Lijfspraak
1999-09-17
Het kan je ineens raken. Het ontroert je, maakt je blij,- Jaargang 43
- nummer 19
geeft je rust en houvast of iets anders. In ieder geval doet het iets met je. En voor de rest van je leven 'hoort' het bij je: een woord, een regel, een zin, een couplet, strofe, tekst,gedicht. Deel 3 in de serie Lijfspraak.
I waited patiently for the Lord
He bent and heard my cry
He brought me up out of the pit
Out of the muddy clay
I will sing, sing a new song
I will sing, sing a new song
How long, to sing this song?
How long, to sing this song?
How long? How long? How long? How long?
To sing this song?
He set my feet upon a rock
Made my footsteps firm
Many will see
Many will see and fear
I will sing, sing a new song
I will sing, sing a new song
How long, to sing this song?
How long, to sing this song?
How long? How long? How long? How long?
To sing this song?
(Psalm 40: 2-4 Vertaling U2 in '40')
De vernieuwing verwachten
,,Vernieuwing is mij op het lijf geschreven.
Daarom ben ik denk ik ook geen dominee geworden.
Als predikant ben je toch vooral bezig met het beheersen van de status quo: het verbeteren van de bestaande kop en schotels, zeg maar. Terwijl ik dan denk: Hé, er zijn meer kopjes te bedenken!
En daar vervolgens mee bezig ga. Ik realiseer me dat er niets nieuws onder de zon is. Nieuw is altijd relatief. Maar voor jouw gemeente is een gedachte of activiteit misschien wel nieuw.
Dat is iets waar je gaandeweg achterkomt.
Psalm 40 ademt ook die sfeer van vernieuwing, van toekomst. Het gaat voor mij niet zozeer over geloofsvertrouwen voordat er uitredding komt, maar meer over dankbaar terugkijken op de redding uit de nood: de nood waarin je zit als je zonden toelaat en er niet mee wilt breken. Het gaat over dankbaar vaste grond onder de voeten voelen en een nieuwe overtuiging en levensroeping ervaren: to sing a new song. Maar tegelijkertijd is er ook vertwijfeling: How long to sing this song? How long? Hoe lang zal het duren voordat het in de kerk doordringt dat we vernieuwd moeten worden?
Vernieuwd doordat God door zijn Geest zijn Wet in ons binnenste schrijft?
Zodat ook wij kunnen zeggen: Ik heb lust uw wil te doen, mijn God. Uw wet is in mijn binnenste.
Als het zover is zullen we de liefde tot elkaar weer gaan ervaren en onze uitstraling naar buiten weer terugkrijgen. En dat is dan ook het moment waarop jongeren weer aanhaken.
Want waarom zouden ze nu blijven? Als ik hen vraag naar de nadelen van het christelijk geloof staat de kerk met stip op nummer een. En ik kan ze geen ongelijk geven. Er is geen aansluiting. Bij wat hen beweegt, bezighoudt.
De vragen die er leven.
We zullen terug moeten naar de basis, naar het begin. Kruisdood, vergeving van zonden, eeuwig leven, vernieuwing door de Geest: het zijn de kernwoorden van het geloof.
Je hoort ze iedere zondag, maar niemand vertelt je wat de volgorde is en wat het met jou te maken heeft. Teruggaan naar het begin betekent teruggaan naar wat er bij je doop is beloofd en daar 'amen' op zeggen. En vervolgens iedere dag beginnen met de vraag: Wil ik daar vandaag mee leven? Vrijwel iedere dag schrijf ik even op wat de prioriteit in mijn leven moet zijn. Ik teken dan een piramide met vijf verdiepingen.
God staat bovenaan, op de eerste plaats. Daarna volgen partner, privérelaties, werk en ontspanning.
Bij het maken van keuzes kijk ik naar die piramide.
Om vast te stellen wat prioriteit heeft. Natuurlijk kun je zeggen: Nee, dat doe ik zondag wel. Maar verwacht dan niet te veel van het geloof.
Unspeakable joy. Dat is het gevoel dat psalm 40 bij mij achterlaat.
Vreugde. Lyrisch worden.
Het raakt me van alle kanten.
Niet in de laatste plaats vanwege de prachtige contrasten: hulpeloosheid, gevolgd door uitredding door God, de overtuigde belijdenissen in vers 10 en 11 en de hulpvraag in vers 12 en 13. Een complexe mix aan gevoelens: hulpeloosheid, kwetsbaarheid, voelbaar vaste grond onder de voeten, hersteld vertrouwen, een nieuw lied in de mond. Zo herkenbaar. Een vernieuwing van binnenuit.
Ook voor de traditionele kerk in Nederland.
Daar ben ik diep van overtuigd.
God wil en gaat heel veel geven aan zijn gemeente. Die verwachting heeft Hij in mijn hart gelegd. Het is een verwachtingsvol uitzien naar Hem, naar zijn redding. I waited patiently. Dat doen wij vandaag niet meer: Verwachtingsvol een dag beginnen, benieuwd naar wat Hij gaat doen. Dat kunnen we niet, omdat we het niet geleerd hebben: We missen in de kerk voorbeeldfiguren die ons dat voorleven. Vaders, moeders die hun kinderen de daden van de Here inprenten. Zodat kinderen leren te verwachten. Want daar begint het mee: Verwachtingsvol uitzien naar zijn komst en dan ook beschikbaar zijn. Als we hier nu eens mee beginnen: moet je dan eens zien wat God allemaal kan doen."
Wouter Rozema (35) is Kerkelijk Werker met preekbevoegdheid (KWP'er) in de Nederlands Gereformeerde Kerk in Zwolle (II).