In dat huis daar woont een vrouw
1999-04-30
- Jaargang 43
- nummer 9
Verrassing
De moeder van wijlen Augustinus heeft heel wat voor haar zoon gebeden. Dat is de meesten van ons wel bekend.
In onze tijd zullen er ook wel veel van die moeders (en vaders) zijn. Immers, een zoon, dochter, van zoveel tranen en gebeden kan niet verloren gaan. Dat werd toch volgens de overlevering tegen Monica gezegd? En wat heeft haar zoon uiteindelijk niet voor het Christendom betekend!
Er valt ook wel wat te bidden, als kinderen niet meer op de weg Jezus willen gaan. Maar het hangt niet van ons vele bidden voor hen af, of ze er weer bij gaan horen. Misschien is het zo dat, voor al onze zorg en bezorgdheid, hoe begrijpelijk en terecht vaak ook, God ons wel eens fijntjes uitlacht.
Hij is soms van een heel andere kant bezig dan wij verwachten.
Neem dit nou:
Hij bidt
allang niet meer
hij heeft de band
met God verbroken.
Hij vindt
de wereld rot
corrupt en dwaas.
Hij steunt
het Foster Parents Plan
en geeft
voor vluchtelingen
en verdrukten.
Omdat
God het niet doet
reikt hij de hand
aan Novib
voor ellendigen
uit rampgebieden.
Zelf bouwt hij zich
een huis, een tuin
vindt warmte bij
vrouw, kind en vriend.
Hij dankt
allang niet meer
hij heeft de band
met God verbroken.
Maar aan
zijn eigen tafel
zit een kind
handjes gevouwen
oogjes dicht.
Het bidt.
Ytje Veefkind-Eenkhoorn, Amersfoort