Levensverhalen van oude mensen
1999-07-09
Als je twintig jaar werkzaam bent geweest als pastor in een verzorgingstehuis heb je uiteraard ontzettend veel ervaring opgedaan en wil je graag daarvan het nodige kwijt aan anderen. Dan ontstaat er vaak een boek, dat zeer lezenswaardig is.- Jaargang 43
- nummer 14
Want hoeveel mensen worden niet regelmatig geconfronteerd in hun nabije omgeving met dementerende familieleden?!
Het is de pastor, die zich als taak gewezen ziet dergelijke ouderen te bezoeken, bij te staan en te begeleiden. Dat vergt veel van degene, die in dat kader een pastorale functie heeft. Je komt mensen tegen, die je steeds weer hetzelfde verhaal doorgeven. Er zijn er bij, die angst voor de dood hebben en met hun verleden niet zijn klaargekomen.
Er zijn ouderen, die verschrikkelijke dromen hebben. Ze zien een poort wijd openstaan, maar ze mogen er niet doorheen, want hun naam ontbreekt in het gouden boek. Je kunt dan hen die stervend zijn, de handen opleggen en hen zegenen. Dat doet hun heel wat en het geeft jezelf als pastor ook een gevoel van bevrijding. Het is het teken van Gods nabijheid in de neergang van een mensenleven, dat de ultieme grens nadert.
Soms strekken ze zelf de handen naar je uit en trekken je naar zich toe.
Ze willen je niet meer loslaten.
Soms kan je ook volstaan met alleen maar aanwezig te zijn. In het boek, dat we hierbij bespreken, heeft de auteur zelf bepaalde gedichten ingelast. Eén daarvan heeft als titel:
Op bezoek bij een oude dame.
Je probeert als dominee ergens troost te bieden aan hen die je nog bereiken kunt. Het blijkt uit dit boek, dat Psalm 23, die machtige herderspsalm van David, dan velen aanspreekt.
Ook II Cor. 5 of Openbaring 21 b.v. kunnen in een bepaalde concrete situatie van toepassing zijn. De pastor, die dit boek schreef, heeft dikwijls het “Onze Vader” gebeden. Dat laat zich verstaan, omdat het voormensen, die met hun geest ver weg zijn, een herkenbare gebedsformulering oproept. Maar ook een kort vrij gebed kan soms een bijzonder effect hebben.
Ik herinner mij uit mijn eigen pastorale praktijk, dat ik op een zaal met allemaal demente bejaarden eens via enkele zinnen de HERE aanriep. Plotseling begonnen al deze mensen zomaar zelf te bidden. Het was een kakofonie van klanken. Maar ik ervoer daarin de werkzaamheid van de Heilige Geest. Het raakte me diep, omdat opnieuw bleek, dat Gods werk in een mens niet verloren gaat. Hoe moeilijk kan de pastor zich losmaken van hen, aan wie hij zich in de loop der tijden verbonden is gaan voelen. Hoe moet je somsniet worstelen om je emoties te beheersen op de dag van hun begrafenis.
Je leert steeds meer, dat je afhankelijk bent van Hem, die je zendt. Ds. Laura Reedijk-Boersma, is de auteur van dit geschrift.
We zijn haar daarvoor dankbaar en bevelen haar bundel verhalen van harte aan!
N.a.v. Laura Reedijk- Boersma, “Laatste levensdagen”; Uitgeverij Kok, Kampen; 160 pag., f 24,90
O. Mooiweer, Enschede