Tweedeling
1999-10-29
Het Journaal maakt melding van een nieuwe passagiers-- Jaargang 43
- nummer 22
terminal in de haven van Amsterdam.Want: dure cruises liggen goed in de markt.
Aan luxe geen gebrek.
Zwembaden, fitness-ruimten, kapsalons, een casino, artsen, fysiotherapeuten, een juwelier, luxe restaurants: alles is aan boord aanwezig. Dat mag allemaal best wat kosten. Een reisje van zo'n 30.000 gulden per persoon blijkt geen uitzondering.
Verzorging
De volgende dag in een verzorgingstehuis. Veel patiënten moeten een kamer delen. Wie naar de WC moet, moet soms een uur wachten totdat hij of zij geholpen wordt.
Het leven lijkt te bestaan uit wachten en afwachten.
Sommige mensen krijgen één of twee keer per jaar bezoek. Op een afdeling is een stagiaire aan het werk, ze is verantwoordelijk voor tien mensen die hier wonen. Maar een stagiaire mag toch nooit alleen staan? "Dat klopt. Maar er is geen personeel. Af en toe kijkt het hoofd even om de deur of het goed gaat. En ik red me wel, hoor" zegt ze en gaat door met haar werk.
Vakantie
Een terras aan het water bij Gouda. De komende vakantie blijkt hèt gespreksthema.
"Waar ga jij heen met vakantie?"
"We gaan twee weken naar Tenerife. En in het najaar gaan we naar Sri Lanka. En jullie?" "We gaan op safari door Kenya. Prachtig land, twee jaar geleden zijn we er ook al geweest." En passant merkt de gesprekspartner op dat de koffie op dit terras alwéér duurder is geworden.
"Drie-vijf-en-twintig, pittig prijsje". Zou hij ook beseffen hoe weinig de boeren in Latijns-Amerika verdienen aan zijn kopje koffie?
Johan moet wachten
Een paar kilometer verderop werd in de jaren '70 een nieuwe inrichting voor verstandelijk gehandicapten gebouwd. De instelling haalt de voorpagina van de Volkskrant (8 oktober 1999). Hoofdpersoon is de autistische Johan. Een helm moet hem beschermen tegen de agressie die hij op zijn eigen hoofd uit. Ook Johan wacht... Wanneer gaan we naar buiten?
Wanneer kan ik werken?
Wanneer mag de televisie aan? Bijna alle teamleden van de afdeling zijn ziek òf ze hebben hun ontslag genomen. De zorg is gedeeltelijk overgenomen door twee body-guards, die in de weekends als uitsmijters bij de horeca werken. Johan heeft baat bij vertrouwde mensen.
Die zijn er niet meer. En de uitzendkrachten houden het maar een paar dagen uit. Het wordt, vooral in de Randstad, steeds moeilijker om goed opgeleid personeel in de zorg voor verstandelijk gehandicapten aan te trekken...
Minder dan 5%
Het Ministerie van VWS 'kost' 4,6% van de totale begroting van de overheid.
Minister Borst is heel tevreden: ze heeft 80 miljard te verdelen.
Van dat bedrag gaat 29,5 miljard gulden naar de zorg ('care'): verpleging, verzorging, inrichtingen.
Het lijkt extreem veel.
Wanneer we naar de praktijk kijken blijkt het bedrag toch bij lange na niet toereikend om een goede zorg te garanderen.
De werkelijke tweedeling in onze samenleving zit tussen de mensen die goed voor zichzelf zorgen en de mensen die niet (meer) voor zichzelf op kunnen komen.