeloos als duiven.” (Math.10:16) Een taakstelling die de kerk van Jezus Christus, blijkens Math.10:23, bezighoudt tot op de jongste dag! Ook de kerken die zich Nederlands Gereformeerd noemen, mogen hier een bescheiden aandeel leveren.
Maar dat laat onverlet dat we moeten blijven werken aan het ”Sámen met alle heiligen...!” Om kerk te blijven.
Arriën Heetebrij, Apeldoorn.